·
Po Boże błogosławieństwo.
Krótkie zamyślenia na niedziele i niektóre święta
(rok liturgiczny „B”), Kielce 1999, s. 9n

Adwent:

w radosnym oczekiwaniu na Zbawiciela

1-a Niedziela Adwentu:

obyś rozdarł niebiosa i zstąpił!

Dzisiaj
pierwsza niedziela adwentu. Jesteśmy u samego początku nowego roku
liturgicznego. I oby był to rok obfitych łask dla każdego z nas.
W tym roku liturgicznym niejako prowadzi nas św. Marek Ewangelista. To
właśnie jego ewangelia będzie w pewien sposób na
pierwszym miejscu.

Rozważana dziś Dobra
Nowina nie została zaczerpnięta z początku Ewangelii wg św.
Marka, ale z jej rozdziału 13-ego. W samym sercu przesłania tego
tekstu znajduje się zagadnienie ostatecznego znaczenia historii oraz
dzieła stworzenia czyli także i życia każdego z nas.

W dzisiejszej liturgii
możemy zauważyć niejako dwa kierunki, dwa dynamizmy.
Uzupełniają się one wzajemnie i razem tworzą jedną
całość. Mamy dwa nurty: zstępujący z góry w
dół oraz wstępujący z dołu w górę.
Świat i ludzkość oczekują na przyjście Zbawiciela.
Jest On tak wyglądany, upragniony, że prorok Izajasz napisze, modli
się: „Obyś rozdarł niebiosa i
zstąpił!” (Iz 63,19). W Chrystusie Bóg rzeczywiście
zstąpił pomiędzy swe stworzenia, pomiędzy ludzi, i
stał się jednym z nas. W ten sposób jeszcze pełniej
ukazał On swoje oblicze ojca. Na tym właśnie polega, w ogromnym
zarysie, nurt zstępujący. Nurt wstępujący to w ogromnej
mierze odpowiedź ze strony człowieka, każdego z nas. W takim
mniej więcej kontekście Ewangelia wg św. Marka przypomina
przypowieść o człowieku, który udając się w
podróż powierza innym dobro, pomyślność swojego
domu. Czekamy na przyjście Chrystusa w chwale. Czy nie powierzył On
nam swoich bliskich, naszych bliskich, bliźnich oraz nas samych?

Jednym
z pewników kształtujących życie chrześcijanina jest
świadomość, że nasz Pan może powrócić w
każdej chwili. Czytana dzisiaj ewangelia jest krótka. Tym bardziej
ewidentnym staje się wezwanie do czujności. Stanowi ono w pewien
sposób serce zawartego w niej przesłania. „Czuwajcie!”
(por. np. Mk 13,33). Oto polecenia, jakie otrzymaliśmy od naszego Pana.
Rzeczywiście, jest to dużo więcej niż jakaś
prośba czy ostrzeżenie. I nie chodzi tutaj jedynie o
przyszłość - np. rozumianą jako bliżej
nieokreślona, mglista. „Czuwajcie!” (por. np. Mk 13,33).
Chrystus właśnie i w ten sposób wyraża swoją
troską o nas, swoją miłość względem nas. Pierwsze
przyjście Chrystusa już miało miejsce. Ilu ludzi wtedy, z
własnej winy, rozminęło się ze Zbawicielem? Chrystus
już przyniósł Boże królestwo na ziemię, w jej
doczesność. To królestwo jest już obecnie w sercach i w
świecie - choć jeszcze nie na sposób ostateczny, pełny,
doskonały.

Uczeń
Chrystusa wyszedł i ciągle zmierza na spotkanie swojego Pan,
który zbliża się w chwale. Uczeń Zbawiciela czuwa. Czyni
to całym swoim życiem. Czyni to dopełniając swoich
codziennych obowiązków i zadań. Np. poprzez pracę
zawodową, poprzez bardzo konkretną troskę o ludzi, razem z
którym pielgrzymuje ku wieczności, o dom, o rodzinę ...
Czynimy to przez dostrzeganie innych ludzi i ich potrzeb. Także w ten
sposób rozbrzmiewa i wznosi się z doczesności ku Bogu
modlitwa: „Przyjdź, Panie Jezu!” (por. np. Ap 22,20). Wtedy
płynie ona nie tylko z ust. Rozbrzmiewa ona najpierw w sercach by
ogarniać całe nasze życie, by przemieniać oraz
przemawiać i każdym słowem i każdym czynem.

2-a Niedziela Adwentu:

początek i cel ewangelii Chrystusa

„Początek
ewangelii Jezusa Chrystusa” - w ten sposób zaczyna się
Ewangelia wg św. Marka (Mk 1,1). Greckie słowo
„ewangelia” znaczy tyle co „dobra wiadomość”.
Ta „dobra wiadomość” dotyczy Chrystusa. Mówi o
Nim. Chrystus przyniósł światu „dobrą
wiadomość” o możliwości bycia zbawionym na
całą wieczność. Początek ewangelii to początek
Nowego Przymierza. Jego celem jest nasza wolność, uczynienie z nas w
pełni dzieci Bożych (por. np. Rz 14n). Z ogromnym szacunkiem i
miłością od samego początku Trójca św.
wtajemnicza nas w ten zamiar oraz warunki konieczne do urzeczywistnienia go.

„Oto
Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje
drogę Twoją” (Mk 1,2). Bóg Ojciec daje nam swojego
Jedynego Syna. To w Synu, który dla naszego zbawienia stał się
jednym z nas, dokona się dzieło zbawienia. A jest to dzieło
naszego usynowienia. „Gdy ... nadeszła pełnia czasu,
posłał Bóg Syna swego (...), abyśmy mogli otrzymać
przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami,
Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który
woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz
synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej” (Ga
4,4-7). W dzisiejszej ewangelii św. Jan Chrzciciel mówi, że
Chrystus będzie działał z mocą: „Idzie za mną
mocniejszy ode mnie” (Mk 1,7). I już sam początek Ewangelii wg
św. Marka zaczyna nas wtajemniczać, na czym to polega. Św. Jan
Chrzciciel udziela chrztu na znak pokuty i wzywa do nawrócenia (Mk 1,4).
Na znak dobrej woli ze strony pokutujących, którzy pragną
oczyść swoje życie ze złego postępowania, św. Jan
chrzci ich wodą. Chrystus, który go przewyższa, będzie
chrzcił Duchem Świętym (Mk 1,8). Dzieło Zbawiciela ma na
celu zbawienie człowieka. Właśnie po to Syn zstąpił na
ziemię, stał się człowiekiem, umarł i
zmartwychwstał. Dzieło Chrystusa urzeczywistnia się w Duchu
Świętym. A jest On Duchem odpuszczenia grzechów (por. np. J
20,21n), przemiany życia (por. np. Ga 5,1n) i zmartwychwstania (por. np.
Rz 8,11). Od samego początku Trójca św. wprowadza nas w
swój zbawczy plan.

Ten szacunek względem
człowieka przejawia się także w ukazaniu nam, co sami
powinniśmy robić. W „jakiś” sposób Ojciec,
Syn i Duch Święty chcą naszego współdziałania.
Chcą, byśmy mieli udział w Ich dziele zbawienia. I dzisiejsza
ewangelia mówi również o tym. Trzeba z
miłością przyjąć dar Ojca, jakim są Syn i Duch
Święty. Jedyna droga do zbawienia, czyli do bycia w
wieczności z Ojcem, prowadzi przez Syna w Duchu
Świętym. Ta jedyna droga prowadzi przez życie doczesne. To
tutaj trzeba prosić o dar przebaczenia, przyjąć
Bożą pomoc w nawróceniu, w ustawicznej przemianie
życia na lepsze.

3-a Niedziela Adwentu:

radość poprawy życia i przygotowywania się na spotkanie z
Panem

Bóg Ojciec wzywa nas
słowami dzisiejszej liturgii do udziału w Jego królestwie
pokoju i radości. I tak poprzez proroka Izajasza wsłuchujemy się
w słowa „dobrej nowiny” zwiastowanej ludowi wybranemu Starego
Przymierza: zbawieni staje się udziałem zniewolonych i biednych.
Jedyny warunek to zaufać zupełnie Bogu. Liczyć tylko na Niego a
nie na ludzi, choćby najpotężniejszych, a nie na to co
przemijające (Iz 61,1n).

Około pięćset lat
później Chrystus czyta ten sam tekst w synagodze w Nazarecie.
Następnie Zbawiciel stwierdza: oto nastało wypełnienie tego
proroctwa. I dokonuje się to właśnie w Nim, w
Chrystusie (Łk 4,18-19).

Z kolei dzisiejsza ewangelia
odsyła nas do samego początku Ewangelii wg św.
Jana (1,6-8). Przedstawia ona św. Jana Chrzciciela jako tego,
który daje świadectwo o Światłości. Św. Jan
Chrzciciel to człowiek wyjątkowy, nadzwyczajny. Toruje on drogę
Chrystusowi. Sam ostrzega rozentuzjazmowanych ludzi, że nie jest ani
zbawicielem. Nie chce, by uważano go za proroka. Sam o sobie powie tylko,
że jest „głosem” wzywającym do przygotowania drogi
dla Pana (J 1,23).

Św. Jan Chrzciciel upomina,
że udzielany przez niego chrzest jest tylko chrztem z wody. Jest jedynie
znakiem nawrócenia i pokuty oraz oczyszczenia. Wskazuje drogę do
życia w uczciwości i sprawiedliwości. Mówiąc tak,
św. Jan Chrzciciel odsyła do Chrystusa. To Jego chrzest, chrzest
ustanowiony przez Chrystusa, będzie chrztem w Duchu Świętym,
będzie chrztem odpuszczenia grzechów, odrodzenia, zmartwychwstania,
życia wiecznego.

Chrystus jest już obecny
wśród nas i w nas samych. Jego bliskość, Jego
obecność stanowią dla każdego z nas źródło
radości. Podkreśla to dzisiejsza niedziela. Kiedyś nazywano ją
niedzielą „Gaudete”, co znaczy „radujcie
się!”. Tę radość podkreśla
możliwość używania dzisiaj w liturgii koloru
różowego zamiast fioletowego. Adwent to czas pokuty i
nawrócenia, wyjścia na spotkanie Pana. W ten sposób Adwent
jest i czasem radości: radości z nawrócenia, radości z
bliskości Pan i z Jego obecności.

4-a Niedziela Adwentu:

razem z Najświętszą Maryją Panna

Maria
z Nazaretu, zaręczona z człowiekiem o imieniu Józef  z rodu Dawida, zostaje wybrana przez
Boga. Staje się Jego Matką Jego Jedynego Syna, Matką Boga.
Najświętsza Maryja Panna jest świątynia Boga, miejscem Jego
zamieszkania w stopniu najwyższym, niesłychanym, niespotykanym. To z
Niej, za sprawą Ducha Świętego, narodzi się Zbawiciel. To
znaczy: Syn Boży stanie się człowiekiem. Wszystko w życiu
Najświętszej Maryi Panny będzie ukierunkowane właśnie
na realizacje tego misterium. Całe Jej życie zmierza ku temu celowi.
Właśnie to, że jest Ona Matką Boga, stanowi o Jej miejscu,
znaczeniu w dziejach świata i w życiu każdego z nas.

W tym właśnie
kontekście trzeba doskonale zdać sobie sprawę między innymi
z następującego faktu. Boże dzieło nie zaczyna się w
Maryi dopiero w chwili zwiastowania. Ma to miejsce dużo wcześniej, bo
od pierwszej chwili Jej życia, Jej istnienia. Początkiem jest tutaj
to, co nazywamy Niepokalanym Poczęciem Najświętszej  Maryi Panny. To wtedy Pan Bóg
rozpoczyna formować to swoje przepiękne, święte i
doskonałe sanktuarium. Pan Bóg czyni w ten sposób Marię
zdolną do wypowiedzenia swojego „tak”, swojego „niech mi
się stanie wg Twojego słowa” (por. Łk 1,38). Na mocy
przyszłego dzieła Chrystusa od samego początku Maryja jest
pełna łaski, to znaczy uchroniona od skazy grzechu pierworodnego,
święta, niepokalana. Ten niesłychany dar, przywilej stanowi
przygotowanie drogi Temu, którego królestwo nie będzie
miało końca, Synowi Bożemu.

Jak pamiętamy w ten też
sposób zostają wypełnione pradawne obietnice. Dużo
więcej niż wypełnione. Oto jeden z przykładów.
Chrystus pochodzi z rodu Dawida. Potomek tego króla miał zbudować
świątynię Panu Bogu, zrobić to wg Bożego zamysłu.
Chrystus buduje świątynię z najdroższego materiału, z
żywych kamieni (1 P 2,5). Jesteśmy nimi my sami. To On sam jest
kamieniem węgielnym całej budowli.

Zbliża się Boże
Narodzenie. Przypomina ono, że Pan Bóg  w całej swej dobroci
zamieszkał między nami by dopełnić swoich obietnic, by ich
wypełnienie przewyższyło zapowiedzi, by czynić nas lepszymi
przez swoją obecność. Idźmy śladami
Najświętszej Maryi Panny na Jego spotkanie.

Okres Narodzenia Pańskiego:

Chrystus chce być na zawsze z każdym z nas

Narodzenie Pańskie:

bogactwo łaski i dar
radości

Boże
Narodzenie jest przebogate w treści, w znaki, symbole. Tyle ważnego
jest przecież do przekazania ... Jak oddać obecność
Boga między nami? Jak wyrazić jej nowy kształt? Jak oddać
własną radość, nadzieje? Liturgia, podobnie jak i teologia,
bardzo lubi kontrasty, paradoksy, zaskakujące zestawienia. Tyle
przecież można za ich pomocą przekazać. A Bóg
przekracza nieskończenie nasze oczekiwania i wszystko, co możemy
sobie wyobrazić ...

Liturgia
dnia dzisiejszego ma trzy różne formularze Mszy św. Są
one związane z porą dnia, w której Eucharystia jest
sprawowana. Mamy tzw. Mszę o północy, o świcie i w sam
dzień. Modlitwy tych trzech formularzy mszalnych różnią
się między sobą. Czemu aż tak wyraźne odniesienie do
trzech  pór dnia?

Przyjście Chrystusa
rozprasza ciemności jakiekolwiek by one nie były. Chrystus jest
prawdziwym światłem, światłością. By nas
zbawić zwycięsko wkracza On w ciemności naszego świata.
Świat, czy to ten zewnętrzny, czy również ten przeogromny
tkwiący w nas samych i także dany nam z Bożej dobroci, jest
skażony grzechem, śmiercią. Jest więźniem
ciemności. To do niego wkracza prawdziwe światło, Chrystus.

Przyjście Chrystusa to
początek, świt, zaranie nowego czasu, nowej ery. Chrystus przynosi
zbawienie. Od jego przyjścia zmienia się sytuacja człowieka czy
wszelkiego stworzenia. Przyjście Chrystusa jest więc punktem
przełomowym i to w jak najlepszym tego słowa znaczeniu. Na nowy,
najdoskonalszy, sposób Bóg Ojciec przez Syna, który
stał się człowiekiem, w Duchu Świętym wyciąga
rękę do swego stworzenia.

Przyjście i
obecność Chrystusa między nami i w nas oznacza
również, że nasz czas, nasze teraz, posiada nową
wartość. Żyjemy w czasach ostatecznych. Jest tak nie tylko
dlatego, że Pan jest coraz bliżej, że zbliża się chwila
Jego przyjścia w chwale na sąd. Nasze czasy są ostatecznymi, bo
to teraz decydujemy, i to my sami, o naszej wieczności. Musimy, czy
chcemy, czy nie, wybierać. A Chrystus przyniósł nam wszystko,
co potrzebne do właściwego wyboru, do przyjęcia daru zbawienia.
Bo zbawienie jest wyłącznie dziełem Ojca i Syna i Ducha
Świętego. Jednak człowiekowi została dana wolność
wyboru, przyjęcia tego daru ...

Obyśmy coraz bardziej
żyli w blasku Bożego dnia, w radości i nadziei, które
niosą nam Święta Bożego Narodzenia. Obyśmy umieli
dokonać, z pomocą łaski właściwego wyboru! A ani w
podjęciu samego wyboru ani w jego ustawicznym dopełnianiu przez
całe życie doczesne nie zabraknie nam wszechmocnej pomocy Ojca i Syna
i Ducha Świętego. Pozwólmy Im wypełnić i na
naszą rzecz przejścia z nocy poprzez świt ku pełni
światłości wiecznej, ku życiu z Nimi.

Św. Szczepana, Pierwszego Męczennika:

narodziny dla życia wiecznego

Drugi
dzień Świąt Bożego Narodzenia jest poświęcony
pamięci św. Szczepana. Liturgia nazywa go pierwszym męczennikiem.
Nasze polskie słowo „męczennik” oddaje grecki termin
„martys”, który dosłownie znaczy tyle
„świadek”. Jeśli więc np. w liturgii słyszymy
słowo „męczennik”, to znaczy ono tyle, że dana
święta czy święty jest świadkiem Boga i Jego
planów równie dobrze przez swoje życie jak przez swoją
śmierć. Jest rzeczą oczywistą, że świadome i
dobrowolne oddanie życia stanowi najwyższą i jedyną w swoim
rodzaju formę świadectwa.

Możemy
usłyszeć stwierdzenie, że dzień śmierci jest dniem
narodzin dla nieba. Sprawdza się to z całą pewnością w
wypadku świętych. Nie może więc dziwić
następujący fakt. Wczoraj radowaliśmy się z narodzin
Chrystusa dla ziemi, dla nas. Dzisiaj radujemy się z narodzin Szczepana
dla nieba. Kolejność nie jest
tutaj absolutnie czymś przypadkowym. Człowiek może
narodzić się dla nieba, bo Chrystus narodził się dla nas by
zbawić człowieka przez swoje życie, śmierć i
zmartwychwstanie. I to właśnie radość i nadzieja
płynące z tej prawdy pozwalają nam z radością
obchodzić dzień śmieci jako dzień narodzin na życie
nie znające już więcej śmierci. Ta ostatnia ma jeszcze
władzę nad człowiekiem. Liturgia dni, które
następują po Świętach Bożego Narodzenia, przypomina to
doskonale. Dla zbawionych śmierć nie będzie jednak czymś
ostatecznym. Staje się ona dla niech narodzinami dla życia wiecznego
z Bogiem Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Jest ona dla nich kolejnym,
choć trudnym, etapem na drodze ku zmartwychwstaniu ich ciała,
odrodzeniu całej osoby ludzkiej na wieczne przebywanie z
Trójcą św.

Liturgia okresu Bożego Narodzenia
uczy nas poczucia rzeczywistości. Chrystus jest z nami. Stąd nasza
radość i nadzieja. Nie traćmy ich. Zdarzać się
będą niejednokrotnie jeszcze chwile trudne i bardzo trudne. Ale nie
jesteśmy sami. Byle tylko wytrać w wierności Bogu,  wtedy nawet śmierć staje
się niczym innym, jaki narodzinami i to narodzinami dla życia
wiecznego.

Niedziela Św. Rodziny:

czy dać możność przygotowania się nie jest czymś
bardzo ważnym?

Niedziela
w Oktawie Narodzenia Pańskiego nosi nazwę „Niedzieli
świętej rodziny”. Chodzi o rodzinę z Nazaretu, o Jezusa,
Marię i Józefa.

Z Pisma św. wiemy bardzo
niewiele o tym okresie życia Chrystusa, Jego Matki oraz św.
Józefa, Jego przybranego ojca. Narodziny w Betlejem. Potem
prawdopodobnie wszyscy troje jakiś czas tam pozostali. Być może
rok, albo i więcej. Pamiętamy hołd tajemniczych
mędrców przybyłych gdzieś ze wschodu. Potem miała
miejsce ucieczka do Egiptu i pobyt w tym kraju. Następnie mamy tzw.
życie ukryte w Nazarecie. Nazaret był najprawdopodobniej rodzinnym
miastem Najświętszej Maryi Panny i, być może, św.
Józefa. Jezus spędził tam chyba właściwie całe
swoje dzieciństwo i wczesną młodość. Z Ewangelii wg
św. Łukasza wiemy, że w wieku 12 lat udał się On z
pielgrzymką da Świątyni Jerozolimskiej wraz ze swoją
Matką oraz św. Józefem. W wieku około 30-tu lat Chrystus
opuścił ostatecznie Nazaret. Rozpoczyna się w ten sposób
życie publiczne Chrystusa.

Co wiemy o życiu Św.
Rodziny w Nazarecie? Czas ten musiał być bardzo ważnym.
Również w Bożych planach. To przecież np. od nazwy miasta
Nazaret pochodzi jedno z imion nadawanych Chrystusowi. Św. Łukasz w
swojej ewangelii napisze o tym okresie bardzo ciekawe i wymowne słowa:
„Potem [Jezus] poszedł z nimi i
wrócił do Nazaretu; i był im poddany (...).  Jezus zaś czynił postępy
w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi”
(Łk 2,51-52). Był to czas przygotowania do publicznego podjęcia
zbawczej, mesjańskiej misji. Możemy być pewnie, że w tym
okresie Jezus nie tylko uczył się zawodu cieśli pod okiem swego
przybranego ojca, św. Józefa. Był to na pewno np. i czas
modlitwy, uczestnictwa w nabożeństwach w synagodze
Nazaretańskiej w dzień święty. Można byłoby
jeszcze wiele na ten temat mówić. To co najważniejsze: jak
ważnym jest czas przygotowania, czas pobytu w domu rodzinnym, z bliskimi.
Jeśli tak było dla Zbawiciela, to co możemy powiedzieć o
nas samych?

Świętej Bożej Rodzicielki Maryi (1-szy stycznia):

przyjąć Boże błogosławieństwo

Jedne
z pierwszych słów, jakie na początku nowego roku
kalendarzowego kieruje do nas liturgia Mszy św., to słowa
błogosławieństwa. Nie kto inny jak sam Bóg poleca
błogosławić (Lb 6,23.27): „Niech
cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze
swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech
zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem”
(Lb 6,24-26). Bóg nie tylko poleca błogosławić, ale daje
słowo, że samemu będzie błogosławił (Lb 6,27).

Wieczność
przed zaistnieniem świata jakby nie potrafiła pomieścić
Bożego błogosławieństwa (por. np. Ef 1,4). Wylewa się
ono przeobficie w dziele stworzenia, w wieczności zbawienia, ogarnia
naszą doczesność. Dzieje świata zaczynają się pod
znakiem Bożego błogosławieństwa (por. np. Rdz 1,22.28). To
Boże błogosławieństwo posiada taką moc, że
nicość staje się istnieniem, że wszystko co stworzone nie
tylko istnieje, nie tylko jest dobre, ale jest bardzo dobre (Rdz 1,31). Nawet
grzech i śmierć nie będą potrafić choćby tylko nieco
podważyć mocy tego pierwszego Bożego
błogosławieństwa. Ostatni gest Chrystusa wstępującego
do nieba po swoim zmartwychwstaniu to błogosławieństwo. „A
kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i
został uniesiony do nieba” (Łk 24,51).Powrót Chrystusa,
gdy nasza doczesność z radością zrobi miejsce wieczności
zbawienia, też jest naznaczony Bożym
błogosławieństwem. W Dziejach Apostolskich św. Łukasz
relacjonuje: „Kiedy [Apostołowie] uporczywie wpatrywali się w
Niego [tzn. w Jezusa], jak wstępował do nieba, przystąpili do
nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: Mężowie
z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty
od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go
wstępującego do nieba” (Dz 1,10-11). Nieco wcześniej ten
sam św. Łukasz pod natchnieniem tego samego Ducha Świętego
pisze w swojej ewangelii: „A kiedy [Chrystus] ich
błogosławił, rozstał się z nimi i został
uniesiony do nieba” (Łk 24,51). Boże
błogosławieństwo wypełnia naszą doczesność,
nasze życie. Także wieczność zbawienia, która jest
przed nami, też jest przepełniona Bożym
błogosławieństwem. Jest to błogosławieństwo
wiecznego przebywania z Bogiem (por. np. Ap 22,1).

Kim
jest Ten, który nam błogosławi? Jaką wartość ma
Jego błogosławieństwo? Przemawiał przecież przez
proroków, przemówił przez swojego Syna (por. Hbr 1,1-2) oraz
przez Duch Świętego (por. np. wyznanie wiary
nicejsko-konstantynopolitańskie). Potrafił wszystko stworzyć z
niewyobrażalnej nawet dla naszej wyobraźni nicości. Tych
wszystkich, którzy tego naprawdę chcą, wprowadzi On w
błogosławioną wieczność zbawienia. Zapewnia On,
że nawet nasza doczesność jest czasem Jego wszechmocnego błogosławieństwa.

Powierzany
Najświętszej Maryi Pannie początek nowego roku kalendarzowego.
Za Jej przyczyną niech będzie to rok przepełniony Bożym
błogosławieństwem według Bożej wszechmocy i
hojności. Prośmy też za przyczyną Matki Chrystusa,
byśmy po to błogosławieństwo umieli sięgać i
przyjmować je.

2-a Niedziela po Narodzeniu Pańskim:

chrześcijaninie, uświadom sobie twoją godność!

Czytana dzisiaj ewangelia bardzo
wymownie podejmuje pierwsze zdanie, jakie pada w Piśmie św.:
„na początku Bóg stworzył niebo i ziemię”(Rdz
1,1). Jak pamiętamy dzisiejsza ewangelia rozpoczyna się w
następujący sposób: „Na początku było
Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo”
(J 1,1). W ten sposób stajemy przed misterium samego Boga i może
przede wszystkim przed misterium Drugiej Osoby Trójcy św.
Natchniony przez Ducha Świętego ewangelista nazywa Ją
„Słowem”. My często mówimy o Niej
„Syn” czy „Syn Boży”. Ta Osoba jest wieczna.
Doskonale zjednoczona z Bogiem Ojcem i Duchem Świętym. Ma Ona
udział w dziele stworzenia. „Wszystko przez Nie się stało,
a bez Niego nic się nie stało” (J 1,2). Słowo - Syn jest
Bogiem a nie jakimś stworzeniem (J 1,1). Mamy więc objawienie
bóstwa Chrystusa. To właśnie nie kto inny, ale Bóg -
Słowo „stało się ciałem i zamieszkało
między nami” (J 1,14). Druga Osoba Trójcy św. stała
się człowiekiem podobnym do nas we wszystkim oprócz grzechu
(Hbr 4,15). Taką właśnie drogę, w swojej mądrości
i dobroci dla naszego zbawienia, wybrała Boża Opatrzność. W
ten sposób przez Syna już teraz w naszej doczesności zostały
nam danymi łaska i prawda (J 1,17).

Rozważana
dzisiaj ewangelia mówi o początkach świata, o pierwszym
przyjściu Chrystusa, o naszym narodzeniu dla Boga, o zbawieniu,
które każdy z nas może otrzymać. Chrystus narodził
się w doczesności, by człowiek, by każdy z nas  mógł się odrodzić
- narodzić na Boże wieczne zbawienie. Cisza śmierci już
został zwyciężona przez wszechmocne Słowo Boga.
Ciemności ogarniające świat i serce człowieka z
całkowitym posłuszeństwem ustępują
Światłości wiecznej. Dopełniają się rzeczy
niemożliwe. Człowiek, który całym sobą, z całej
duszy, z całego serca, ze wszystkich sił przyjmuje Boga, tak
człowiek rodzi się na nowo (por. J 3,3nn). Na nowo rodzi się dla
Boga, dla świata i dla siebie. Na nowo rodzi się on z Boga, swojego
Ojca. Odradza się przez Chrystusa w Duchu Świętym, żeby
coraz pełniej być dzieckiem Boga, synem w Synu. Jeden z pisarzy
starożytności chrześcijańskiej z wiarą,
radością i dumą głosi: „chrześcijaninie,
uświadom sobie twoją godność!”[1]
Każdy z nas posiada ogromną godność nadaną mu przez
samego Boga, nieskończone możliwości Jego łaski są do
naszej dyspozycji. Znajdują się w zasięgu ręki każdego
z nas. Każdy z nas od samego Boga otrzymał ogromne
możliwości. Przede wszystkim tę najważniejszą:
być z Bogiem już w doczesności i jeszcze bardziej w
wieczności. Godność, dary zobowiązują. Trzeba
potwierdzić, że jest się ich godnym. Trzeba je
pomnażać. Takim przesłaniem rozpoczyna się Ewangelia wg
św. Jana. Przesłanie to rozbrzmiewa od samego początku, od
wieczności Boga. Napełnia ono naszą doczesność. Ma
osiągnąć swoją pełnie na początku wieczności
zbawienia by coraz doskonalej rozbrzmiewać: jako hymn uwielbienia i
miłości przez wszystkie wieki wieków, przez cała
wieczność.

Objawienie Pańskie (6-ty stycznia):

Chrystus jest i naszym celem

Dzisiaj obchodzimy
uroczystość Objawienia Pańskiego. Jest ona nazywana
również „Epifanią”. To ostatnie słowo to
pochodzi z greki i znaczy właśnie tyle, co „objawienie”,
„ukazanie się”. Pamiętamy, że jednym z centralnych
obrazów, jakie stawia nam dzisiaj przed oczyma liturgia, jest
pokłon mędrców. Przybywają by pokłonić się
Chrystusowi. Są pochodzenia pogańskiego. Szukają Boga, prawdy,
mądrości. Przynoszą Chrystusowi w darze: złoto,
kadzidło i mirrę. Mędrcy mogą przyjść do
Chrystusa, bo Bóg wskazuje im drogę. Przychodzą oni do
Zbawiciela, który objawia się człowiekowi by go zbawić.

Dar złota przypomina,
że Chrystus jest Królem, nowym Królem ziemi, nowym Panem
ludzi. Jego panowanie nie ma granic. Również i ci, co są
daleko i Go nie znają (np. poganie), do Niego należą i mogą
do Niego przyjść by otrzymać zbawienie. Nie ma tu żadnego
znaczenia czas, przestrzeń, pochodzenie, narodowość, to,
jaką była droga do Chrystusa, przeszłość. Chrystus
jest miłosiernym królem wszystkich.

Dar kadzidła symbolicznie
oddaje prawdę o bóstwie Zbawiciela. Jest On prawdziwym Bogiem. Do
wiary w Niego wezwani są wszyscy ludzie. I tutaj zanikają
różnice, czas i przestrzeń, znikają wszelkie ludzkie ograniczenia.
Chrystusowi należy się cześć, hołd, wiara,
posłuszeństwo. To do Niego zbliżamy się z naszymi ludzkimi
darami wyrażającymi uwielbienie.

Kolejnym darem, jaki
składają Chrystusowie mędrcy, jest mirra. Przypomina ona,
że Chrystus jest również i prawdziwym człowiekiem.
Liturgia okresu Bożego Narodzenia bardzo mocno podkreśla te dwa
punkty fundamentalne naszej wiary: Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i
prawdziwym człowiekiem. On sam nam się w ten sposób
przedstawia. Tak a nie inaczej ukazuje Go nam Objawienie, Pismo św. A jest
ono przecież najlepszą i najpewniejszą z dostępnych nam
dróg poznania Boga. Tam sam Bóg mówi o sobie samym.

Uroczystość Objawienia Pańskiego przypomina
nam również o powszechności zbawienia. To znaczy, że Pan
Bóg chce zbawić wszystkich. Pokłon mędrców
zapowiada nawrócenie narodów pogańskich. W ten sposób
jest on i proroctwem odnoszącym się i do nas samych. Chrystus
objawił się i nam. Teraz i my Go znamy jako Króla, Boga i
Odkupiciela.

Chrzest Chrystusa:

Zbawiciel potężny Duchem Ojca

W dniu dzisiejszym wspominamy
chrzest Chrystusa w Jordanie. Wydarzenie to znajduje się u samych
początków publicznej działalności Zbawiciela. Wtedy to
właśnie Bóg Ojciec potwierdza zbawczą misję Jezusa:
Chrystus jest Jego Synem umiłowanym.

To,
że Chrystus przyjmuje chrzest na samym początku swojej
działalności publicznej nie jest wcale przypadkowe. Mamy też
wyjaśnienie, na czym misja Chrystusa polega. Św. Jan Chrzciciel
udzielał chrztu pokuty. Ludzie, którzy przyjmowali ten chrzest,
pragnęli się nawrócić, zmienić na lepsze swoje
życie i w ten sposób wybłagać u Boga dar odpuszczenia
grzechów. Ewangelie jednoznacznie podkreślają, że
Chrystus nie potrzebował dla siebie takiego chrztu. Ale Chrystus
przychodzi dokładnie po to, żeby zbawić człowieka. To
znaczy, żeby pojednać człowieka z Bogiem. To przez Chrystusa
Bóg odpuszcza grzechy. To Chrystus jest jedynym Zbawicielem, jedynym
Odkupicielem. Tak mówi Pismo św. I łatwo to sprawdzić
choćby czytając ewangelie, Dzieje Apostolskie czy jeszcze np. List do
Rzymian lub List do Hebrajczyków. Jak to jednoznacznie stwierdza
dzisiejsze drugie czytanie, Chrystus jest Panem wszystkich (Dz 10,36), to
znaczy że w stosunku do wszystkiego co stworzone Chrystus jest Bogiem i
Zbawicielem.

Znak
chrztu, czy to będzie chrzest pokuty udzielany przez św. Jana
Chrzciciela czy to będzie nasz chrześcijański, ustanowiony przez
samego Chrystusa sakrament chrztu, jest bardzo wymowny. Bez wody nie ma
życia. Woda oczyszcza z brudu. Z drugiej strony woda może
przynieść śmierć. Stąd człowiek wynurzający
się z wody, a tak udzielano sakramentu chrztu w starożytności chrześcijańskiej,
jakby rodził się na nowo, odradzał, powracał do życia,
zmartwychwstawał.

„Znacie
sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił
Duchem Świętym i mocą. Przeszedł On dobrze czyniąc i
uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą
diabła, ponieważ Bóg był z Nim” (Dz 10,38). Tak
św. Piotr mówi, również i do nas, o wydarzeniach
mających miejsce po chrzcie Chrystusa. To, co się wtedy
rozpoczęło, trwa nadal. Chrystus jest nadal z nami. Mocą Ducha
Świętego ciągle czyni dobrze. Uzdrawia nawet z tej
największej choroby, bo tej prowadzącej do śmierci wiecznej,
jaką jest panowanie diabła. I teraz z powodu Chrystusa w Duchu
Świętym niebo otwiera się także i dla nas. I do nas
Bóg Ojciec mówi: „To jest mój Syn umiłowany,
Jego słuchajcie” (aklamacja przed ewangelią).

Wielki Post:

czas upragniony, czas zbawienia

Popielec:

nawróć się i wierz Ewangelii!

Dzisiaj rozpoczynamy Wieki Post.
Jest to kolejny Wielki Post, jaki w darze otrzymujemy od Boga. Obyśmy ten
dar umieli przyjąć i wykorzystać. Jeszcze raz mamy do naszej
dyspozycji dni szczególne, dni łaski i zbawienia (por. 2 Kor 5,20).
Naszym celem jest jak najlepsze przygotowanie się na święta
Zmartwychwstania. Czy wystarczy nam, że Chrystus zmartwychwstał?
Dokładnie po to Jezus zmartwychwstał, żeby każdy z nas
mógł powstać z martwych na zbawienie wieczne. Może
się to dokonać jedynie dzięki Bogu, dzięki jego
miłości względem nas, dzięki Jego miłosierdziu. Ale
Boży dar miłości trzeba przyjąć. Pan Bóg chce
od nas jednego: byśmy Go kochali. Wszystko inne jest już konsekwencją
miłości do Boga lub braku tej miłości. Co jakiś czas
trzeba się nad tym zastanowić, sprawdzić swoją
sytuację. Jeśli taka jest konieczność, to człowiek
musi poprawić się, zmienić na lepsze swoje życie.
Bóg obdarzył Kościół mądrością i
doświadczeniem płynącym z całych wieków. Ta
mądrość i doświadczenie znajdują swój wyraz
również w dniach szczególnych roku liturgicznego. Takim
czasem szczególnym jest każdy Wielki Post.

Nazywamy go wielkim z wielu
powodów. Może przede wszystkim ze względu na zmartwychwstanie
Chrystusa i na święta upamiętniające to wydarzenie. Jest
jeszcze przynajmniej jeden ważny powód, dla którego obecne
dni są szczególne. Dzisiaj posypujemy głowy popiołem.
Przypomina on nam naszą ludzką znikomość. Każdy z nas
jest śmiertelny. Każdy z nas jest grzeszny i potrzebuje przebaczenia.
Wsłuchajmy się dobrze w słowa, jakie towarzyszą
nałożeniu popiołu na nasze głowy. „Pamiętaj,
że jesteś prochem i w proch się obrócisz”.
„Nawracajcie się i wierzcie Ewangelii”. Jesteśmy prochem.
Ale ten proch zostanie wskrzeszony - oby tylko został wskrzeszony na
życie wieczne! Jakie warunki Pan Bóg stawia, by człowiek
został wskrzeszony na życie wieczne, wyjaśnia to druga
formuła towarzysząca posypaniu głów popiołem. Trzeba
kochać Boga. A to oznacza ustawiczne nawrócenie,
ciągłą, coraz pełniejszą przemianę życia na
lepsze. To oznacza przyjęcie z wiarą i wypełnienie myślami,
słowami i uczynkami ewangelii czyli nauki Chrystusa o miłości
Boga i każdego bliźniego.

Przed nami kolejny darowany nam przez Boga Wielki Post.
Starajmy się, żeby rzeczywiście były to dla każdego z
nas dni naprawdę „wielkie”. Wielkie poprzez dobre uczynki,
poprzez poprawę naszego życia. Prośmy o to Pana Boga na
modlitwie. Zróbmy sobie konkretny plan na zaczynający się
Wielki Post. Każdy z nas powinien wiedzieć, co chce poprawić w
swoim życiu i z Bożą pomocą wypełnić swój
plan.

1-a Niedziela Wielkiego Postu:

u boku zwycięskiego Chrystusa

W
dzisiejszej ewangelii św. Marek we właściwy sobie lapidarny
sposób zdaje sprawę ze zwycięskiej walki Chrystusa z
„przeciwnikiem” (Mk 1,12n). I jednocześnie stanowi to
zaproszenie dla każdego z nas.

Inaczej
niż ewangeliści św. Mateusz i św. Łukasz, św.
Marek nie mówi, w jaki sposób Pan Jezus był kuszony. Ukazuje
on raczej Zbawiciela jako nowego Adama. Bardzo ciekawie wyraża to np.
wiadomość, że na pustyni Chrystus przebywa razem z dzikimi
zwierzętami. Jest to dużo więcej niż jakiś spojrzenie
w przeszłość, kiedy to przed swoją pierwszą
przegraną człowiek żył w przyjaźni i harmonii z innymi
stworzeniami i przede wszystkim ze swoim Stwórcą. Stwierdzenie
św. Marka, że na pustyni Chrystus przebywała z dzikimi
zwierzętami powinno zastanowić. Mamy wzmiankę o
zwierzętach. Mamy wzmiankę o aniołach. Ewangelia jednak nic
tutaj nie mówi o ludziach. Czy nie jest to swoiste wezwanie do rachunku
sumienia? Chrystus przecież przyszedł zbawić właśnie
ludzi. Z drugiej strony warto też tu zastanowić się i nad
słowami św. Pawła Apostoła z Listu do Rzymian: „(...) stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się
synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności
(...) w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli
zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci
Bożych” (Rz 8,19-21).

Św.
Marek wtajemnicza nas w misterium Chrystusa i Jego misji. A jest to dzieło
zbawienia. Ten dar trzeba przyjąć. Inaczej mówiąc wobec
przyjścia Zbawiciela mamy się nawrócić, uwierzyć w
Ewangelię. I jeśli mamy tu do czynienia z wysiłkiem z naszej
strony, a jest on konieczny, to równocześnie doświadczamy
działania łaski Bożej. Wiara i wynikająca z niej
ciągła przemiana życia na lepsze jest odpowiedzą
człowieka na pełną miłosierdzia miłość Ojca
i Syna i Ducha Świętego. To Bóg w Trójcy św. jedyny
pierwszy nas umiłował, powołał nas do istnienia, chce nas
zbawić i wychodzi nam na przeciw z darem wszelkiej potrzebnej pomocy.

Zastanówmy
się teraz trochę nad drugim czytaniem. Zostało ono
zaczerpnięte z 3-go rozdziału Pierwszego Listu św. Piotra
Apostoła. List ten należy, niestety, do mniej znanych pism Nowego
Testamentu. A i on przecież jest słowem, jaki Bóg kieruje do
nas. Otóż rozważany fragment mówi o potopie.
Przypomina, że była to kara za popełnione przez ludzi grzechy,
za ich niewierność wobec Boga. Jednak na tym Boże
przesłanie nie wyczerpuje się. Boży plan to plan zbawienia.
Człowiek może, jeśli tylko chce, uczestniczyć w tym dziele.

W
tej właśnie perspektywie rozpoczynamy Wielki Post. Stanowi on czas
pokuty, nawrócenia, przemiany życia na lepsze, szukania Boga. Warto
mieć na przygotowujące nas na Święta Zmartwychwstania dni
swój program działania. Oparciem może być
właśnie np. dzisiejsze drugie czytanie lub ewangelia. Choćby ta
ostatnia. Jest ona krótka tak jak krótkim jest i Wielki Post.
Jednocześnie jest ona przebogata w treści. Podobnie Bóg
udziela nam bogactw swojej łaski i przeróżnych
możliwość dla przemiany na lepsze naszego życia. Czas
się wypełnia, królestwo Boże jest coraz bliżej (por.
Mk 1,5).

2-a Niedziela Wielkiego Postu:

misterium Bożych dróg

Liturgia
słowa dzisiejszej Mszy św. przypomina nam dwa bardzo ważne
wydarzenia. Z perspektywy dziejów zbawienia będą one
posiadały wiele wątków wspólnych.

Pierwsze
z nich opisuje czytanie zaczerpnięte z Księgi Rodzaju. Słyszymy
pełne dramatyzmu opowiadanie dotyczące wydarzeń, które
miały miejsce około 4 tys. lat temu. Oto po raz kolejny Bóg
objawia się Abrahamowi. Abraham jest naszym ojcem w porządku wiary. W
wierze jesteśmy więc dziedzicami i tamtych niezwykle brzemiennych w
skutki wydarzeń.

Abraham
staje przed wyborem. Wydaje się, że musi wybrać pomiędzy
miłością, jaką żywi dla swojego jedynego syna, i
posłuszeństwem wobec Boga, który przecież obiecał i
dał mu tego właśnie syna. Pismo św. pokazuje, że
Abraham w sposób zupełny zawierza Bogu i w tej sytuacji. Lakoniczność
relacji i pod tym względem jest bardzo wymowna.

Próba,
jaką zwycięsko przechodzi Abraham, stanowi dla nas bardzo
ważną lekcję. Chodzi może przede wszystkim o wiarę i o
posłuszeństwo wobec Boga i Jego zamiarów. Wiadomo doskonale,
że drogi Boże nie są naszymi drogami. Nie zawsze rozumiemy
Boże plany. Może się nawet zdarzyć, że „na
bieżąco” wydają się nam one np. bardzo dla nas
niekorzystnymi.  Czasem
człowiekowi jest bardzo trudno zgodzić się z tym, co go spotyka.
Niekiedy jest nam bardzo trudno wypowiedzieć słowa: „Ojcze nasz
... bądź wola Twoja!” Historia Abrahama przypomina, że
jakkolwiek by nie było, to zawsze pozostaje pewność: Bóg
nas kocha, pragnie naszego dobra i ustawicznie o nie zabiega. Abraham, tak jak
i całe Pismo św., przypomina o jeszcze jednym. Zaufanie Bogu i Jego
Opatrzność nie ma nic wspólnego ze źle rozumianą
biernością czy rezygnacją ze strony człowieka.

Warto w tym kontekście zwrócić uwagę
również i na następującą rzecz. Tradycja
chrześcijańska wiąże opisywane w dzisiejszym pierwszym
czytaniu wydarzenia z ofiara Chrystusa na krzyżu.

Drugie
wydarzenie rozgrywa się na innej słynnej górze. Jest to
Góra Tabor, gdzie ma miejsce przemienienie Chrystusa. Oto jak
wyjaśnia znaczenie tego wydarzenia prefacja dzisiejszej Mszy św.:
Chrystus zapowiedziawszy swoim uczniom własną śmierć, na
świętej górze objawił im swoją chwałę i
wskazał Apostołom, w jaki sposób możemy dojść
do chwały zmartwychwstania. Śmierć Chrystusa i Jego
zmartwychwstanie tworzą jedno. Są one od siebie nieoddzielne.
Również i w tym wypadku stajemy wobec misterium Bożych
planów. Nie zawsze je rozumiemy. Bywa, że przerastają nas one
zupełnie. W każdym razie jednego możemy być pewni. I to
właśnie jest najważniejsze. Bóg chce naszego dobra. Bogu
zależy na nas. Bóg posiada moc by zapewnić nam dobro. I chodzi
tutaj o dobro najpełniejsze: o zmartwychwstanie na zbawienie wieczne, o
życie wieczne. To tam Bóg chce nas doprowadzić. I On też
najlepiej wie, którędy tam iść.

3-a Niedziela Wielkiego Postu:

coraz lepiej znać Boga

Wielki
Post jest czasem pokuty, oczyszczenia, nawrócenia. Jesteśmy
ludźmi wierzącymi, stąd z miłością szukamy Boga,
modlimy się, przyzywamy Jego pomocy ... I właśnie jako
tacy, jako chrześcijanie wierzący w Chrystusa, jesteśmy wezwani
również do „oczyszczenia” tego obrazu Boga, jaki sobie
uczyniliśmy. Mamy ustawicznie oczyszczać, rozwijać,
ulepszać naszą modlitwę, nasz sposób oddawania czci
Trójcy św. Warto jak najczęściej stawiać sobie
pytanie: w jakiego Boga ja właściwie wierzę?

Słowo
Boże, jakie dzisiaj rozważamy, stawia nas wobec trzech bardzo
ważnym rzeczywistości. Chodzi o Prawo Boże, o
Świątynię Jerozolimską oraz o Krzyż Chrystusa.

Prawo
Boże zostaje dane, nadane przez Boga. Nie jest ono czymś narzuconym.
Nie zniewala ono człowieka. Nie krępuje jego wolności. Ono nie
ogranicza nas. Prawo, ten wielki dar dany nam z Bożej dobroci, jest
przewodnikiem. W swojej Opatrzności Bóg dał nam tego
przewodnika, abyśmy mogli kroczyć drogą zbawienia, drogą ku
zbawieniu. Pomyślmy choćby o dziesięciu przykazaniach. Czy nie
stanowią one rzeczywiście ogromnej pomocy? Czy nie pomagają nam
one np. coraz lepiej układać nasze relacje z Bogiem i z
bliźnimi, samemu wzrastać?

Świątynia
Jerozolimska miała ogromne znaczenie przede wszystkim dlatego, że
była miejscem modlitwy i to miejscem wybranym przez samego Boga.
Jeśli Bóg daje jakieś np. wskazania czy polecenia
dotyczące modlitwy, to ich ogromne znaczenie, ich moc
obowiązująca jest rzeczą oczywistą. Absurdem byłoby
stawianie Bogu warunków, w jaki sposób będziemy się do
Niego modlili. Tak samo absurdem byłoby niestosowanie się do
Bożej woli. Świątynia Jerozolimska jest właśnie
miejscem modlitwy, spotkania z Bogiem, miejscem wybranym przez samego Boga.
Należy ona do porządku Starego Przymierza. Jako taka zapowiada ona
kluczowe znaczenie Chrystusa dla naszego spotkania z Ojcem w Duchu
Świętym. To Chrystus jest jedynym pośrednikiem między
Bogiem i nami. To przez Niego w Duchu Świętym mamy przystęp do
Boga Ojca. Takim jest Boże postanowienie.

Krzyż
Chrystusa jest znakiem cierpienia i śmierci podjętych z
miłości do każdego z nas i dla zbawienia każdego z nas. W
ten sposób jest on także znakiem chwały i zbawienia,
przedmiotem jak najbardziej uzasadnionej dumy oraz znakiem nadziei. Krzyż
stanowi również znak naszej odpowiedzi dawanej Bogu na Jego
miłość. Jest miarą pozwalającą niezawodnie
sprawdzić, czy naprawdę kochamy Boga i bliźniego.

Wróćmy
teraz do naszego pytanie: w jakiego Boga ja wierzę? Czy w tego
prawdziwego, w Trójcy św. jedynego? A może moja wiara
potrzebuje oczyszczenia, dopełnienia, korekty? Pomocą mogą
być dla nas choćby te trzy wymienione tematy dzisiejszej liturgii
słowa. Można sobie dla przykładu postawić takie oto
pytania: czym jest dla mnie prawo Boże? kim jest dla mnie Chrystus, jedyny
pośrednik między nami i Bogiem? czym jest dla mnie Jego krzyż?
Niech te pytania towarzyszą nam. Niech pozwolą nam oczyścić
obraz Boga, jaki nosimy w naszych sercach. A w ten sposób i my sami
możemy dostąpić dalszego oczyszczenia, jeszcze bardziej staniemy
się godną Boga świątynią.

4-a Niedziela Wielkiego Postu:

misterium sądu i życia na wieczność zbawienia

Jednym
za zasadniczych tematów dzisiejszej liturgii słowa jest misterium
sądu Bożego. Nie jest to bynajmniej jakieś drugorzędne
zagadnienie. Jego waga nie zależy wcale np. od tego, czy tego tematu
będzie się unikać. Tego sądu nie potrafimy
uniknąć. W tym kontekście liturgia słowa bardzo ciekawie
przedstawia dramatyzm ludzkie sytuacji. Człowiek przygotowuje swój
sąd. Ten, kto w swoim życiu przedkłada ciemności ponad
światło, taki człowiek znajduje się daleko do zbawienia. I
dzieje się to z jego wolnego i świadomego wyboru, z jego winy.
Zbawieniem jest sam Chrystus, ten który jest
światłością świata. Ktokolwiek czyni zło, ten
nienawidzi światłości. Taki człowiek odrzuca zbawienie
przyniesione i ofiarowywane każdemu przez Chrystusa.

Pobożny
i mądry rabbi Nikodem przychodzi do Zbawiciela w nocy. Odnalazło On
tego, który jest prawdziwą i wieczną
światłością (por. np. J 1,4n). W ten sposób Nikodem
staje się jakby symbolem każdego człowieka, który szuka
prawdziwego światła. A tą dającą zbawienie
światłością jest przecież sam Chrystusa.

„Tak bowiem Bóg umiłował świat,
że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy,
nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Oto cel
przyjścia, zwycięskiego wkroczenie Chrystusa - prawdziwej
światłości w nasze ciemności. I jest to rzeczywiście
dobra nowina, ewangelia. Człowiek nie jest sam, nie został
pozostawiony samemu sobie nawet wtedy, gdy stał się grzesznikiem, gdy
ogarnęły go ciemności grzechu i śmierci, gdy dobrowolnie
zasłużył na potępiający wyrok odrzucenia. Boża
dobroć, miłość objawia się, rozbłyska
właśnie Chrystusie. I oto człowiek staje wobec
możliwości przyjęcia daru zbawienia, daru odrodzenia, daru
życia wiecznego.

Chrystus
ma nam do powiedzenia coś bardzo ważnego. Chce nam przekazać to,
co stanowi samo serce Bożego misterium, Bożych planów. To co
najważniejsze z Bożego punktu widzenia to dobro człowieka,
życie, zbawienie wieczne. To tutaj znajduje się klucz
również do zrozumienia i życia każdego z nas - a tym samy
całej historii zbawienia czyli dziejów świata. Zbawienie
niejako całkowicie zaprząta Bożą uwagę. Jest ono w
zupełności Bożym dziełem i darem. Jest to dar udzielany nam
bez naszej zasługi, udzielany nam z całego serca. Jest to dar,
którego Bóg nie chce narzucać. Zbawienie „rodzi
się” z miłości. Bóg Ojciec objawia swoją
miłość dając nam swojego Syna oraz Ducha
Świętego. By przyjąć ten dar, by zacząć go
przyjmować tak aby mieć go w pełni na całą
wieczność, trzeba przyjąć i dar Syna i dar Ducha
Świętego. Potrzeba z wiarą całkowicie przystać do Syna
i pozwolić w sakramencie chrztu św. by Duch Święty nas
odrodził. Oto właśnie początek drogi ku zbawieniu
wiecznemu. Jeśli zaczyna wierzyć i przyjmuje chrzest człowiek
dorosły, to widać równocześnie z całą
oczywistością, że ten początek wiąże się z
przebaczeniem popełnionych grzechów i ustawiczną, coraz
pełniejszą przemianą życia na lepsze, z nawróceniem.
I jest to rzeczywiście paschalne wyjście spod panowania, niewoli
grzechu  oraz śmierci i
wejście do Bożego królestwa światłości,
świętości i życia. „A Bóg, będąc
bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość,
jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek
występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia.
Łaską bowiem jesteście zbawieni” (Ef 2,4n).

Z
Bożej miłości weszliśmy w nowe życie. W
doczesność można jednak jeszcze zaprzepaścić ten dar.
W doczesności człowiek może z własnej winy
opuścić królestwo Światłości i
pogrążyć się w ciemnościach grzechu i śmierci.
Chrystus nieustannie przed tym ostrzega. Otwiera On przed każdym z nas
bramy swego królestwa światłości i życia. Zaprasza
do przyjęcia daru przebaczenia oraz do podjęcia dzieła
przemiany, nawrócenia. Zapewnia przy tym Bożej jak
najskuteczniejszej pomocy. Takim też jest przesłanie Wielkiego Postu.
Sprawiedliwy sąd nad własnym życiem otwiera na przemianę nawrócenia,
na przyjęcie Bożego przebaczenia oraz pomocy w odnowie
wewnętrznej, w wyjściu z niewoli ciemności i grzechu i w
wejściu do obiecanej ojczyzny światłości i życia
wiecznego.

5-a Niedziela Wielkiego Postu:

Boży dar przymierza i zbawienia

Poganie chcą zobaczyć
Jezusa. To, co Chrystus ma
wypełnić, nie ogranicza się jedynie do Ludu Bożego
Starego Przymierza. Zbawienie przyniesione przez Chrystusa jest Bożym
darem dostępnym dla każdego człowieka, dla wszystkich. Chrystus
gromadzi wokół siebie. Chce ten dar ofiarować każdemu
człowiekowi. To On, przedwieczne i równe Ojcu i Duchowi
Świętemu Słowo,  jest
centrum, sercem, przez które dzieje zmierzają ku swojemu wypełnieniu.
To w Nim, i tylko w Nim, w Chrystusie dokonuje się dzieło zbawienia.
Misterium paschalne Zbawiciela ma stać się misterium paschalnym
wszystkich zbawionych, całego odkupionego świata. Wierzymy, że
mając udział w śmierci Chrystusa, otrzymamy również
udział w Jego zmartwychwstaniu, życiu i chwale. To właśnie
znaczy iść za Odkupicielem, służyć Mu, dzielić z
Nim wszystko.

Męka, śmierć,
zmartwychwstanie i wywyższenia Chrystusa stanowią jedno. Są od
siebie nieoddzielne. Z jednej strony stajemy tutaj przed misterium zbawczych
planów i wyroków samego Boga. Z drugiej strony widzimy jaką
ma być droga naszego życia, jakim musi być nasz ludzki
udział w misterium Chrystusa. Wiele podpowie na ten temat czytany dzisiaj
jako drugie czytanie fragment z Listu do Hebrajczyków.

Misterium paschalne Chrystusa to
zawarcie Nowego Przymierza. Sami jesteśmy jedną z jego stron. Czytany
dzisiaj fragment z Księgi proroka Jeremiasza pozwala nam lepiej
zrozumieć jeden z zasadniczych punktów Nowego Przymierza. Nie
był on bynajmniej obcym Staremu Przymierzu. W Nowym ma on
osiągnąć, poprzez działanie Syna oraz Ducha
Świętego, swoją pełnię. Chodzi o nic innego jak o
całkowite pójście za Chrystusem, o przemianę serca,
która uzewnętrznia się w całym życiu człowieka.
Jest to naśladowanie Chrystusa, uczenie się od Niego. Jest to
udział, również na co dzień,  w misterium paschalnym Zbawiciela. Nie
ma Przymierza z Bogiem, jeśli nie byłoby ono przymierzem wpisanym w
serce i w konsekwencji ogarniającym, przemieniającym, całe  życie człowieka. To tutaj
znajduje się istota świętości. To właśnie na tym
polega nasze ciągłe nawracanie się. A ma ono trwać aż
do końca, do tej pełni, jaką Bóg przeznaczył
człowiekowi. W ten sposób misterium paschalne Chrystusa, misterium
zmartwychwstania i życia, staje się naszym już teraz w
doczesności, by być w całej pełni udziałem odkupionych
w wieczności poczynają od zmartwychwstania ciała. Poprzez Nowe
Przymierze Bóg otwiera przed nami wieczność. W tej
właśnie perspektywie mamy przeżywać naszą
doczesność. Jest ona czasem zbawienia, czasem Bożej zbawczej
obecności u naszego Boku. Bóg wkroczył w nasze życie
doczesne jako nasz Sprzymierzeniec. Na Jego miłość i
wierność możemy liczyć. On sam od nas oczekuje tego samego.

Niedziela Palmowa czyli Męki Pańskiej:

z Chrystusem ku Wielkanocy zbawienia wiecznego

Niedziela Palmowa rozpoczyna
obchody Wielkiego Tygodnia. Już sama liturgia tego dnia niejako streszcza
w sobie całe misterium paschalne Chrystusa, to misterium, które ma
się stać paschą zmartwychwstania zbawionych. Bardzo dobrze
oddaje to np. drugie czytanie dzisiejszej liturgii słowa. Zostało ono
zaczerpnięte z Listu św. Pawła Apostoła do Filipian.
Być może sam Apostoł cytuje tu jedną z najstarszych modlitw
chrześcijańskich.

Niedziela Palmowa przypomina nam
najpierw triumfalny wjazd Zbawiciela do Jerozolimy. Jest to początek.
Ewangelia dopowie nam, co nastąpiło potem. W swojej relacji czytana
dzisiaj ewangelia zatrzymuje się na śmierci i pogrzebie Chrystusa.
Liturgia Mszy św. Niedzieli Palmowej pójdzie jeszcze dalej. Zawsze
w liturgii Mszy św. sprawujemy pamiątkę śmierci i
zmartwychwstania, wywyższenia Chrystusa. Te trzy są od siebie
nieoddzielne. Jeśli chodzi o Niedzielę Palmową, to doskonale
przypomina to np. tzw. procesja z palmami oraz kolor szat liturgicznych.
Dzisiaj są one czerwone. Tzw. procesja z palmami przypomina wjazd
Chrystusa do Jerozolimy. Jest to wjazd triumfalny. Przypomina ona, jaką
godność posiada Zbawiciel. Jest On Panem. W jakiś sposób
mamy tutaj do czynienia również z zapowiedzą powrotu
Odkupiciela w chwale przy końcu czasów, u kresu doczesności.
Dopełni On wtedy swojego dzieła. W pełni objawi swą
zbawczą miłość i moc. Zostanie z radością
powitany przez zbawionych.

Zastanówmy się teraz
jeszcze nad znaczeniem używanego dzisiaj w liturgii koloru czerwonego. Na
pewno nie chodzi tutaj jedynie o zapowiedź męki i śmierci
Zbawiciela. Kolor czerwony to kolor miłości: Chrystus podejmuje swe
zbawcze dzieło właśnie z miłości. Kolor czerwony
to  kolor życia. Czy nie
kieruje on naszej myśli ku zmartwychwstaniu Chrystusa i naszemu
własnemu powstaniu z martwych? To ostatnie to koniec doczesności. Ale
również każda przemiana naszego życia na lepsze w
jakimś stopniu  jest
„powstaniem z martwych”. Czerwień odsyła nas
również do oczyszczenia z grzechów, jakie jest możliwe
właśnie poprzez śmierć, zmartwychwstanie i wywyższenie
Chrystusa. Kolor czerwony jest także kolorem Ducha Świętego.
Duch Święty jest jednym z pierwszych darów Chrystusa
zmartwychwstałego. To On, Duch Święty  prowadzi dalej dzieło Chrystusa,
dzieło przebaczenia, oczyszczenia, miłości, życia  i zbawienia.

Przy końcu doczesności
misterium paschalne Chrystusa ma stać się misterium paschalnym
odkupionych. Na swój sposób przypomina to np. każda Msza
św. Bardzo wymownie podkreśla to również liturgia Niedzieli
Palmowej. Towarzyszymy Chrystusowi. Przygotowujemy Mu drogę. Idziemy za
Nim. Tak wygląda nasze życie. Tak wygląda nasze uroczyste
wejście w Wielki Tydzień. Obyśmy rzeczywiście zawsze byli z
Chrystusem, który poprzedza nas na drodze zbawienia.

Wielki  Czwartek:

dar Eucharystii i kapłaństwa

Według  tradycji  w
Wielki Czwartek rano biskup sprawuje  w swojej katedrze Mszę św.
Krzyżma. Koncelebrują z nim ci wszyscy kapłani z diecezji,
którzy mogą przybyć. W czasie tej liturgii  biskup  błogosławi Olej Krzyżma
św., Olej chorych oraz, jeśli
jest  to  uznane za konieczne,  Olej katechumenów. Olej
Krzyżma św. jest
używany  przy
sprawowaniu sakramentu chrztu, bierzmowania, przy święceniach
diakonatu, prezbiteratu i przy udzielaniu sakry biskupiej. Jest  on również potrzebny przy
konsekracji kościołów i ołtarzy. Namaszczenie  Olejem  Krzyżma  przypomina  związek z Chrystusem. Samo  przecież  słowo  "chrystus"  znaczy tyle co
„namaszczony”, „pomazaniec”. Papież  Paweł VI  chciał  uczynić  z
Mszy  Krzyżma  święto
kapłaństwa.  W  pierwszym  rzędzie  chodzi  tutaj  o
kapłaństwo Chrystusa.
Złożył On siebie samego w ofierze na ołtarzu
Krzyża i ustanowił w Uczcie eucharystycznej sakramentalną
pamiątkę swej ofiary. Jest to również święto
kapłaństwa tych, których Chrystus wezwał  by w sposób szczególny,
sakramentalny, kontynuowali Jego misję.  Są  to
biskupi  i  prezbiterzy oraz diakoni, którym
została, poprzez sakrament
kapłaństwa posługi,
powierzona  misja  głoszenia  ewangelii, prowadzenia  jako  pasterze  swych  braci  i sióstr, sprawowania
sakramentów.  To  jedynie biskupi i prezbiterzy mają
władzę sprawowania Mszy św., pamiątki  ofiary Chrystusa, oraz sakramentu pokuty
i pojednania. Msza
Krzyżma  św. to
również święto całego ludu Bożego. Jest on
ludem kapłańskim już na mocy sakramentu chrztu.

Drugi   niezwykle   ważny  moment  Wielkiego  Czwartku,  to liturgia  sprawowana  wieczorem.  W
ten  sposób  rozpoczyna się Triduum Paschalne.
Chrystus wkroczył w swoje misterium paschalne śmierci  i
zmartwychwstania
poprzez  Ostatnią  Wieczerzę.  Dla Izraelitów   jest   ona   pamiątką  wyzwolenia  w
niewoli  oraz przymierza  z
Bogiem.  Chrystus  chciał uczynić z tej wieczerzy
ucztę  Nowego  Przymierza  zawartego  w
Jego  Krwi.  To właśnie dlatego  ustanowił On pod znakami chleba i
wina, które stają się Jego Ciałem i Krwią,
sakramentalną pamiątkę swej ofiary. Miał ją
złożyć następnego dnia na Kalwarii. Każda   Msza   św.   to  pamiątka  sakramentalna  Ostatniej Wieczerzy,  sakramentalna  pamiątka  męki i śmierci Chrystusa. Jest
to także modlitwa szczególnego oczekiwania  na
Jego  powrót  w
chwale  i  czas radości z Jego
obecności.  Wszystko to
przypomina i podkreśla liturgia Mszy św. sprawowanej  w
Wielki  Czwartek  wieczorem.  Jest  to
liturgia wieczorna.
Gromadzi  ona  wiernych  po
dniu trudów i wytężonej pracy.  Sprawują  ją  razem  wszyscy  kapłani  pracujący w danej wspólnocie
- na  znak  jedności  kapłaństwa. Po homilii, ten
kto przewodniczy
liturgii,   zazwyczaj  powtarza  Chrystusowy  gest obmycia  nóg  dwunastu  wiernym. W takim momencie, o tej
właśnie godzinie,  gest
ten doskonale i jednoznacznie tłumaczy czym jest przykazanie
miłości i kapłaństwo. I chodzi tutaj równie dobrze o
kapłaństwo  samego  Chrystusa,  jak i o kapłaństwo
sakramentalne oraz o kapłaństwo właściwe każdemu
chrześcijaninowi. Po  Mszy
św. ma miejsce otwarta dla każdego adoracja
Najświętszego
Sakramentu.   Jest   to   czas   modlitwy  i
zastanowienia  nad
Chrystusowym  przesłaniem
miłości i zbawienia. Jest to również i czas  czuwania,  znak  wierności i gotowości do dania
świadectwa Chrystusowi, do bycia z Nim zawsze i wszędzie.

Wielki  Piątek:

Gdy zostanę nad ziemię wywyższony,
przyciągnę wszystkich do siebie!

Również Wielki  Piątek  jest  dla chrześcijan na całym
świecie dniem szczególnym. Stanowi on pamiątkę
śmierci Chrystusa na krzyżu poniesionej dla zbawienia całego
świata. „... gdy zostanę nad
ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie!”
(J 12,32). Jest to dzień postu
paschalnego,  który
trwa aż do północy. Wtedy to Wielki Piątek wprowadza
pełną  pogodnej  zadumy i radosnej ciszy Wielką
Sobotę, dzień oczekiwania na liturgię    wigilii    paschalnej -
pamiątkę
zmartwychwstanie Chrystusa Pana.

Niejako punkt centralny Wielkiego
Piątku stanowi liturgia Męki i   Śmierci   Chrystusa.  Jest  ona
sprawowana
popołudniu  lub
wieczorem.  Jest  tak,  by
z  jednej  strony  umożliwić  w
niej uczestnictwo jak największej liczbie wienych.   Z   drugiej  strony  chodzi  o
to,  by  godzina odpowiadała na ile to
możliwe, temu co zdarzyło się już prawie 2 tys.  lat
temu  w Jerozolimie.
Wsłuchujemy się wtedy w czytania Pisma  św.,  słowa  Bożego,  z wiarą i pokorą starając
się jak najlepiej  je  zrozumieć,  zaczerpnąć z jego zbawczego
przesłania. Momentem kulminacyjnym liturgii słowa, czyli czytania
Pisma św., jest tutaj męki i śmierci Chrystusa wg Ewangelii
św. Jana. Jej autor był przecież  umiłowanym  uczniem  Zbawiciela  i
wytrwał,  razem  z Najświętszą  Maryją Panną, do końca
pod Jego krzyżem. Po homilii ma
miejsce  modlitwa  powszechna.  W
Wielki Piątek posiada ona specjalną  formę, niezwykle uroczystą.
Przenika ją duch otwarcia się
na  wszystkich  ludzi, na cały świat. Wielki
Piątek stanowi pamiątkę
śmierci  Chrystusa.  Oddał  On swe życie dla zbawienia
całego  świata.  I
tak  zgromadzeni  na
modlitwę  katolicy nie
chcieliby  tutaj  nikogo pominąć czy zapomnieć.
Modlimy się więc za
cały
Kościół,
za  Ojca  św.,  za
duchownych i za wiernych świeckich,  za
przygotowujących
się  do  chrztu, za wszystkich wierzących  w
Chrystusa, za Naród Wybrany Starego Przymierza, w
którym  narodził  się Chrystus. Modlimy się za
wyznawców religii niechrześcijańskich i za niewierzących.
Nie zapominamy i o tych, którzy
odpowiadają,
również  i  przed  Bogiem,  za dobro swych sióstr  i
braci z racji pełnionych funkcji. Jakby podsumowaniem tych
wszystkich wezwań jest modlitwa za ludzi znajdujących się w
jakichkolwiek trudnościach, kłopotach, dotkniętych
nieszczęściem.

Po zakończeniu modlitwy
powszechnej jest celebrowana adoracja Krzyża, w której  uczestniczą wszyscy wierni.
Następnie ma miejsce Komunia św. W tym dniu wszyscy przyjmują ją
jedynie pod postacią chleba, który  stał się Ciałem Chrystusa
wydanym dla naszego odkupienia. Wg
prastarej tradycji w Kościele katolickim w Wielki Piątek nie
sprawuje  się  Mszy  św. Wielki Piątek
upamiętnia ofiarę złożoną przez  Chrystusa  na
krzyżu dla naszego zbawienia. Jej pamiątką
sakramentalną jest właśnie Msza św.

Liturgia  Wielkiego  Piątku  przypomina  o poniżeniu i śmierci, jakie  Chrystus  przyjął dla  naszego zbawienia. Jeszcze bardziej
może   jednak   przenika   ją  światło  Bożej  miłość  i
chwała Chrystusowego
zwycięstwa nad grzechem i śmiercią.
Kościół nigdy nie
sprawuje  pamiątki  męki i śmierci Zbawiciela nie
sprawując równocześnie
pamiątki  Jego  powstania  z
martwych.  Tak jak w
dziele  zbawienia,  również i w liturgii jedno
jest nieoddzielne od drugiego.

Wielka Sobota:

cisza oczekiwania, która
zbawienie

W Wielką Sobotę nie
sprawuje się ani Eucharystii ani
Liturgii  Słowa.  Dzień  ten nie jest jednak jedynie jakimś
oczekiwaniem   na   Święta   Wielkanocne.   Nie   ma  zgromadzeń liturgicznych -
jednak   wierni   gromadzą   się   przed  grobem Chrystusa  by
w  ten  sposób  oddać  Mu cześć, modlić
się, choć chwilę
zastanowić
się  nad  tym,  co
ma  do  powiedzenia cisza Wielkiej Soboty. Jest
to również dzień zastanowienia nad słowami wyznania  wiary dotyczącymi zstąpienia
Chrystusa do otchłani, do „miejsca”, gdzie przebywali zmarli,
którzy żyli przed przyjściem Zbawiciela.  Stanowi  to
jeden  z punktów
centralnych misterium paschalnego.
Tutaj
również
widzimy  jak przeznaczeniem
Paschy Chrystusowej  jest stać
się paschą zmartwychwstania, wyzwolenia, zbawienia dla
człowieka. Z jednej strony zstąpienie Chrystusa do otchłani   stanowi   jakby  przedłużenie  upokorzenia  krzyża  i śmierci.   Przypomina   też,  że  Zbawiciel  naprawdę  umarł  na Golgocie.  Z
drugiej  strony  zstąpienie  Chrystusa do otchłani
przypomni   jak   wielkim   jest  Jego  paschalne,  wielkanocne zwycięstwo.  Nic
nie było, nie jest i nigdy nie będzie w stanie Go
zatrzymać: Chrystus jest życiem i źródłem
życia. Równocześnie zstąpienie   Chrystusa  do
otchłani  stanowi  niejako  początek włączenia  człowieka  w
triumf  Zbawiciela. Chrystus
zstąpił ku tym, którzy Go oczekiwali by ogłosić i im
dobrą nowinę o bliskim już
dopełnieniu
dzieła  odkupienia. W
ten sposób zstąpienie do otchłani jawi się jako początek
wielkiej przemiany. Jednym z jej etapów,   jakby  jej
ogniskiem,  będzie  dzień  zmartwychwstania umarłych przy
końcu czasów. Dla odkupionych będzie to przejściem do   królestwa   Bożego,   wejściem   w   posiadanie  obiecanego dziedzictwa,   jakim   jest   zbawienie  wieczne.  Wielka  Sobota przypomina,   że  wszystko  to
dokonuje  się  i
znajdzie  swoje
dopełnienie   przez   Chrystusa,  w
Chrystusie.
Zstąpienie  do
otchłani  poprzedza
zmartwychwstanie Zbawiciela i Jego chwalebny powrót na prawicę
Ojca. Chrystus jakby nam wskazywał drogę. Dużo więcej,  bo
ją  przed  nami otwiera, prowadzi nas, jest dla nas
drogą:  o  ile
tylko  człowiek  nie
stawia przeszkód, Zbawiciel bierze jego los w swoje ręce.

W
ten   sposób  cisza  Wielkiej  Soboty  przemawia.  Jest ona  pełna  zadumy  ale
i  pogody,  która  niedługo  stanie się radością  Stanowi  ona
swego rodzaju przygotowanie do liturgii zmartwychwstania,  która  jest  sprawowana  wieczorem. Jednak wg liturgii,  jej
zasad  oraz jej sposobu
liczenia czasu, wieczorna liturgia
Wigilii  Paschalnej  Zmartwychwstania Chrystusa należy
już  nie  do
Wielkiej  Soboty,  ale do Okresu Wielkanocnego, do
Niedzieli  Zmartwychwstania  Pańskiego.  To tak jakby i sam czas
spieszył  się  na spotkanie z tym co najważniejsze
i z pośpiechem torował mu drogę.

Na  zakończenie  wsłuchajmy  się  jeszcze  w słowa modlitwy domawianej  w
Liturgii  Godzin  w Wielką Sobotę:
„Wszechmogący, wieczny
Boże,  Twój  Jednorodzony  Syn zstąpił do otchłani
skąd chwalebnie
powrócił:  udziel
łaskawie, aby Twoi wierni, pogrzebani razem z Twoim Synem we chrzcie,
ponieważ On zmartwychwstał, dostąpili udziału w życiu
wiecznym”[2].

Okres Wielkanocny:

zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa i dar Ducha Wskrzesiciela

Niedziela Wielkanocna Zmartwychwstania Pańskiego:

A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który
Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z
martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała
mocą mieszkającego w was swego Ducha

„A
jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z
martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych,
przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą
mieszkającego w was swego Ducha” (Rz 8,11). Jesteśmy
właściwie w samym sercu roku liturgicznego. W jakiś
sposób jesteśmy w samym sercu doczesności i jej czasu.
Doroczny obchód upamiętniający zmartwychwstanie Chrystusa
rozpoczął się niezwykle uroczyście tzw. Wigilią
Paschalną. W pewnym sensie będzie on trwał całe 50 dni
Okresu Wielkanocnego. Okres wielkanocny zamknie - raczej zwieńczy
niedziela upamiętniająca zesłanie Ducha Świętego.
Będzie to jakby otwarcie naszego czasu doczesnego na wieczność
zbawienia. Całe nasze życie ma charakter paschalny, należy do
jednego wielkiego czasu wielkanocnego. Żyjemy w czasach już po
zmartwychwstaniu Chrystusa. Całe nasze życie przebiega w jego blasku.
Wierzymy, mamy nadzieję, że otrzymamy pełne uczestnictwo w
zmartwychwstaniu  Zbawiciela wraz ze
zmartwychwstaniem naszego ludzkiego ciała oraz wejściem
właśnie w ten sposób wielkanocną, paschalną
wieczność samego Boga Ojca, Chrystusa i Ducha Świętego.

Dla ucznia Chrystusa Niedziela
Zmartwychwstania jest dniem szczególnym. Może przede wszystkim
przepełnionym radością. A tą ostatnią trudno
byłoby oddać słowami. Stajemy również w radosnej
zadumie, jakby zaskoczeni, wobec Bożych wyroków, miłości,
wszechmocy. To, co wydawało się końcem, jest początkiem.
Klęska była tylko przygotowaniem zwycięstwa. Poniżenie i
śmierć to nic innego jak droga prowadząca do chwały do
życia. Taką drogę wybrał Bóg dla siebie samego by
nas zbawić. Taką jest też i droga naszego życia, droga
zbawienia. Nic nie zatrzymało Bożej miłości. Wszystko,
wbrew najbardziej wymownym pozorom, służy tylko realizacji  Bożych odwiecznych
zamysłów. Tak było z Chrystusem. To samo ma dotyczyć
człowieka i całego świata stworzonego, każdego kto przyjmie
Boży dar zbawienia. „Bo stworzenie z
upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie
bowiem zostało poddane marności (...) w nadziei, że
również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by
uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych” (Rz
8,19n). Takim jest choćby przesłanie pustego grobu Chrystusa.
To samo przypominają nam dzisiejsze czytania z Pisma św. oraz
modlitwy. Wsłuchajmy się w nie dobrze, z uwagą, z nadzieją,
z zaufaniem. Mają nam one wiele do powiedzenia. To, co mówią,
jest niesłychanie ważne. I trzeba się spieszyć, biec,
zrobić wszystko, co tylko możliwym, by mieć udział w
misterium paschalnym Chrystusa, by stało się ono naprawdę moim
już teraz i na całą wieczności.

Żyjemy w blasku mocy
zmartwychwstałego Chrystusa. On jest z nami i w nas - o ile
tylko sami tego pragniemy i z Bożą pomocą czynimy w miarę
naszych możliwości naszymi
Jego życie, Jego naukę, Jego słowa, Jego gesty.
Żyjmy Chrystusową radością, nadzieją, mocą. On
nas nie opuścił ani nie opuści. Nie zabraknie nam Jego pomocy w
naszym codziennym powstawaniu z martwych. Co nas może od Niego
oddzielić? Co może oprzeć się Bożej miłości?
Bożemu pokojowi? Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy by
poprowadzić nas ku Ojcu, ku życiu, ku szczęściu, ku
zmartwychwstaniu. Nie jesteśmy sami. Nie zostaliśmy zdradzeni i pozostawieni
sami sobie. Chrystusowe zwycięstwo należy i do Jego ucznia. Takim
właśnie jest przesłanie Wielkanocy, jej ewangelia, jej dobra
wiadomość. Obyśmy umieli nią żyć i dzielić
się nią z innymi.

Poniedziałek Wielkanocny:

poznanie drogi życia i dar obecności Ducha Wskrzesiciela

W czasie liturgii słowa Mszy
św. poniedziałku wielkanocnego czytamy fragment mowy św. Piotra
wypowiedzianej w dniu zesłania Ducha Świętego. Już
choćby sam wybór tego tekstu przypomina o ścisłym
związku zmartwychwstania Chrystusa z obecnością Ducha
Świętego między nami i w nas. Jest On Duchem Stworzycielem i
Wskrzesicielem. Okres wielkanocny, między Niedzielą Zmartwychwstania
i Niedzielą Zesłania Ducha Świętego stanowi
również figurę tej części doczesności, jaka
mieści się między Paschą Chrystusa i Jego powrotem w
chwale. Czyli inaczej mówiąc również całe nasze
życie uczniów Chrystusa jest życiem paschalnym, wielkanocnym.

Znaczy to między innymi,
że jesteśmy świadkami zmartwychwstania Zbawiciela. Wszyscy
jesteśmy w ten sposób spadkobiercami Apostołów. Ich
świadectwo żyje w nas. Przemawia przez nas. Nauka Apostołów
została nam przekazana poprzez całe pokolenia, które same
nią żyły. Naszym zadaniem jest przekazać to świadectwo
zbawienia ludziom, którzy przyjdą po nas. Zadanie to spoczywa na
każdym z nas. Również poprzez wypełnienie go nasze życie
staje się udziałem z zmartwychwstaniu Pana Jezusa.

Głosimy zmartwychwstanie
Chrystusa słowem i czynem. Nie może zabraknąć ani
pierwszego ani drugiego. Oba muszą się uzupełniać.

Stąd np. katecheza. Stąd np. ciągłe
pogłębianie znajomości prawd wyznawanej wiary. Wszyscy uczniowie
Chrystusa są do tego wezwani. Jak można byłoby być uczniem
Chrystusa nie znając Jego nauki, nie wypełniając jej?
Jesteśmy świadkami zmartwychwstanie Chrystusa poprzez świadectwo
życia. Mój bliźni musi mieć szansę dostrzeżenia
we mnie obecności, miłości Chrystusa zmartwychwstałego,
działania we mnie Ducha Świętego. Jeśli takiej szansy nie
daję spotkanemu człowiekowi, to trzeba byłoby postawić
sobie pytanie: czy rzeczywiście Chrystus jest we mnie? czy
rzeczywiście pozwalam Duchowi Świętemu by mnie prowadził?

Przy końcu czasów
zmartwychwstanie  Chrystusa powinno
stać się naszym powstaniem z martwych. By tak było, trzeba
naszego udziału w zmartwychwstaniu już teraz na co dzień.  Inaczej mówiąc mamy
świadczyć o naszej wierze w nasze powstanie z martwych poprzez swe
własne, ustawiczne powstawanie do nowego życia, powstawanie z
upadków, poprzez ustawiczne nawrócenie, to znaczy wzrost,
rozwój.

Wolno chyba powiedzieć,
że w taki oto sposób już teraz człowiek w pewnym sensie
zmartwychwstaje, że spełniają się słowa z dzisiejszej
liturgii: „Miałem Pana zawsze przed oczami, gdyż stoi po mojej
prawicy, abym się nie zachwiał. Dlatego ucieszyło się moje
serce i rozradował się mój język, także i ciało
moje spoczywać będzie w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w
Otchłani ani nie dasz świętemu Twemu ulec skażeniu.
Dałeś mi poznać drogi życia i napełniasz mnie
radością przed obliczem Twoim” (Dz  2,25n; por. Ps 16,8nn)

2-a Niedziela Wielkanocna:

wielkanocny dar sakramentów świętych

Czytana dzisiaj ewangelia
przypomina nam jedne z pierwszych słów Chrystusa
zmartwychwstałego tak, jak został to odnotowane w Ewangelii wg
św. Jan: „Pokój wam” (J 20). Można chyba
powiedzieć, iż znajdują się one w samym sercu wielkanocnego
przesłania, dobrej wiadomości o zmartwychwstaniu i życiu.
Słowa te padają dwa razy. Następnie Chrystus mówi:
„Jak Ojciec mnie posyła, tak i Ja was posyłam” (J
20,19nn). Potem Zbawiciel udziela swoim uczniom daru Ducha Świętego:
„Weźmijcie Ducha Świętego! Którym grzechy
odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są
im zatrzymane ” (J 20,22-23).

Chrystus zmartwychwstały
obdarowuje nas pokojem, darem Ducha Świętego oraz przebaczeniem
grzechów. Co więcej powołuje On swoich uczniów do
udziału w tym dziele. Posyła ich by przebaczali w imieniu Boga i
mocą samego Boga (por. Mk 2,7). W dniu zmartwychwstania Apostołowie
otrzymują władzę odpuszczania grzechów, wskrzeszania
umarłych do nowego życia, do prawdziwego życia, do życia
łaski, do życia wiecznego. W Apostołach i ich uczniach,
następcach, jest obecny Ojciec, Syn i Duch Święty. To
Trójca św. sankcjonuje ludzkie słowa przebaczenia. Nadaje im
moc, wartość, skuteczność. W ostatecznym rozrachunku chodzi
o nic innego jak o nasz sakrament pokuty i pojednania nazywany zwykle
spowiedzią. Wielki Czwartek po raz kolejny przypomniał nam
ustanowienie sakramentów Eucharystii oraz kapłaństwa
sakramentalnego. Jednym z zasadniczych punktów Liturgii Wigilii
Paschalnej był sakrament chrztu. Jak przypomina choćby 6-ty
rozdział Listu do Rzymian św. Pawła, sakrament chrztu daje nam
udział w śmierci Chrystusa, byśmy w ten sposób mogli
uczestniczyć w zmartwychwstaniu i
chwale Zbawiciela. Dzisiaj liturgia wielkanocna mówi o
sakramencie pojednania i pokuty.

Całe nasze życie ma
być życiem paschalnym, wielkanocnym. Z jednej strony znaczy to,
że mamy ustawicznie powstawać z naszych grzechów. Z drugiej
strony chodzi o przypomnienie ostatecznego wymiary naszego życia. Jego
celem i pełnią ma być wieczność z Bogiem,
zmartwychwstanie naszego ciała, wieczne przebywanie z Bogiem.
Dopełnieniu tego dzieła służą sakramenty
święte. Działa w nich, poprzez nie Ojciec i, Syn i Duch
Święty. Stąd właśnie bierze się ich moc, ich
skuteczność. Bożą wszechmocą sakramenty
święte dają nam udział, już teraz w doczesności,  w misterium paschalnym Zbawiciela, w
owocach Jego poniżenia, męki, śmierci, zmartwychwstania,
wywyższenia, w darze Ducha Świętego na życie doczesne i
wieczne. Sakramenty święte są więc uprzywilejowanymi
środkami, jakie Opatrzność Boża daje nam na drodze ku
zbawieniu wiecznemu. Trzeba więc byśmy dla własnego dobra umieli
korzystać z tych darów. Trzeba, żeby nigdy nie zabrakło
nam ich szafarzy. Z Bożego postanowienia, Bożą wszechmocą w
ich sakramentalnej posłudze uobecnia się dobroć Ojca i Syna i
Ducha Świętego, dopełnia się dzieło naszego zbawienia
oraz uwielbienia Trójcy Przenajświętszej.

3-a Niedziela Wielkanocy:

wierzę w ciała zmartwychwstanie, wierzę, że Bóg chce
zbawić całego człowieka

Również dzisiejsza
ewangelia zadaje nam relację z jednego z pierwszych spotkań
zmartwychwstałego Chrystusa ze swoimi najbliższymi uczniami. I znowu
słyszymy słowa: „Pokój wam” (por. Łk 24,36).
Jest to pierwszy ważny temat. A oto przynajmniej jeszcze jeden. Uczniowie
Chrystusa boją się. Ewangelista pisze, że „zdawało im
się, że widzą ducha” (Łk 24,). Chrystus rozprasza ich
wątpliwości i obawy. Pozwala się dotknąć. Potem robi
coś, co nie przestaje zaskakiwać i zastanawiać jeszcze po prawie
2 tysiącach lat. Oddajmy głos Ewangeliści. Jesteśmy
cały czas w 24-tym rozdziale Ewangelii wg św. Łukasza. Oto co
zanotował św. Łukasz: „Lecz gdy oni z radości nie
wierzyli i pełni byli zdumienia, [zmartwychwstały Chrystus]
rzekł do nich: macie tu coś do jedzenia? Oni podali Mu kawałek
pieczonej ryby. [zmartwychwstały Chrystus] wziął i jadł
wobec nich” (Łk 24,41n). Jeśli chodzi o
chrześcijaństwo, to jedną z najtrudniejszych do przyjęcia
prawd jest niewątpliwie prawda o zmartwychwstaniu, dokładniej
mówiąc o zmartwychwstaniu ciała. Mieli tutaj trudności
Apostołowie i ludzie im współcześni. Wielu ludzi i
dzisiaj ma trudności z przyjęciem tej prawdy. Po ludzku rzecz
biorąc jest to rzeczywiście niełatwe. Czy jednak wolno nam
naginać Bożą wszechmoc do ograniczeń naszej logiki, naszego
ludzkiego umysłu, myślenia ...? Każdy z nas chyba jednoznacznie
odpowiedziałby, że nie. Zdajemy sobie sprawę, że
rzeczywistość doczesna przekracza nasze możliwości
poznania, zrozumienia. Przekracza ona nawet możliwości naszej
wyobraźni. Co dopiero powiedzieć o Bogu, o Jego wszechmocy? To samo
trzeba powiedzieć o zmartwychwstaniu. Możemy sprawdzić, co
piszą na ten temat w swoich zakończeniach Ewangelie. Są one jednoznaczne
w dawanym świadectwie. Chrystus zmartwychwstał. I powtórzmy
choćby słowa z dzisiejszej Ewangelii wg św. Łukasza:
„Lecz gdy oni z radości nie wierzyli i pełni byli zdumienia,
[zmartwychwstały Chrystus] rzekł do nich: macie tu coś do
jedzenia? Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. [zmartwychwstały
Chrystus] wziął i jadł wobec nich” (Łk 24,41n). My
sami mamy zmartwychwstać na wzór Chrystusa. Bardzo ładnie
pisze o tym np. św. Paweł w przepięknym 15-tym rozdziale 1-ego
Listu do Koryntian. Nasze zmartwychwstanie to zmartwychwstanie całego
człowieka. Stąd słowa wyznania wiary: wierzę w ciała
zmartwychwstanie. To cały człowiek ma dostąpić zbawienia.
Cały człowiek: to co w nim niematerialne i to co w nim materialne.
Taki jest Boży plan. Wszystko układa się w nim w jedną,
logiczną całość. Bóg stwarza świat,
również ten materialny, jako bardzo dobry (Rdz 1,31). W misterium
Wcielenia równy Ojcu i Duchowi Świętemu Syn staje się
człowiekiem. To znaczy, że przyjmuje również  prawdziwe ludzkie ciało.
„Słowa stało się ciałem”: tak często
powtarzamy te słowa z Ewangelii wg św. Jana choćby w modlitwie
Anioł Pański. W tej samej linii zbawienia całego człowieka,
zmartwychwstania ciała, trzeba widzieć dla przykładu i misterium
Bożego narodzenia czy jeszcze np. uzdrowienia dokonywane przez Chrystusa.
Ojciec przez Chrystusa w Duchu Świętym niesie zbawienie,
pokój, całemu człowiekowi.

4-a Niedziela Wielkanocy:

zbawienie dziełem Boga Ojca przez Syna w Duchu Świętym

Dzisiejsze 1-e czytanie
zostało zaczerpnięte z 4-ego rozdz. Dziejów Apostolskich,
wiersze 8-12. Na samym końcu tego fragmentu usłyszymy
następujące słowa: „I nie ma w żadnym innym
zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w
który moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12). Jak każdy
z nas może bardzo łatwo to sprawdzić, słowa te odnoszą
się do Chrystusa. Wystarczy przeczytać np. to, co znajduje się
nieco wcześniej: „to niech będzie
wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela, że w imię Jezusa
Chrystusa Nazarejczyka - którego ukrzyżowaliście, a którego
Bóg wskrzesił z martwych - że przez Niego ten człowiek
stanął przed wami zdrowy” (Dz 4,10). Tak na marginesie
jeszcze jedna uwaga. Pismo św. to słowo Boga skierowane do nas.
Trzeba je przyjąć w całości, takim, jakim ono jest. Nie
mamy żadnego prawa by je cenzurować, by wybierać pasujące
nam fragmenty, by opuszczać to, co nam nie odpowiada. Nie mamy prawa, by
przestawiać wg naszego upodobania słowa, zdania ... Jeśli
ktoś chce poznawać Boże słowa, to ma je przyjąć
takim, jakim ono jest. W przeciwnym razie odtrąca on samego Boga.

Czasem zdarza się
trochę zamieszania, gdy porusza się np. tzw. zagadnienie imienia
Bożego. W gruncie rzeczy chodzi o to, kto jest Bogiem, do kogo mamy
się modlić, kto jest zbawicielem. Dzisiejszy tekst z 4-ego
rozdziału Dziejów Apostolskich jest jednoznaczny: tylko w imieniu
Chrystusa możemy być zbawieni (Dz 4,12). Jak to napisze św.
Paweł w 2-gim rozdziale Listu do Filipian, Chrystus otrzymał
Imię, które jest ponad wszelkim imieniem, tak aby właśnie
na imię Jezusa zgięło się każde kolano, cały
wszechświat, wszystko co stworzone, aby każde stworzenie uznało
swego Pana właśnie w Jezusie (Flp 2,9-11). „Każdy, kto
wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”. Słowa te znajdziemy
w liście do Rzymian (10,13). I znowu słowa te odnoszą się
do Chrystusa. Nie trzeba szukać daleko, żeby to sprawdzić.
Wystarczy spojrzeć parę zdań wcześniej. „Jeśli
twoimi ustami wyznasz, że Jezus jest Panem, i jeśli w twoim sercu
wierzysz, że Bóg [tzn. Bóg Ojciec] wskrzesił Go z
martwych, zostaniesz zbawiony. Bo przyjęta sercem wiara prowadzi do
sprawiedliwości a wyznać ją swoimi ustami prowadzi do zbawienia.
Gdyż Pismo powiada: ktokolwiek wierzy w Niego, nie zostanie zawstydzony. W
ten sposób nie ma więc różnicy między Żydem i
Grekiem: wszyscy mają tego samego Pana, potężnego wobec
wszystkich, którzy Go wzywają. Bo każdy, kto wezwie imienia
Pańskiego, będzie zbawiony ” (Rz 10,9-13). Teksty te można
sprawdzić. Trzeba nad nimi się zastanawiać, znać je. Nie
jest to jakaś sprawa pustych słow. To Bóg mówi nam
przez nie prawdę o sobie samym, np. w swoje dobroci wprowadza nas w
misterium Trójcy św. To również przez nie Bóg
odsłania nam prawdę o naszym zbawieniu. Pismo św. jest
jednoznaczne. Zbawienia możemy dostąpić jedynie w Chrystusie,
przez Chrystusa. Taka jest wola Boga Ojca w Duchu Świętym. Trzeba nam
tę prawdę zgłębiać. Trzeba starać się coraz
lepiej ją poznać, zrozumieć. Przede wszystkim trzeba nią
jednak żyć. Oznacza to również umieć
stanąć w jej obronie, uzasadnić ją (a argumentów
przecież nam nie brakuje, wystarczy sięgnąć choćby do
Pisma św.) Oznacza to również umieć przekazać
ją innym.

5-a Niedziela Wielkanocy:

Boże przykazanie wiary i miłości

„Trwajcie we Mnie, a ja w
was trwać będę. Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity ”
(J 15,4.5b). Te słowa zaczerpnięte z czytanej dzisiaj ewangelii
znajdują przepiękne wyjaśnienie np. w drugim czytaniu dzisiejszej
liturgii słowa. Co to znaczy trwać w Chrystusie? Być z Nim
złączonym stanowi nieodzowny warunek zbawienia. To Chrystus jest
jedynym zbawicielem. To tylko przez Niego i w Nim otrzymujemy zbawienie,
życie. Drugie czytanie, czyli rozważany dzisiaj fragment z 1-ego
Listu św. Jana Apostoła jasno określa warunek trwania w
Chrystusie. Przez Chrystusa zaś trwamy w Bogu Ojcu oraz w Duchy Świętym.
Zwróćmy też uwagę, że w drugim czytaniu mamy
wymienione wszystkie osoby Trójcy św. I nie jest to bynajmniej
jedyny tekst Pisma św., który o Niej mówi. Nauka o
Trójcy św. ma doskonałe, niepowtarzalne podstawy w Piśmie
św. Żeby ją odrzucić trzeba byłoby najpierw
ocenzurować Pismo św., ocenzurować to, co Bóg mówi
o sobie samym.

Trwać w Bogu, trwać w
Trójcy św., to nic innego jak zachowywać, wypełniać
Bożą wolę, Boże przykazanie. „Przykazanie Jego
zaś jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jezusa Chrystusa, Jego
Syna, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał”. Tak
pisze św. Jan (1 J 3,). Na wypełnianie woli Boga składają
się 2 elementy. Pierwszy z nich to wiara w „w imię Jezusa
Chrystusa, Jego Syna”. W zeszłą niedzielę trochę
zastanawialiśmy się nad zagadnieniem Bożego imienia. Dzisiaj Pismo
św., czyli sam Bóg w swoim słowie, dopowiada. Jest przykazanie
Boże „wierzyć w imię Jezusa Chrystusa, Jego Syna”.
Przykazanie Boże mówi o imieniu Jezusa. Mówi, że Jezus
jest zbawicielem, mesjaszem (to właśnie znaczy słowo
„chrystus”). To Boże przykazanie powie nam i coś jeszcze
innego. Mamy wierzyć w bóstwo Chrystusa. Syn jest równy Ojcu
i Duchowi Świętemu. Oto mamy jedno z uzasadnień dla naszego
wyznania wiary co do bóstwa Chrystusa: „Wierzę ... i w
jednego Pana, Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego, który z
Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami, Bóg z Boga,
Światłość ze Światłości, Bóg
prawdziwy z Boga prawdziwego, zrodzony a nie stworzony,
współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało, On
to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba ... ”.
Nie tylko te słowa, ale i całe nasze wyznanie wiary utkane jest ze
słów Pisma św., opiera się na objawieniu Boga o samym
sobie. Tak brzmi pierwsza część Bożego przykazania. Druga
to przykazanie miłości bliźniego: „i miłowali
się wzajemnie tak, jak nam nakazał” (1 J 3,). Ta druga
część jest nieoddzielna od pierwszej. Tak samo jak pierwsza od
niej. Wiara stawia przed nami wzór miłości. Wiara
włącza nas w tę miłość. Jest to
miłość Boga Stworzyciela. Jest to miłość Boga
Zbawiciela. Jest to miłość Boga, który samemu jest
Miłością. To właśnie na obraz takiego Boga
zostaliśmy stworzeni. Dzieło zbawienia to przywrócenie, i
więcej niż zwykłe przywrócenie w nas, tego obrazu. A w
tym dziele mamy udział właśnie przez wiarę i przez
miłość.

6-a Niedziela Wielkanocy:

Bóg Ojciec w Chrystusie prowadzi nas ku sobie

Czytany dzisiaj fragment
Ewangelii wg św. Jana zwraca naszą uwagę na przynajmniej
następujące rzeczy: miłość, radość,
przyjaźń - komunia - wspólnota z Bogiem oraz wysłuchana
modlitwa. Wszystko to jest możliwym do osiągnięcia
właśnie i jedynie dzięki Jezusowi Chrystusowi.

Kochać to iść za
Chrystusem, to wypełniać Jego wolę, zachowywać Jego
przykazania. Taka miłość jest miłością
Bożą, źródłem życia, spotkaniem i przebywaniem
z samym Bogiem. Wzorem jest tutaj sam Chrystus. On też da nam wszystko co
potrzebne do sprostania temu zadaniu. Wystarczy ten dar przyjąć.

Miłość,
również ta Boża, jest nie oddzielnie  związana z radością. To
przez nią właśnie, gdy w niej żyjemy, doświadczamy
radości. Zostajemy nią napełnieni wg słów Chrystusa,
które przypomina dzisiejsza ewangelia: „To wam powiedziałem,
aby radość moja była w was i aby radość wasza
była pełna” (J 15,11). Przebywanie z Bogiem, zbawienie to
radość, to szczęście, to zadowolenie ... Jeśli tak w pełni
jeszcze nie jest w doczesności, to będzie tak w wieczności
zbawienia. Ale coś z tego daru posiadamy już teraz.

Jak to przypomina czytana dzisiaj
ewangelia, Chrystus nazywa nas przyjaciółmi. „Wy jesteście przyjaciółmi moimi,
jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam
sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was
przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co
usłyszałem od Ojca mego” (J
15,14n). Zdanie to jest bardzo ważne. W największej
śmiałości człowiek zaledwie mógłby się
określić mianem „sługi Boga”. I żeby być w
zgodzie z prawdą trzeba byłoby powiedzieć: „jestem tylko
sługą nieużytecznym” (por. Łk 17,10). To Bóg
wychodzi nam na przeciw. Spotkanie z Nim jest możliwym jedynie dlatego,
że On go pragnie. Jak przypomina drugie czytania, nie my pierwsi
umiłowaliśmy Boga, ale On sam nas umiłował i
posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze
grzechy (1 J 4,10). Stąd nasza godność. A ta zobowiązuje.
Przyjaźń zobowiązuje. O przyjaźń trzeba dbać,
trzeba ją pielęgnować. Nie jest ona też żadnym
wyrachowaniem, ale związkiem na dobre i na złe. Domaga się ona
wierności. Oznacza to również wspólnotę -
komunię z Bogiem.

„... aby wszystko dał
wam Ojciec, o cokolwiek prosicie w imię Moje” (J 15,16). Bóg
wysłuchuje naszej modlitwy, bo jest dobry. Wysłuchuje jej, bo wstawia
się za nami nie kto inny jak sam Jezus Chrystus. To modlitwa i „Jego
imię” jest skuteczna. Znowu mamy zagadnienie imienia, które
mamy wzywać. Mamy się zwracać na modlitwie do Chrystusa, przez
Jezusa, razem z Nim. To takiej modlitwy pragnie od nas Bóg. Bóg
Ojciec chce być przyzywanym przez Syna, przez imię Syna, w Duchy
Świętym. Trzeba o tym pamiętać z miłości.
Miłość do Boga przejawia się przecież i w
posłuszeństwie Jego woli, Jego nauce. A to z nią mamy tu do
czynienia. Trzeba też o tym pamiętać dla własnego dobra.
Każdy pragnie, by Jego modlitwa była wysłuchana. Pan Bóg
też tego chce. I dlatego poucza nas o warunkach, które trzeba
spełnić.

Wniebowstąpienie Pańskie:

wypełnienie zamiaru Ojca i Syna i Ducha Świętego

W uroczystość
Wniebowstąpienia Pańskiego proklamacja ewangelii zaczyna się
inaczej niż bywa to zwykle. I tak dzisiaj słyszymy słowa:
„Zakończenie Ewangelii według św. Marka”. Na czym to
polega? Co to znaczy „zakończenie Ewangelii”?

Zakończenie, jakiego pragnie
Bóg, to wypełnienie dzieła zbawienia. Opatrzność
Boża zaprasza ludzi do udziału w tym dziele. „Idźcie na
cały świat i głoście Ewangelię [tzn. dobrą
wiadomość o zbawieniu] wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 15,16).
Człowiek, który tego pragnie, dostąpi zbawienia wiecznego.
„Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony” (Mk 16,16).
„Uwierzyć i przyjąć chrzest” - słowa te
znaczą tyle co „pozwolić Ojcu i Synowi i Duchowi
Świętemu na przemianę mojego życia tak, by przyniosło
ono owoc na zbawienie wieczne”. I rzeczywiście potrzeba tutaj
otwarcia się na Bożą pomoc, na łaskę. Oto jak to
opisuje dzisiejsza ewangelia: „Oni zaś poszli i głosili
Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i
potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły”
(Mk 16,20). Jeśli Chrystus siedzi po prawicy Ojca, to chce On  naszego udziału w swej chwale (por.
np. Rz 8,15n). I Jego wszechmocnej pomocy nam tu nie zabraknie. Ale tę
pomoc, tę łaskę trzeba przyjąć. Trzeba zgodzić
się, by Pan współdziałał z nami (por. Mk 16,20). To
właśnie tylko w ten sposób nasza doczesność staje
się drogą naszego wstępowania do nieba. A innej drogi ku
zbawieniu wiecznemu nie ma. Ewangelia bardzo wymownie mówi o Bożym
zaangażowaniu się po naszej stronie. Nawet złe duchy wtedy
ustępują (Mk 16,17); człowiek mówi nowymi językami,
takimi, by skutecznie przekazać Ewangelię zbawienia (por. Mk 16,17);
przyszłe uzdrowienie na życie wieczne jest często zapowiadane
przez uzdrowienia w porządku doczesnym czy przez nadzwyczajną moc nie
ulegania temu, co niesie śmierć. „... węże brać
będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie
im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci
odzyskają zdrowie” (Mk 16,18).

Ewangelia jest dobrą
wiadomością o zbawieniu. Jak pisze św. Paweł, jest ona
„mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego
wierzącego” (Rz 1,16). Jej zakończenie - wypełnienie to
całkowite urzeczywistnienie zbawczego zamiaru Ojca i Syna i Ducha
Świętego. Ten zamiar osiągnie swoją pełnię w
wieczności zbawienia. A urzeczywistnia się on teraz. To
doczesność jest drogą prowadzącą do życia
wiecznego. Musimy samemu tę drogę przebyć. Jednak na tej drodze
nie jesteśmy sami. Na tym również polega dobre przesłanie
Ewangelii. „Pan Jezus (...) zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś
poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan
współdziałał z nimi” (Mk 16,19n). To
współdziałanie nie skończyło się. Z
całą Bożą wszechmocą i dobrocią nieustannie
dokonuje ono i na naszą rzecz.

7-a Niedziela Wielkanocy:

Bóg Ojciec udzielił nas swojego Ducha Świętego

Pierwsze i drugie czytanie
dzisiejszej liturgii słowa wymieniają Ducha Świętego. Duch
Święty jednoczy swoim działaniem Stare i Nowe Przymierze. Czyni
z nich jedno. Jest natchnienie proroków i apostołów. To
dzięki łasce Ducha Świętego zostają spisane Nowy i
Stary Testament. On jest, jak to wyznajemy, Panem i Ożywicielem. Celem
ostatecznym wszelkiego działania Ducha Świętego jest
zmartwychwstanie i zbawienie wieczne.

W Drugim czytaniu, we fragmencie
z Pierwszego Listu św. Jana Ap. czytamy następujące słowa:
„poznajemy, że trwamy w Nim [tzn. w Bogu], a On w nas, bo
udzielił nam ze swego Ducha” (1 J 4,13). Otrzymaliśmy Ducha
Świętego w sakramencie chrztu. Zostaliśmy Nim umocnieni w
sakramencie Bierzmowania. Jesteśmy świątynią Ducha
Świętego. To On w nas mieszka. Daje nam życie. Jest naszym
Panem. Wielbimy Go na równi z Ojcem i Synem. Wierzymy w Niego tak, jak
wierzymy w Ojca i Syna.

Czy pamiętamy w naszej
modlitwie, by zwracać się do Ducha Świętego? Czy szukamy u
Niego siły, pomocy, natchnienia dla naszych myśli, słów,
czynów? Czy czerpiemy z Jego mocy, pokoju, światła,
miłości? Bóg Ojciec udzielił nam swojego Ducha
Świętego. Nie jest On gdzieś daleko. Jest przy nas. Jest z nami.
Jest w nas. Duch Święty to Duch Stworzyciel. Jego potęga
przepełnia dzieło zbawienia. Prowadzi nas ku wieczności
odkupienia. Za tydzień będziemy obchodzili właśnie
uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Zesłanie
Ducha Świętego to jedno z najważniejszych wydarzeń historii
zbawienia. To wydarzenie miało miejsce prawie 2000 lat temu. A
przecież jego konsekwencje trwają i trwać będą nie
tylko na doczesność ale i na cała wieczność zbawienia.
Nasza wiara, nasze chrześcijaństwo wywodzą się
stamtąd.

Bóg Ojciec udzielił
nam swojego Ducha. Jego mocą zostaliśmy stworzeni. Jego
potęgą dostępujemy przebaczenia grzechów. To On prowadzi
nas ku wieczności zbawienia. Duch Święty jednoczy nas z Ojcem i
Synem. Duch Święty czyni jedno z wielu ludzi. Nie tracimy swojej
osobowości, swojej tożsamości. A przecież stajemy się
jednym: jedną rodziną Boga, braćmi i siostrami Chrystusa, jednym
Kościołem, jednym Ciałem. Duch Święty jest Duchem
jedności, która buduje a nie niszczy, która jednoczy w
bogactwie różnorodnych darów. On sam, Duch Święty,
jest jeden. Jego dary są przeróżne, przebogate w formy i w
treść. Udziela On ich tak, jak chce: bardzo szczodrze, zawsze dla dobra
wspólnego. Tak było w przeszłości. Tak jest i teraz.

Prośmy o dary Ducha
Świętego. Starajmy się o ich bogactwo. Umiejmy je
dostrzegać i je wykorzystywać. Duch Święty jest z nami i
teraz. Towarzyszy nam w każdej chwili naszego życia. Przynosi nam
życie. Chroni je z nas. Rozwija je. Przyzywajmy Go jak
najczęściej i jak najgoręcej.

Niedziela Zesłania Ducha Świętego:

O Stworzycielu Duchu przyjdź!

Niedziela Zesłania Ducha
Świętego zamyka Okres Wielkanocny. Po niej przychodzi tzw. czas
zwykły w ciągu roku. Niedziela Zesłania Ducha Świętego
jest więc końcem i początkiem. Zesłanie Ducha
Świętego jest wypełnieniem oraz początkiem.

Wg biblijnej rachuby czasu
zmartwychwstanie Chrystusa miało miejsce w pierwszy dzień tygodnia.
To nasza niedziela. Podobnie zesłania Ducha Świętego miało
miejsce w pierwszy dzień tygodnia. Jak to symbolicznie, obrazowo ukazuje
Pismo św., Bóg zaczął stwarzać świat w pierwszy
dzień tygodnia. Zmartwychwstanie Chrystusa oraz dar Ducha
Świętego są dopełnieniem tego dzieła, jego dalszym
ciągiem.

Jest to cały czas ten sam
Boży plan zbawienia. Można, za Pismem św., mówić tu
o nowym stworzeniu, o nowym początku (por. np. 2 Kor 5,17). Na pewno
znajdujemy się wobec punktu zwrotnego dziejów. Doskonale ukazuje to
czytana dzisiaj ewangelia. Dar Ducha Świętego to dar życia,
zmartwychwstania, przebaczenia, pokoju, nadziei, wiary, radości,
miłości. Jest to również  dar i zadanie udziału w dziele
zbawienia. Każdy uczeń Chrystusa otrzymuje Ducha Świętego
by samemu zostać posłanym, by głosić innym zbawienie, by
nieść poznanie Boga oraz Dobrą Nowinę. Tak było w dniu
zmartwychwstania. Tak było w dniu Zesłania Ducha Świętego.
Tak jest i dzisiaj.

Równy Ojcu i Synowi Duch
Święty jest Duchem miłości. Przynosi przebaczenie,
pojednanie, pokój, jedność. Duch Święty jednoczy nas
z Ojcem i Synem. Uświęca nas. Oczyszcza. Przyzywamy Jego mocy, gdy
sprawujemy sakramenty św. Duch Święty jednoczy nas
również między sobą. Daje nam się rozumieć
wzajemnie mimo całej różnorodności słów,
języków, pragnień, myśli. Nic nie tracąc stajemy
jednym. Nie roztapiamy się w jakiejś magmie, a jednak tworzymy
jedną Bożą rodzinę, jedno Ciało Chrystusowe, jeden
Kościół.

Duch Święty prowadzi
dalej dzieło Chrystusowe. Daje nam żyć Jego mocą,
odbudowywać i budować, powstawać z martwych, żyć dla
Boga, żyć Bogiem. Już na mocy samego sakramentu chrztu Duch Święty
mieszka w naszych sercach - o ile tylko jesteśmy w stanie
łaski uświęcającej. Jest Pocieszycielem, naszym
Obrońcą, Przyjacielem.

W czasie liturgii dzisiejszej
Mszy św. modlimy się powtarzając słowa: „Niech
zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię”. Często
prośmy Ducha Świętego. Módlmy się do Niego. Nie
zapominajmy o Nim. Powtarzajmy modlitwę: „Duchu Święty Boże
zmiłuj się nad nami!” Niech On nas prowadzi, uświęca,
oczyszcza, oświeca, broni, napełnia dobrem, pokojem i
błogosławieństwem.

Okres zwykły w ciągu roku:

Trójca Przenajświętsza nie ustaje w wypełnianiu
dzieła zbawienia

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej:

jedyny Bóg objawia się nam jako Ojciec i Syn i Duch
Święty

Dzisiejsza niedziela to niedziela
Trójcy Przenajświętszej. Stajemy wobec tajemnicy - misterium
samego Boga. Z całą pewnością tajemnica ta nas przerasta.
Czy jednak wolno się temu dziwić? Bóg jest nieskończenie
większy od nas. Nieskończenie doskonalszy. My jesteśmy tylko
stworzeniami. Pozostajemy ograniczeni. Nawet nasza wyobraźnia zna granice.
Jest wiele rzeczy, których nie rozumiemy. Człowiek nie potrafimy do
końca zrozumieć siebie samego. Nie umie w pełni zrozumieć
drugiego człowieka. Dzisiaj już zupełnie jesteśmy
świadomi, że nie rozumiemy otaczającego nas świata. Nawet
tego materialnego. I on przerasta on nas swoją
złożonością.

Co możemy powiedzieć o
Bogu. Wszystko, co mamy, zostało nam danym. Poznajemy Boga, bo On tak
chce. Bóg daje się poznać na różne sposoby. On je
wybiera. Od Niego zależy ich skuteczność. Uprzywilejowaną
drogą poznania Boga jest objawienie. Bo to On sam wtedy mówi o
sobie. Nie dziwmy się, jeśli Jego słowo nas przerasta,
jeśli jeszcze nie wszystko potrafimy zrozumieć.

Kiedy czytamy Pismo św., to
łatwo zauważyć, że Bóg objawia się jako jeden
Bóg. Objawia się jako Ojciec, Syn i Duch Święty. Są
trzy Osoby i jest jeden Bóg. To prawda, że tajemnica ta nas
przerasta. Stąd właśnie mówimy o tajemnicy, o misterium.
Jeśli czegoś nie rozumiemy, to czy to oznacza, że tak nie jest?
Każdy łatwo odpowie na to pytanie. A Bóg sam o sobie
mówi, że jest jeden i że są trzy osoby Boskie, Ojciec Syn
i Duch Święty. Osoby te są sobie równe  i różne od siebie.

Łatwo się
przekonać, że tak właśnie Bóg nam się
przedstawia. Wystarczy sięgnąć do Nowego Testamentu. Tam mamy
pełnię objawienia Boga o sobie samym: to objawienie zostanie
przewyższone dopiero w wieczności. Przepięknego wyboru
tekstów z Nowego Testamentu na temat misterium Trójcy
Przenajświętszej dostarczają nam np. czytania mszalne Okresu
Wielkanocnego (zresztą
zupełnie logicznie rozważamy tajemnice Trójcy św.
właśnie tuż po zakończeniu Okresu Wielkanocnego).
Niektóre z nich na pewno zapamiętaliśmy. Wystarczy
wspomnieć fragment Ewangelii św. Jana czytany w Niedzielę
Zmartwychwstania oraz w Niedzielę Zesłania Ducha Świętego.
Jak łatwo sprawdzić, jest tam mowa o Ojcu, o Synu i o Duchu
Świętym. Choćby ten króciutki tekst mówi o
Trójcy św. Inne przykłady bardzo łatwo znajdziemy czy to
w samym Piśmie św., czy to np. w mszalikach z czytaniami mszalnymi.

Starajmy się z
miłością i pokorną uczciwością
zgłębiać misterium Trójcy Przenajświętszej,
wsłuchiwać się w to, co Bóg mówi o sobie samym.
Ojciec i Syn i Duch Święty pragną naszej obecności,
pragną dzielić z nami nie tylko doczesność ale i
wieczność zbawienia.

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa:

dzięki Chrystusowi ku wieczności zbawienia

Uroczystość
Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa przypomina nam misterium
Bożej obecności w naszym doczesnym, ziemskim pielgrzymowaniu.

W jej centrum znajduje się
misterium obecności Chrystusa wśród nas: zwłaszcza
poprzez Sakrament Eucharystii. Uroczystość Najświętszego
Ciała i Krwi Chrystusa przypada w czwartek. W ten sposób wyrażamy
związek sprawowanego misterium z Ostatnią Wieczerzą Chrystusa, z
Jego misterium paschalnym, z posługą sakramentu kapłaństwa.
Chrystus, Ofiara naszego Zbawienia, Zmartwychwstały Dawca życia, jest
ciągle obecny wśród swoich wiernych. Jest dla nich
źródłem życia, jest ich przewodnikiem. Chce On jednak, by
w tym Jego dziele miał udział i człowiek.

W dniu dzisiejszym, zgodnie z
prastarą tradycją, uczestniczymy w procesjach eucharystycznych.

W procesji jedni
przygotowują drogę Chrystusowi obecnemu wśród nas. W
Bożych planach normalna droga człowieka do Boga oraz droga od Boga do
człowieka przebiegają, prowadzą, poprzez innego człowieka.
Wystarczy pomyśleć dla przykładu o prorokach, o apostołach,
o misjonarzach, o katechetach, księżach, siostrach czy
świeckich, o naszych rodzicach. Wszyscy jesteśmy tu
dłużnikami ich słowa, przykładu ich życia, ich
posługi, modlitwy. Komu zawdzięczamy naszą wiarę, nasze
spotkania z Panem Bogiem?

W procesji inni ludzie idą
za niesionym w monstrancji Najświętszym Sakramentem. To Chrystus nas
prowadzi poprzez doczesność ku wiecznemu zbawieniu. To On, bezinteresownie,
z miłości ku nam, wskazuje bezpieczną, pewną drogę.
Dużo więcej niż ją nam wskazuje. Sam ją
przeszedł. Chrystus nie tylko uczy, nie tylko daje przykład, jak
żyć teraz by żyć na wieki. Wstawia się za nami przed
Ojcem. On jest obecny między nami. Pragnie przebywać w naszym sercu.
Daje nam siebie samego. Staje się dla każdego z nas wiatykiem,
pokarmem na drogę do wieczności, do zbawienia. Kieruje nami. Dodaje
nam otuchy i sił. Oświeca nas.

W procesji Bożego Ciała
kapłan niesie monstrancję. Użycza on siebie samego Temu, od
którego wszystko otrzymuje. Trzeba i tej posługi w Kościele.
Potrzebna jest ona dla wspólnego dobra wszystkich. Uroczystość
Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa przypomina o ustanowieniu
Sakramentu Eucharystii. W ten sposób odsyła nas ona do Ostatniej
Wieczerzy. Wtedy to właśnie, w czasie Ostatniej Wieczerzy został
ustanowiony również i sakrament kapłaństwa posługi.
Jak można byłoby sprawować Eucharystię bez kapłana? To
on otrzymuje, poprzez sakrament kapłaństwa posługi, moc jej sprawowania.
To on przewodniczy zgromadzonym na Eucharystii wiernym. Jest ich pasterzem.
Prowadzi ich do Boga. Przez i jego posługę Pan Bóg zbliża
się do człowieka. Procesja Bożego Ciała dobrze oddaje i
tę prawdę.

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa:

miłość, która nie ustanie

Uroczystość
Najświętszego Serca Pana Jezusa stanowi przypomnienie nie
dającego się ogarnąć ogromu Bożej miłości.
Czytamy dzisiaj ewangelię, która opisuje między innymi
wydarzenia, jakie miały miejsce po śmierci Chrystusa. Już sam
śmierć krzyżowa Zbawiciela jest znakiem Bożej
miłości ku nam. Wystarczy przypomnieć choćby tylko to:
śmierć ta ma charakter zbawczy. Chrystus umarł dla naszego
zbawienia. Ofiarował za nas swoje życie, abyśmy mogli
żyć na wieczność zbawienia. W czytanej dzisiaj ewangelii
słyszymy choćby takie oto słowa: „Stało się to
bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie
będzie złamana” (J 19,36). Tekst natchniony bardzo
wyraźnie odsyła do Starego Testamentu przedstawiają w  ten sposób Chrystusa jako nasze
ocalenie (por. np. Wj 12,46). Chrystus jest Barankiem Bożym, który
gładzi grzechy świata (por. np. J 1,29). Jest On Barankiem
paschalnym, przez którego w całej pełni objawia się
Boża miłość. To jedynie przez Chrystusa możliwym staje
się zbawcze wyjście z niewoli grzechu i śmierci i wejście
do Bożego królestwa zbawienia, tego królestwa, które
otrzyma swoją pełnię w wieczność.

Dzisiejsza
uroczystość nie zatrzymuje się na przeszłości. Wzywa
ona, byśmy i dzisiaj celebrowali ogrom Chrystusowej miłości.
„... jeden z żołnierzy włócznią przebił
Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda” (J 19,34).
Że dokonuje się coś bardzo ważnego, świadczą
choćby słowa: „Zaświadczył to ten, który
widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że
mówi prawdę, abyście i wy wierzyli” (J 19,35). Wiara
ściśle wiąże się ze zbawieniem. Św. Jan chce, abyśmy
przyjęli dar zbawienia. Otóż często, i słusznie,
mówi się, że z przebitego boku Chrystusa rodzi się
Kościół. To w nim dostępujemy zbawienia. Już w
starożytności chrześcijańskiej widziano w krwi i wodzie
wypływających z przebitego boku Zbawiciela znak sakramentów
św.: Najświętszej Eucharystii oraz chrztu św. To Chrystus w
swoje miłości i wszechmocy daje sakramentom moc zbawczą. Jego miłość
ku nam objawia się w sakramentach św., przez które
dostępujemy zbawienia i otrzymujemy również inne
nieprzeliczone łaski. Już św. Paweł uczył, że
przez chrzest zostajemy zanurzeni w śmierci Chrystusa, by dzięki
Chrystusowi mieć udział w Jego zmartwychwstaniu (por. Rz 6,1-11).
Eucharystia jest sakramentalną pamiątką - uobecnieniem ofiary
Zbawiciela na krzyżu. Jest ona pokarmem na życie wieczne (por. np. J
6,1n). Znak wody, która wypływa z boku Chrystusa może być
też rozumiany jako nawiązanie do proroctwa wypowiedzianego przez
samego Zbawiciela: „... Jezus stojąc zawołał
donośnym głosem: Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we
Mnie - niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody
żywej popłyną z jego wnętrza. A powiedział to o Duchu,
którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch bowiem jeszcze
nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze
uwielbiony” (J 7,37n).

Dzisiejsza
uroczystość przypomina nam ogrom miłości Zbawiciela do
każdego z nas. Miłość ta przynosi zbawienia.
Miłość ta nie ustaje. Cały czas jest z nami Duch
Święty. Cały czas możemy korzystać z daru sakramentów św.

2-a Niedziela Zwykła, B:

prowadzić do Chrystusa by samemu Go spotkać

Jesteśmy
na samym początku tzw. okresu zwykłego w ciągu roku.
„Zwykłego” znaczy również, że jak zwykle
towarzyszy nam zbawcza łaska Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Trójca św.
powołała nas do życia. I według Jej planów ma to
być nie tylko życie określane mianem doczesnego, ale przede
wszystkim życie zbawienia wiecznego. To zbawcze dzieło jest
przebogatym na miarę Bożych możliwości. Dzisiaj czytana
ewangelia przypomina nam o jednym z elementów wypełniania tego
dzieła. Oto Chrystus powołuje apostołów. Słowo
„apostoł” znaczy tyle, co „posłany”. W swojej
Ewangelii św. Jan ukazuje to bardzo dobitnie. Chrystus powołuje
apostołów, aby ich posłać, aby przez nich
dopełniać dzieła zbawienia. W to posłanie, w dzieło
apostołów zaangażowana jest cała Trójca św.
Oto np. w dniu zmartwychwstania Chrystus wypowiada następujące
słowa „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie
posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach
tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha
Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im
odpuszczone” (J 20,21n).

Dzisiejsza
ewangelia ukazuje niejako początki tego posłania. Chrystus wybiera. I
jest to bardzo starannie przygotowane. Oto przynajmniej dwa elementy tego przygotowania.
Św. Andrzej, przyszły Apostoł, jest najpierw w
„szkole” św. Jana Chrzciciela. To ten ostatni wskazuje mu
drogę. Przykład św. Jana Chrzciciela wart jest zastanowienia.
Nie zatrzymuje on Andrzeja. Nawet tak, jakby pragnął jego
odejścia do Chrystusa. Prawdziwy mistrz nie zatrzymuje ucznia, gdy w
grę wchodzi dobro ucznia. Z kolei św. Andrzej prowadzi do Chrystusa
swojego brata. Mniejsza o pobudki. Na przyszłość zaowocuje
właśnie to przyprowadzenie brata. Zadaniem każdego
apostoła, każdego ucznia Chrystusa jest doprowadzić do
Zbawiciela. W pewnym sensie jest to otwieranie drogi.

Bardzo często mówi
się, że każdy chrześcijanin musi być, z natury rzeczy,
apostołem. To znaczy, że ma być posłańcem Chrystusa.
Żeby tak było, to najpierw trzeba otrzymać misję, trzeba
rozpoznać obecność i wolę Zbawiciela. I tutaj pojawia
się inny zasadniczy warunek. Trzeba prowadzić ku Chrystusowi. Tak jak
np. św. Jan Chrzciciel św. Andrzeja czy św. Andrzej swojego
brata. Apostoł nie może „zatrzymywać”. Byłoby
to sprzeniewierzeniem się otrzymanemu posłaniu.

Warto zapamiętać to
przesłanie. Jest ono jednym z podstawowych punktów warunków
rozwoju duchowego, bycia, coraz bardziej, chrześcijaninem. Otrzymaną
łaską trzeba umieć się dzielić. Wtedy łaski
przybywa. Egoizm zabija. W Bożej ekonomii by coraz więcej
otrzymywać trzeba samemu coraz więcej dawać. „Tak bowiem jest: kto skąpo sieje, ten skąpo i
zbiera, kto zaś hojnie sieje, ten hojnie też zbierać
będzie” (2 Kor 9,6).

3-a Niedziela Zwykła, B:

czas się wypełnił i bliskie jest królestwo
Boże, nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię

„...
Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię
Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie
jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w
Ewangelię” (Mk 1,14n). Okoliczności są dramatyczne.
Św. Jan Chrzciciel został uwięziony. Chrystus wie, że
niedługo św. Jan zostanie stracony. A przecież Zbawiciel nie
ustaje w głoszeniu Dobrej Nowiny. Tak zresztą zapowiadał
uwięziony św. Jan. Nawet prześladowanie nie może
zatrzymać Ewangelii, tej, która jest „mocą Bożą
ku zbawieniu dla każdego wierzącego” (Rz 1,16).

Na
czym polega Ewangelia? Co stanowi jej serce? Słowo „ewangelia”
znaczy tyle co „dobra wiadomość”. „Czas się
wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie
się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Otrzymujemy
rzeczywiście bardzo pomyślną wiadomość. Oto coraz
bliżej jest spełnienie Bożych obietnic o zbawieniu.
Człowiek otrzymuje też jednoznaczną wskazówkę, co ma
robić. Wiara, czyli przemiana serca, ma zaowocować w
nawróceniu, w przemianie całego życia. Jeśli czas
się wypełnił, to i przemiana - nawrócenie musi być
coraz pełniejsze. Jeśli Zbawiciel mówi:
„Pójdźcie za Mną!” (Mk 1,17), to trzeba
iść za Nim (por. Mk 1,20). Czas się wypełnił. Przemija
doczesność (por. 1 Kor 7,39). I musi to znaleźć odbicie w
życiu człowieka. Nie chodzi tu o lekkomyślne traktowanie
doczesności. „Trzeba więc, aby ci, którzy mają
żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci, a ci, którzy
płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, co się
radują, tak jakby się nie radowali; ci, którzy nabywają,
jak gdyby nie posiadali; ci, którzy używają tego świata,
tak jakby z niego nie korzystali” (1 Kor 7,29n). Doczesność
należy koniecznie traktować z cała należną jej
powagą. Jest ona bezcennym darem Bożym, darem który ma
zaowocować na zbawienie wieczne. To przez nią prowadzi droga do
pełni zbawienia, do pełni królestwa Bożego. To tutaj
możemy podjąć i rozwijać zbawczy dar wiary. To w
doczesności Chrystus powołuje do apostolatu. To w
doczesność, współpracując z całego serca, z
całej duszy i ze wszystkich sił z łaską Bożą,
dokonuje się nasze nawrócenie. To właśnie w
doczesności ma ono szansę stania się coraz pełniejszym.

Do
każdego z nas odnoszą się słowa „Czas się
wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie
się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Ewangelia jest
dobrą wiadomością o Bożym miłosierdziu. Pierwsze
czytanie przypomina jednoznacznie: możemy je otrzymać. Otrzymał
ten dar prorok Jonasz, który się nawrócił.
Dostąpili tego dary mieszkańcy Niniwy, także oni się
nawrócili. Przesłanie jest jasne jeszcze i pod innym względem.
Trzeba się spieszyć. Nie wolno odkładać przyjęcia daru
wiary. Nie wolno odkładać odpowiedzi nawrócenia. Czas się
wypełnił. Królestwo Boże jest coraz bliżej. Warto
zrobić wszystko, żeby do niego wejść.

4-a Niedziela Zwykła, B:

Chrystusowa władza zbawiania

„Zdumiewali
się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma
władzę, a nie jak uczeni w Piśmie” (Mk 1,21). Co to
znaczy, że Jezus naucza? Czytana dzisiaj ewangelia zaprasza nas,
byśmy zastanowili się i nad tym tematem. Jeśli ktoś podaje
się za chrześcijanina, to znaczy, że uważa się za
ucznia Chrystusa. Taki człowiek, powiemy, zna i przyjmuje naukę
Chrystusa. Taki człowiek stara się było tak coraz bardziej.
Św. Marek odnotowuje, że Chrystus uczy inaczej niż uczeni w
Piśmie. Jego słowa są pełne mocy. Są oznaką
posiadanej władzy. Czy może to dziwić? Nauka Chrystusa to
Ewangelia, czyli dobra Nowina o Zbawieniu. Głosi ją Syn Boży.
Św. Marek stwierdził to jednoznacznie nieco wcześniej, w
pierwszym zdaniu swojej Ewangelii: „Początek Ewangelii o Jezusie
Chrystusie, Synu Bożym” (Mk 1,1). Jesteśmy u początku
wypełniania dzieła zbawienia przez Syna. Syn ma tu do dyspozycji
całą wszechmoc Bożą. Na czym to dzieło, czyli
głoszenie Ewangelii, nauki Chrystusowej polega? Odpowiedź mamy
choćby w dzisiejszej ewangelii: „Co to jest? Nowa jakaś nauka z
mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne”
(Mk 1,27). Nauka Chrystusa, wypełnianie przez Niego swojej władzy to
wyzwalanie człowieka spod zniewolenia złego ducha. Jest to
dzieło zbawienia, pojednania, uzdrawiania, prowadzenia ku zmartwychwstaniu
i życiu wiecznemu. Na samym końcu swojej Ewangelii św. Marek
odnotowuje następujące słowa Zbawiciela: „Idźcie na
cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!
Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony ...” (Mk
16,15n). Chrystus chce i ma moc, ma władzę, jak to jest powiedziane w
dzisiejszej ewangelii, by zbawić każdego. Wystarczy, by człowiek
dał Mu przyzwolenie, którego istota streszcza się w
równie zwięzłych jaki i pełnych treści słowach:
uwierzyć i przyjąć chrzest.

„I
wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej
okolicznej krainie galilejskiej” (Mk 1,28). Dobra wiadomość o
Chrystusie rozchodzi się szybko. Chrystus zamyka usta złemu duchowi i
wypędza go uwalniając człowieka spod jego niewoli (Mk 1,25n).
Ludzie o tym mówią. Dobra wiadomość o Chrystusie
rozchodzi się szybko. Łatwo sobie wyobrazić, jak ludzie szukali
u Niego ratunku. Czy opowiadając o tym Ewangelia nie wskazuje drogi i nam?
Mamy dostęp do nauki Chrystusowej, do zbawienia. Możemy tę
zbawczą moc przyjąć i pomagać w tym innym
potrzebującym pomocy. Chrystus jest z nami. Mówi do nas. On, Syn,
prowadzi nas do Ojca. Umacnia swoim Duchem, Duchem Świętym (por. np.
Mk 1,8). I wszystko to czyni dla naszego dobra, dla naszego zbawienia. Nauka
Chrystusa jest całkowicie do naszej dyspozycji. W ten sposób,
poprzez ten dar, Trójca św. otwiera nam drogę zbawienia
wiecznego.

5-a Niedziela Zwykła, B:

znaleźć Chrystusa i przyjąć Jego zbawienie

„Wszyscy
Cię szukają” (Mk 1,37). I dzisiaj ewangelia opowiada o
uzdrowieniach dokonywanych przez Chrystusa, o tym, jak uwalnia On ludzi spod
zniewolenia przez złe duchy. Nic więc dziwnego, że ludzie
szukają Zbawiciela. Rzeczywiście trzeba Go szukać. Trzeba pomagać
innym w znalezieniu Chrystusa. Powinniśmy Mu mówić, o
potrzebujących ratunku, których mamy w naszych domach.
Powinniśmy zapraszać Zbawiciela do naszych rodzin. „Zaraz po
wyjściu z synagogi przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona i
Andrzeja. Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz
powiedzieli Mu o niej. On podszedł do niej i podniósł ją
ująwszy za rękę, tak iż gorączka ją
opuściła” (Mk 1,29n). Bóg w swoim słowie
zachęca do jeszcze większego wysiłku: „przynosili do Niego
wszystkich chorych i opętanych” (Mk 1,32). Ludzie, którzy
znaleźli Zbawiciela, gromadzą się wokół Niego.
„... i całe miasto było zebrane u drzwi” (Mk 1,33).
To właśnie przez Chrystusa przychodzi Boże zbawienie. Trzeba
być przy Nim, żeby zostać uratowanym, żeby zostać
zbawionym.

„Nad
ranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał
się na miejsce pustynne, i tam się modlił” (Mk 1,35).
Chrystus zbawiając nie jest sam. Nieco wcześniej w tej samej
Ewangelii wg św. Marka znajdziemy choćby takie słowa: „W
chwili gdy [Jezus] wychodził z wody [po chrzcie], ujrzał
rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę
zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos:
Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” (Mk
1,10n). Dzieło zbawienia polega, w ostatecznym rozrachunku, na otwarciu
dla człowieka nieba. W tym dziele Chrystusowym, czyli w dziele wcielonego
Syna, jak najbardziej ma udział Bóg Ojciec i Duch Święty.
Na swój sposób przypomina to wzmianka z dzisiejszej ewangelii o
modlitwie Pana Jezusa. Stanowi ona także bardzo ważną
wiadomość o fundamentalnym znaczeniu także i modlitwy. Jest ona
w samy sercu dzieła zbawienia. To tam można znaleźć
Zbawiciela. Modlitwa jest niesłychanie ważna. I trzeba o nią
zadbać. Chrystus „udał się na miejsce pustynne, i tam
się modlił” (Mk 1,35). Sam Pan Jezus zostawia nam jednoznaczne
przesłanie. Modlitwa potrzebuje także jak najodpowiedniejszych
warunków zewnętrznych. W miarę własnych
możliwości trzeba o nie bardzo starannie zadbać.

„Wszyscy
Cię szukają” (Mk 1,37). Czy i do nas odnoszą się te
słowa? Czy wiemy, gdzie znaleźć Chrystusa? Czy Go szukamy? Czy
pomagamy w tym innym? To prawda, że na szczęście Zbawiciel
samemu wychodzi nam na przeciw (por. Mk 1,38n). Jednak nie zwalnia to nas z
wysiłku, z gorliwość. Wręcz przeciwnie, tym bardziej trzeba
robić to, co do nas należy. Droga zbawienia stoi przed nami otworem.
Tak było z Jakubem, Andrzejem, Janem, Piotrem oraz z wielu innymi.
Chrystus przyszedł by ofiarować zbawienie każdemu,
również i nam.

6-a Niedziela Zwykła, B:

chrześcijanin i naśladowanie Chrystusa

„Przeto
czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na
chwałę Bożą czyńcie”. Takie oto słowa
zaczerpnięte z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian (10,31)
przypomina nam dzisiejsze drugie czytanie Mszy św. Życie
chrześcijanina ma przynosić chwałę Bogu. Takim ma być
nasze życie rodzinne, prywatne, zawodowe ... Słowa te jednoznacznie
wskazują, jaką ma być nasza rozrywka, czas wolny, praca, nauka
... Całe nasze życie ma być ukierunkowane na uwielbienie
Trójcy św. Chodzi tutaj o coś bardzo ważnego. Poprzez
nasze życie ukierunkowane na Boga uczestniczymy w Bożym dziele
zbawienia. „Chwałą Boga jest żywy [tzn. zbawiony na
życie wieczne] człowiek”[3].

Może
się zdarzyć, że ktoś źle zrozumie, co przynosi
chwałę Bogu, co służy zbawieniu. Słowo Boże
ratuje i w takiej sytuacji. Mamy jednoznaczne wyjaśnienie: „Nie
bądźcie zgorszeniem ani dla Żydów, ani dla Greków,
ani dla Kościoła Bożego” (1 Kor 10,32). Nasze
postępowanie musi być coraz bardziej nienaganne. Musi ono być
jednoznacznym przesłaniem dla każdego człowieka (nie
zależnie od tego, czy należy on do Kościoła czy też
nie). Życie, które przynosi chwałę Bogu oraz stanowi
drogę zbawienia, takie życie jest wolne od egoizmu. Prawdziwe dobro
własne nigdy nie jest sprzeczne z dobrem bliźniego. I chodzi tutaj
zarówno oto dobro najwyższe, jakim jest wieczne przebywanie z
Trójcą św., jak i wszelkie inne dobro, które
składa się na drogę zbawienia. Św. Paweł powołuje
się w tej sprawie na własny przykład: „podobnie jak ja,
który się staram przypodobać wszystkim pod każdym
względem nie szukając własnej korzyści, lecz dobra wielu,
aby byli zbawieni” (1 Kor 10,33). Jedni dla drugich mamy być wzorem,
dobrym przykładem, umocnieniem (i szczególnie odnosi się to do
tych, którzy w jakikolwiek sposób przewodzą swoim braciom i
siostrom). W ostatecznym rozrachunku chodzi o naśladowanie samego
Zbawiciela. Św. Paweł jasno stwierdza: „Bądźcie
naśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą
Chrystusa” (1 Kor 11,1).

Przez
swoje dzieło Zbawiciel przyniósł chwałę Bogu Ojcu.
My w ten sposób mamy przystęp do łaski zbawienia wiecznego.
Całe nasze życie ma być naśladowaniem Chrystusa, tego
Chrystusa, o którym zostało powiedziane, że przeszedł On
dobrze czyniąc (por. Dz 10,38). Na tym też polega życie
chrześcijanina. Jest ono rozwojem, wzrastaniem. Nasze życie
uczniów Chrystusa musi coraz bardziej być zgodnym z nauką
Mistrza. To według Jego wzoru mamy kształtować nasze
postępowanie, czyny, słowa, myśli ... I jeśli nie wiemy,
jak postąpić, to zastanówmy się, co w naszej sytuacji
zrobiłby Zbawiciel. Naśladując Go niezawodnie przyniesiemy
chwałę Bogu i zbliżymy się do Jego zbawienia.

7-a Niedziela Zwykła, B:

wiara, która jest miłością

„Cóż
jest łatwiej: powiedzieć do paralityka: Odpuszczają ci się
twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje
łoże i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli,
iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania
grzechów - rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań,
weź swoje łoże i idź do domu!” (Mk 2,9n). W
jednoznaczny sposób Chrystus udowadnia, że posiada władzę
odpuszczania grzechów. Czy ludzie, którzy nieśli chorego,
sparaliżowanego człowieka, myśleli o odpuszczeniu
grzechów? Czy sam chory oraz ci, którzy mu pomagają,
właśnie o to przyszli prosić? Odpuszczenie grzechów jest,
w określonym znaczeniu, uzdrowieniem. I jest to uzdrowienie bardzo
ważne. Człowiek, który otrzyma odpuszczenie grzechów na
życie wieczne, będzie zbawiony. Taki człowiek zostanie
uzdrowiony w sposób pełny i najdoskonalszy. Zostanie uzdrowiony z
choroby grzechu i śmierci oraz wszystkich ich konsekwencji. Znakiem
pełni tego uzdrowienia będzie zmartwychwstanie ciała na
życie wieczne. Otóż na drodze do tego pełnego uzdrowienia
znajdują się inne „dotknięcia łaską”. Tyle
razy otrzymujemy odpuszczenie grzechów, tyle razy dostępujemy
różnorakich uzdrowień.

Czy
Bóg zawsze wysłuchuje prośby człowieka? Chrystus
wysłuchał i uzdrowił człowieka sparaliżowanego. Jego
dar nie tylko spełnił ale i w zupełności
przewyższył ludzkie oczekiwania. Nie zawsze wiemy, jak się
modlić. Nie zawsze wiemy, o co prosić. Tym bardziej warto
zwrócić uwagę na postawy ludzi, o których mówi
dzisiejsza ewangelia. Jedni nie wierzą, nawet oskarżają
Chrystusa o bluźnierstwo, o straszliwy grzech (por. Mk 2,7). Inni
przychodzą by doznać uleczenia - wcale chyba przy tym nie
myśląc o tzw. sprawach duchowych jak np. nawrócenie, otrzymanie
przebaczenia grzechów. Nie jest to postawa doskonała. A
przecież przyniesie ona owoc uzdrowienia tak w porządku fizycznym jak
i duchowym. Czy kluczem do zrozumienia tego misterium nie są słowa:
„Jezus, widząc ich wiarę ...” (Mk 2,5). Wiara otwiera na
przyjęcie daru zbawienia. Taka wiara jest pełna miłości
względem człowieka potrzebującego pomocy. Wiara, o której
dzisiaj bardzo wymownie mówi Ewangelia, wyraziła się w bardzo
konkretnej postawie. Czy łatwo jest nieść chorego? Czy nie
trzeba było wysiłku, pomysłowość by stawić
sparaliżowanego przed Zbawicielem? Wiara, do której dzisiaj
zachęca Chrystus, łączy z Bogiem, otwiera na Boga. W jakiś
sposób utożsamia się ona z miłością do Boga. Ta
wiara jest także miłością bliźniego. Wiara nie jest
egoizmem, ale otwarciem serca na Boga i na człowieka. To taka wiara
posiada, w darze od Boga, wymiar zbawczy, uzdrawiający. Chrystus zaprasza
nas do udziału wielkich rzeczach, zaprasza do wiary, do przyjęcia
daru zbawienia, do zaufania, do zupełnego włączenia się w
dzieło zbawienia.

8-a Niedziela Zwykła, B:

rozpoznać to co dobre, co prowadzi do Boga

„Uczniowie
Jana i faryzeusze mieli właśnie post. Przyszli więc do Niego
[tzn. do Jezusa] i pytali: Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie
faryzeuszów poszczą, a Twoi uczniowie nie poszczą?” (Mk
2,18). Jak widać nie tylko chrześcijanie uważają post za
bardzo ważny. Sam Chrystus pości zaraz po swoim chrzcie. Tak o tym
pisze św. Marek Ewangelista: „Czterdzieści dni przebył na
pustyni, kuszony przez szatana. żył tam wśród zwierząt,
aniołowie zaś usługiwali Mu” (Mk 1,14). Post Chrystusa na
pustyni sytuuje się u samego początku Jego publicznej
działalności. A będzie ona polegała na wyzwalaniu ludzi
spod zniewolenia złych duchów. Jest to więc droga
wypełniania dzieła zbawienia, prowadzenia go do pełni.
Wypływa z tego między innymi następujący wniosek. Post
ucznia Chrystusowego ma pomóc, na wzór Zbawiciela, w zbliżeniu
się do Boga. Na tym przecież polega dzieło zbawienia, wyzwalania
człowieka spod zniewolenia złych duchów.

W
czytanej dzisiaj ewangelii słyszymy także następujące
słowa: „Jezus im odpowiedział: Czy goście weselni
mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi? Nie
mogą pościć, jak długo pana młodego majką u
siebie” (Mk 2,19). Oto ponowne potwierdzenie zasady, że pierwsze
miejsce należy się Bogu. Czy post, czy inne jak najbardziej
pożyteczne praktyki, muszą być właściwie ukierunkowane.
Mają być jednoznacznie ukierunkowane na Boga w Trójcy św.
jedynego. Czyli muszą być podporządkowane Ojcu i Synowi i
Duchowi Świętemu, prowadzić do Nich. Absolutnie nie mogą
zająć Bożego miejsca. Pod tym właśnie warunkiem
są one zbawienne dla człowieka. Potrzeba więc Bożego daru,
światła Ducha Świętego, żeby rozeznać, co mi
przynosi korzyść, co prowadzi mnie do Boga. Inaczej może
dojść do katastrofy.

Potrzeba
tutaj gorliwości i ogromnej roztropności. Potrzeba tutaj pomocy
Chrystusa. Dzisiejsza ewangelia mówi o tym bardzo wyraźnie.
Potrzeba światła Ducha Świętego w myśl obietnicy
Zbawiciela: „A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec
pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko,
co Ja wam powiedziałem” (J 14,26). Czy nie warto tu przypomnieć
jeszcze inne słowa Odkupiciela: „Zaprawdę, powiadam wam:
Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie,
a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w
niebie” (Mt 18,18). Ojciec przez Chrystusa w Duchu Świętym daje
pasterzy Kościoła, którzy w Bożym imieniu prowadzą,
nauczają, wyjaśniają, wskazują drogę. Ich pomoc jest
konieczna dla każdego. I jest wielkim darem Bożym umieć
usłyszeć ich głos i zastosować ich wskazania[4].
Wtedy nie ma ryzyka pomyłki, nie ma ryzyka np. że droga zajmie
miejsce celu. Dla nas najważniejszym jest Bóg w Trójcy
św. jedyny.

9-a Niedziela Zwykła, B:

Bóg Ojciec w Chrystusie już teraz objawi swoją zbawczą
miłość i wszechmoc

Drugi
List św. Pawła Apostoła do chrześcijan z Koryntu
niewątpliwie należy do najpiękniejszych kart Pisma św.
Rozważamy dzisiaj fragment tego listu dostarcza nam cudownej syntezy
historii świata i życia każdego z nas.

Dzieło stworzenia to
przejście: z ciemności niebytu do światła życia.
Dokonuje tego Bóg, który ożywia umarłych i nazywa
istniejącym to, co nie istnieje (por. Rz 4,17). Bóg jest
życiem. Kocha życie. Miłuje wszystko, co stworzył.

Z drugiej strony wiemy, że
dzieje świata, że życie nas samych nie jest bynajmniej jednym
pasmem szczęścia, powodzenia. Doświadczamy śmierci,
cierpienia, grzechu. Wiemy, że zmierzamy do wieczności zbawienia.
Jednocześnie jednak zdajemy sobie sprawę, że droga ta nie jest
łatwą, że bywają chwile ciemności ... A jednak
św. Paweł pisze, że sam Bóg już teraz
rozbłysnął w naszych sercach (por. 2 Kor 4,6). Bóg jest
światłością wiekuistą, która już teraz nam
świeci, która już teraz nas prowadzi. Bóg jest w sercu
człowieka, który żyje w przyjaźni z Nim. I już teraz
obdarza go coraz to głębszym poznaniem swoje chwały. Dokonuje
się to przez Chrystusa, w Chrystusie i z Chrystusem. Jest to
możliwym, bo Chrystus jest obecny między nami.

W ten sposób otrzymujemy
zadatek zbawienia wiecznego. I rzeczywiście niesiemy ten bezcenny
„skarb w naczyniach glinianych” (por. 2 Kor 4,7). Zastanówmy
się nad słowami Apostoła: „zewsząd znosimy
cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w
niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy
się osamotnieni; obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy”
(2 Kor 4,8).

Każdy z nas doświadcza w swoim własnym
życiu prawdy tych słów. Do każdego też z nas
odnoszą się też i następujące słowa:
„nosimy nieustannie w ciel naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło
się w naszym śmiertelnym ciele” (2 Kor 4,10).

Apostoł mówi o
zmartwychwstaniu zbawionych w dniu ostatecznym. Ale nie tylko. Słowa te
odnoszą się do całego naszego życia: również i
tego doczesnego. Bo to teraz Bóg uzdrawia. To teraz Chrystus mówi
do ciebie: wyciągnij uschłą rękę! przyjmij zbawienie!
przyjmij uzdrowienie! To już teraz objawia się w nas, grzesznych i
śmiertelnych ludziach, Boża miłość i
światłość, Boże życie. Objawia się w nas i
na naszą rzecz, już teraz, Chrystusowa chwała i Chrystusowe
zwycięstwo.

Jeśli bowiem ciągle jeszcze doświadczamy mocy
śmierci, grzechu, zła ...,
to dzieje się tak, by miłość Boga, by życie
Jezusa objawiło się w całej pełni w nas ludziach (2 Kor
4,11).

10-a Niedziela Zwykła, B:

nieoszacowany skarb codzienności

„Kto pełni wolę
Boga, ten mi jest bratem, siostrą i matką” (Mk 3,20). Czy
można być chrześcijaninem i nie wypełniać woli Boga?
Można, tylko do czego to prowadzi. Św. Jakub w swoim liście
wręcz powie: wiara bez uczynków jest martwa (Jk 2,17). To samo
wynika choćby z listów św. Pawła Apostoła czy z
Ewangelii. A czym można być zbawionym nie mając żywej
wiary?

Na ile tylko potrafimy, musimy odpowiadać na
Bożą miłość, na przebaczenie, na Boże zaproszenie
do zbawienia wiecznego. Odpowiedź ta musi być konkretną. Na ile
nas tylko stać.

Poznać Bożą
wolę jest łatwo. Mamy do naszej dyspozycji np. dziesięć
przykazań, osiem błogosławieństw. Znajdziemy ją w
nauczaniu Chrystusa, w słowach apostołów. Wystarczy sięgnąć
po Nowy Testament. Czytać go. Słuchać czytań np. z niedzielnych
i świątecznych Mszy św. Mamy do naszej dyspozycji nauczanie
Kościoła: Ojca św., księży biskupów,
księży pracujących wśród nas. Mamy
katechizację: np. tę szkolną czy
przedmałżeńską. Przynajmniej od czasu do czasu możemy
uczestniczyć w konferencjach, rekolekcjach, spotkaniach modlitewnych.

Oto tylko kilka przykładów. Okazji do poznawania
Bożej woli nam nie brakuje. Wręcz przeciwnie. Bożą
wolę możemy poznawać coraz lepiej, coraz głębiej
ją rozumieć.

Sama znajomość woli
Boga jeszcze nie wystarcza. Trzeba ją pełnić. Należy
ją wprowadzać w czyn. I to z całego serca, z całej duszy,
ze wszystkich swoich sił. Wzorem i tutaj jest Najświętsza Maryja
Panna. Jak Ona wypełniała Bożą wolę? Zupełnie bez
niepotrzebnego rozgłosu. Tak na odzień. W każdej, nawet
najzwyklejszej chwili swojego życia. Przykład ten jest bardzo
ważnych. Wolę Boga trzeba pełnić zawsze. Nie wolno
wyczekiwać nadzwyczajnych okoliczności. One może nigdy nawet nie
przyjdą. Wolę Boga trzeba pełnić w każdej chwili
swojego życia. Nieustannie. Nawet to co codzienne, monotonne może i
ma być ożywiane jej pełnieniem. Pomyślmy o pracy zawodowej.
O przeróżnych zajęciach domowych. O odpoczynku. Okazji
więc nam nie brakuje. Wiemy, że np. Najświętsza Maryja
Panna wspaniale wypełnia wolę Bożą zwyczajnie
pomagając swoje starszej kuzynce (por. Łk 1,39n).

„Kto pełni wolę
Boga, ten mi jest bratem, siostrą i matką” (Mk 3,35). List do
Efezjan ukazuje zbawienie jako wejście do Bożej rodziny: „nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale
jesteście współobywatelami świętych i domownikami
Boga” (Ef 2,19). Dzisiejsza ewangelia uzmysławia, na czym
polega przynależność i życie w tej rodzinie. W ten
sposób jeszcze raz Chrystus przypomina nam o bezcennej wartości
jaką posiada nasza doczesność. To w niej decyduje się nasza
wieczność, nasze zbawienie, nasze zmartwychwstanie.

11-a Niedziela Zwykła, B:

droga ku Bogu i zbawieniu wiecznemu

Dzisiejsza ewangelia przypomina
nam dwie przypowieści: o nasieniu wrzuconym w ziemię oraz o ziarnku
gorczycy.

Obydwie przypowieści
mówią o Bożym królestwie. Jest ono obecnym w
świecie, wokół nas, w nas samych. Mimo wszystko
królestwo to cały czas rozwija się i dąży do swojej
pełni. Często wzrost ten trudno nam zauważyć. Jednak
przebiega on cały czas. Często, zanim przyjdzie plon, ziarno musi
obumrzeć. Jednak plon będzie. Kiedy indziej znowu np. początek
zupełnie nie zapowiada wielkości Bożego daru.

Obie przypowieści
mówią nam o konieczności przyniesienia owocu, o
konieczności odpowiedzi na Boży dar. Zbawienie jest i pozostanie na
zawsze darem darmowym, niezasłużonym, dobrowolnie, z
miłości udzielonym Bożym darem. Zdany jedynie na własne
siły człowiek go nie osiągnie. Z drugiej jednak strony Pan
Bóg jednoznacznie ostrzega nas przed niefrasobliwą
biernością. Innymi słowy wyznawanej wierze musi opowiadać
życie: myśli, słowa, postępowanie ... Wiara bez
uczynków  jest martwą.
Tak mówi samo Pismo św. Jednoznacznie stwierdza to List św.
Jakuba (Jk 2,17.26). Tego samego, chociaż innymi słowami, naucza w
swoich listach św. Paweł (por. np. Ga 5,15-26 oraz 6,1-10).

Zastanówmy się
choćby nad drugim czytaniem dzisiejszej liturgii słowa. Zostało
ono zaczerpnięte z przepięknego 5-ego rozdziału Drugiego Listu
św. Pawła do Koryntian (w. 6-10).

Słowo Boże jest jednoznaczne: wszyscy musimy
stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby otrzymać
zapłatę za uczynki dokonane w czasie naszego ziemskiego życia,
za uczynki dobre lub złe (2 Kor 5,10). Apostoł powie to jeszcze
inaczej: staramy się podobać Chrystusowi Panu (2 Kor 5,9). Co to
oznacza? Odpowiedź znajdziemy w tym samym fragmencie Drugiego Listu do
Koryntian: trzeba postępować według wiary (2 Kor 5,7).

Trzeba znać prawdy wiary. Bo
czy można bez znajomości prawd wiary postępować według
nich? Kochamy Chrystusa. Dlatego chcemy Mu się   podobać. Dlatego też
staramy się zgłębiać Jego naukę. Ale to jeszcze nie
wszystko. Kochamy Chrystusa. Chcemy Mu się podobać. Dlatego sama
znajomość praw wiary nie wystarcza i nam samym. Prawdami wiary chcemy
żyć. Chcemy według nich postępować. Stosując
się do nich pragniemy kształtować nasze życie.

W ten sposób liturgia
przypomina nam drogę prowadzącą do życia wiecznego. Teraz
jesteśmy pielgrzymami. Nasze życie doczesne jest drogą. Nie
potrafilibyśmy tutaj się zatrzymać. Nasze pielgrzymowanie jest
bardzo ważne. Jest ono drogą do celu. Naszym celem jest sam
Bóg, wieczne przebywanie z Nim, czyli zbawienie wieczne.

12-a Niedziela Zwykła, B:

droga, która jest początkiem

Czytana dzisiaj ewangelia zaczyna
się banalnym na pozór stwierdzeniem: „gdy zapadł
wieczór” (Mk 4,35). Potem następuje przepiękny opis
dotyczący mocy Chrystusa i Jego dobroci. Powróćmy jednak do
pierwszych słów naszej ewangelii: „gdy zapadł
wieczór”. Przyjście Chrystusa znaczy nie tyko początek.
Oznacza ono i koniec. Nastaje wieczór, koniec, ale czego?

W drugim czytaniu,
zaczerpniętym z Drugiego Listu św. Pawła do Koryntian,
usłyszymy następujące słowa: „Jeżeli więc
ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To co dawne,
minęło, a oto wszystko jest nowe” (5,17). Jeśli ktoś
z nas jest w Chrystusie, żyje w Nim, to już teraz stał się
nowym stworzeniem. Coś nowego dla niego się zaczęło.
Coś dla niego dobiegło końca. „Jeżeli więc
ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem”. Czyli ma
udział w zbawieniu, posiada jego zadatek, pierwociny. Żyć w
Chrystusie to tyle co mieć Go w sercu, być w stanie łaski
uświęcającej. To tyle samo co służyć Chrystusowi
obecnemu w drugim człowieku, choćby tym najmniejszym i
najsłabszym. Być w Chrystusie to należeć do Jego
królestwa i kroczyć drogą wiodącą ku zbawieniu
wiecznemu.

Nowe stworzenie: czas nie jest
tutaj na pierwszym miejscu. To samo trzeba powiedzieć o słowach:
„To co dawne, minęło, a oto wszystko jest nowe”.
Minąć ma to, co zostało zeszpecone przez grzech i jego
różne konsekwencje. Bóg w Chrystusie przynosi przebaczenie,
uzdrowienie, życie, odrodzenie, zmartwychwstanie. Nowość to
dzieło zbawienia, łaski, życia, oczyszczenia, przebaczenia. To
prawda że pełnia tych darów została zarezerwowana dla
wieczności zbawienia. Jest jednak prawdą również to,
że w darach tych mamy udział już teraz. Jest to możliwym
dzięki Chrystusowi. Mówi o tym właśnie np.
określenie „nowe stworzenie”. Odsyła nas ono do chrztu i
wiary. Przez nie Chrystus włącza nas w dzieło zbawienia. Przez
nie czyni z nas nowe stworzenia, stwarza nas na nowo, daje nam uczestnictwo w
nowym, przyszłym świecie. Aby tak było w wieczności, trzeba
nam sprostać określonym warunkom. Do naszego życia codziennego,
doczesnego muszą w całej pełni już teraz odnosić
się i słowa: „To co dawne, minęło, a oto wszystko
jest nowe”.

Spotkanie z Chrystusem musi
przynieść człowiekowi przemianę. Chrystus jest kresem i
początkiem. Jest celem i punktem wyjścia. Jest wypełnieniem oraz
źródłem. Chrystus jest nowym Adamem, nowym człowiekiem.
My mamy być na wzór Chrystusa. Bóg chce, by każdy z nas
stał się nowym człowiekiem: w wieczności zbawienia i teraz
w doczesności. Na tym polega przyjęcie wiary Chrystusowej i jej
wyznawanie. Tutaj znajduje się również istota
nawrócenia i miłości do Boga.

13-a Niedziela Zwykła, B:

uwierzyć i przyprowadzić Chrystusa

„Gdy
On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego
synagogi i donieśli: Twoja córka umarła, czemu jeszcze
trudzisz Nauczyciela?” (Mk 5,35). Po co „trudzić” Boga?
zaprzątać Go naszymi sprawami? Na dodatek są przecież i
takie sytuacji, gdzie stało się nieodwracalne. I tak choćby w
dzisiejszej ewangelii słyszymy: „Tak przyszli do domu
przełożonego synagogi. Wobec zamieszania, płaczu i głośnego
zawodzenia, wszedł i rzekł do nich: Czemu robicie zgiełk i
płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi. I wyśmiewali
Go” (Mk 5,38). Człowiek staje także wobec rzeczy
nieodwracalnych. I jest tak z Bożego ustanowienia. Czy jednak Bóg
nie posiada mocy ustanawiana tak, jak chce? Dzisiejsza ewangelia przypomina to
jednoznacznie: dla Boga wszystko jest możliwe. Jak bardzo potrzeba tu
wiary, która jest poczuciem rzeczywistości. Bóg w
Trójcy św. jedyny może wszystko. Co więcej Bogu w
Trójcy św. jedynemu zależy na nas. Nie zostaliśmy stworzeni
dla śmierci, dla samotności. Ojciec i Syn i Duch Święty
powołali nas do życia i nie chcą dla nas samotności
śmierci, ale wiecznego przebywania razem z Nimi w niebie. Trzeba mieć
poczucie rzeczywistości, wiarę, odwagę, żeby o to
nieustannie prosić. Ojciec przez swojego Syna Jezusa Chrystusa w mocy
Ducha Świętego pragnie każdego z nas obudzić na życie
wieczne, oddać nas naszym bliskim, zbawieniu, wspólnocie
świętych w niebie.

Jeśli
chcemy, to i do nas przyjdzie Chrystus, żeby nas obudzić. On jest
wszechmocnym Słowem Ojca, które w Duchu Świętym obudzi
zbawionych na zmartwychwstanie ciała i na życie wieczne. On jest
wszechmocnym Słowem Ojca, które już teraz w Duchu
Świętym budzi ze snu grzechu do życia łaski i coraz
doskonalszej świętości.

Dzisiejsza ewangelia opowiada o ojcu, który
przyprowadza Chrystusa. Również i to przesłanie jest bardzo
ważne. Każdy z nas ma szansę by pomóc bratu czy siostrze
w zbawczym spotkaniu z Chrystusem. Każdy z nas otrzymał taką moc
i taki obowiązek. Opatrzność Boża lubi sięgać po
pomoc ludzi, włączać w swoje zbawcze dzieło.

I
w tym tygodniu będziemy spotykali Chrystusa, przedstawiać Mu nasze
sprawy, prosić o pomoc dla siebie i dla innych. Jakby tego było
jeszcze mało: Chrystus pozwala, byśmy Go nieśli innym,
byśmy prowadzili Go do potrzebujących Bożej pomocy i opieki. W
tym Chrystusie, który jest z nami, w mocy Ducha Świętego
błogosławi nam Ojciec, ten którego chwałą jest
życie, dobro, pomyślność, zbawienie Jego dzieci.

14-a Niedziela Zwykła, B:

przystać na Boże słowo i przyjąć dar zbawienia

„(...) posyłam
cię do nich, abyś im powiedział: tak mówi Pan Bóg.
A oni czy usłuchają, czy nie (...), będą przecież
wiedzieli, że prorok jest wśród nich” (Ez 2,4n). Takie
słowa znajdziemy w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Odnoszą się
one do spotkania Bóg - człowiek, do dialogu między Bogiem i
nami. A to spotkanie jest niezmiernie ciekawym.

„A oni czy
usłuchają, czy nie (...), będą przecież wiedzieli,
że prorok jest wśród nich”. Pan Bóg ustawicznie
do nas mówi. My właściwie robimy to samo. Czy rozmowa ta jest łatwą?
Chyba nie zawsze.

Zdarza się, że nie
rozumiemy Pana Boga. Niekiedy, zamiast słuchać, chcemy Mu
narzucić nasze zdanie. Ile to razy np. skarżymy się, że
nasza modlitwa nie została wysłuchana ... Czasem człowiek
słysząc Boga, Jego słowo, zamyka się przez niewiarę,  lekceważy ... Opowie nam o tym
choćby dzisiejsza ewangelia. Przypomina to również i pierwsze
czytanie.

Spotkanie z człowiekiem nie
zawsze jest łatwe. W każdym razie Bóg pozostaje nam wiernym.
Mówi do nas. Daje nam poznać swoją wolę, tzn. to, co jest
dobrym dla człowieka. Teraz każdy z nas musi wybrać.

Z jednej strony
jest przed nami postawa niewiary, nieposłuszeństwa, ułuda
samowystarczalności, złudzenie panowania nad wszystkim,
również nas skutkami czynionego zła. Z drugiej strony
możemy wybrać postawę ucznia Chrystusa. Widzieć w Bogu
swojego Pana. Tylko w Nim szukać swojego dobra i ocalenia. Prosić o
miłosierdzie. Nie oznacza to bynajmniej łatwego życia. Nie
znaczy to, że życie doczesne stanie się dla nas rajem. A jednak
będą przecież wypełniać się i w nas słowa:
„wystarczy ci mojej łaski, bo moc w słabości się
doskonali” (2 Kor 12,9).

Uczeń
Chrystusa ustawicznie rozważa słowa Apostoła:
„najchętniej więc będę się chlubił z moich
słabości, po to żeby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.
Dlatego mam upodobanie w moich słabościach, w obelgach, w
niedostatkach, w prześladowaniach, w ucisku z powodu Chrystusa. Bo ile
razy niedomagam, tylekroć jestem mocny”(2 Kor 12,9n).

Nie jest to bynajmniej postawa pesymisty. Człowiek
pragnie znać prawdę o sobie. Ta ostatnia otwiera na Boga, na Jego
miłość, na zbawienie. I w tym również tkwi nasza
siła. Chrystus jest z nami by nas uzdrawiać, zbawiać. Chce On od
nas tylko jednego: naszej miłości. Takiej prawdziwej. Szczerej.
Ufnej. Konkretnej. Taką postawę można i trzeba nazwać
posłuszeństwem, wsłuchaniem się w słowo Boga i
pełnieniem Jego woli. I  to
tak, by nawet osoba nas nie znająca mogła to potwierdzić.

15-a Niedziela Zwykła, B:

Bóg daje nam udział w dziele zbawienia

Posłani przez Jezusa
uczniowie poszli „i wzywali do nawrócenia, wypędzali też
wiele złych duchów oraz ... uzdrawiali” (Mk 6,13). Chrystus
przyszedł, żeby zbawiać. To znaczy, żeby uwolnić ludzi
spod przemocy złych duchów. Przyszedł, żeby uzdrowić
ludzi zranionych przez grzech i jego przeróżne konsekwencje. W tym
dziele Zbawiciela otrzymuje udział, na właściwy sobie
sposób, każdy Jego uczeń.

Dzisiejsza ewangelia przypomina o
posłaniu apostołów. Słowo „apostoł”
znaczy tyle co „posłany”. Każdy z nas jest
apostołem. Każdego z nas Chrystus posyła. Każdemu z nas
Zbawiciel powierzył konkretną misję. Stało się to
już na mocy przyjętego sakramentu chrztu oraz wyznania wiary w
Chrystusa. Do każdego z nas odnoszą się więc słowa z
czytanego dzisiaj fragmentu Listu do Efezjan (Ef 1,3-10). Bóg nas
napełnił wszelkim błogosławieństwem duchowym.
Wybrał nas przed założeniem świata. Chce byśmy byli
święci i nieskalani. Z miłości przeznaczył nas na
swoje przybrane dzieci. Obdarzył nas łaską. I uczynił to
bardzo szczodrze. Dał nam udział w swojej tajemnicy, w swoim
misterium, w swoim planie zjednoczenia, czyli zbawienia, wszystkiego w
Chrystusie.

Jest się nad czym
zastanawiać. Słowa te odnoszą się do każdego ucznia
Chrystusa. Każdy Jego uczeń ma swoje i tylko swoje miejsce w
Bożym planie i w wypełnieniu tego planu. To prawda, że Pan
Bóg doskonale sobie bez nas poradzi. Nawet wbrew człowiekowi
potrafi On bez trudu przeprowadzić swoją wolę. A przecież
Bóg chce naszej współpracy. Pragnie naszego
współdziałania z całego serca, z całej duszy, ze
wszystkich sił.

Innego wkładu potrzeba tutaj np. ze strony
księdza, innego ze strony siostry zakonnej, innego ze strony ojca lub
matki, męża, żony. Jeszcze innego ze strony człowieka
pracującego, ucznia, studenta, kogoś starszego na emeryturze, chorego
... Każdy na swój sposób ma uczestniczyć w Bożym
dziele. Każdy na trochę inny sposób jest apostołem.
Ktoś np. zamknięty za murami klasztoru będzie nim przez
modlitwę. Ktoś inny przez uczciwą pracę. Jeszcze ktoś
inny przez ofiarę swojego cierpienia. Posłani na różne
sposoby, na różne też sposoby głosimy Chrystusa. Na
różne sposoby Chrystus niesie przez nas swoje zbawienie, uwalnia
drugiego człowieka spod przemocy zła, uzdrawia.

Jednym z podstawowych
warunków powodzenia naszej misji jest nasz związek z Chrystusem. A
nie ma prawdziwego, tzn. poprawnego związku ze Zbawicielem, jeśli nie
będzie związku miłości z innymi uczniami. Chrystus nie
posyła pojedynczo. Posyła uczniów. I Zbawiciel często nam
tę fundamentalną prawdę przypomina.

16-a Niedziela Zwykła, B:

Boży dar odpoczynku

„Pójdźcie wy
sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie trochę” (Mk 6,).
Warto w świetle tych słów zaczerpniętych z dzisiejszej
ewangelii zastanowić się trochę nad odpoczynkiem. Każdy
człowiek ma niezbywalne prawo do rzetelnie wynagradzanej pracy. Posiada
również i niepodważalne prawo do odpoczynku. W czytanej
dzisiaj ewangelii Chrystus troszczy się o odpoczynek
apostołów. By dalej prowadzić powierzoną im misję
muszą oni nabrać sił i fizycznie i duchowo.

Warto pamiętać, że
odpoczynek jest obrazem, do jakiego często odwołuje się Pismo
święte by mówić
dla przykładu o zbawieniu wiecznym. Stąd np. nasza
głęboko biblijna modlitwa za zmarłych: „wieczny odpoczynek
racz im dać Panie!” W Nowym Testamencie o zbawieniu wiecznym jako o
odpoczynku mówi np. List do Hebrajczyków.

Bardzo ciekawie o prawie do
odpoczynku mówi również Stary Testament. Trzecie przykazanie
„pamiętaj, abyś dzień święty
święcił” zabezpiecza prawo każdego od odpoczynku: czy
jest to pan, czy niewolnik, czy jest to dorosły czy dziecko lub nieletni,
czy jest to pełnoprawny obywatel czy cudzoziemiec. Mało tego prawo do
odpoczynku ma również zwierze.

Niezwykle znaczącym jest
uzasadnienie prawa do odpoczynku w Starym Testamencie. Księga Wyjścia
odwoła się tutaj do dzieła stworzenia (20,8). Księga
Powtórzonego Prawa przypomni wybawienie Narodu Wybranego z niewoli
egipskiej (5,12). Jak pamiętamy w Nowym Testamencie np. List do
Hebrajczyków ukazuje zbawienie wieczne jako wejście w odpoczynek
(por. np. 4,11).

W ten sposób mamy trzy
wielkie tematy związane z dziejami świata i człowieka, ze
zbawieniem: powołanie wszystkiego do istnienia, wyzwolenie z niewoli wraz
z wybawieniem z niebezpieczeństwa śmierci oraz zbawienie wieczne.

Warto o tym pomyśleć, np. gdy odpoczywamy.
Odpoczynek jest darem Boga. Nie może on jednak stawać się
bożkiem. Odpoczynek ma do Boga prowadzić. Nie może nas od Niego
oddalać. Odpoczynek ma być spotkaniem z Bogiem. I to nie wg
wymyślonych przez nas reguł, ale wg praw, jakie pododaje sam
Bóg. Pomyślmy jeszcze chwilę o naszym dniu odpoczynku.
Chrześcijanie zawsze określali niedzielę mianem dnia
Pańskiego (por. Ap 1,10). Niedziela jest pierwszym dniem tygodnia. Jest
wiec pamiątką stworzenia świata i zmartwychwstania Chrystusa.
Jest też zapowiedzią zbawienia i początku wieczności.

Warto wspomnieć o jeszcze
jednym. Niedziela jako dzień wolny od pracy, jako dzień odpoczynku
przychodzi wraz ze zwycięstwem chrześcijaństwa. Jest ona darem,
jaki chrześcijaństwo przyniosło nam ze sobą.

17-a Niedziela Zwykła, B:

pokarm na życie wieczne

Czytana
dzisiaj ewangelia została zaczerpnięta z samego początku 6-ego
rozdz. Ewangelii wg św. Jana. Rozdział ten będzie czytany
fragment po fragmencie przez następne niedziele. Warto byłoby samemu
przeczytać go w całości. W centrum słów Chrystusa
znajduje się misterium Eucharystii. Jak bardzo łatwo to
sprawdzić, Pismo św. rzeczywiście mówi bardzo dużo o
sakramentach świętych. Może warto wspomnieć jeszcze o
jednym: jak bardzo ewangelie są konkretne, jak bardzo ich autorzy
dbają o prawdę,  o
szczegóły. Choćby czytany dzisiaj fragment Ewangelii wg
św. Jana. Autor podaje dwie nazwy Jeziora: Tyberiadzkie i Galilejskie.
Mówi, że zbliża się święto Paschy. Podaje nawet
taki szczegół: „w miejscu tym było wiele trawy” (J
6,10).

Wydarzenia
opisane w dzisiejszej ewangelii dostarczą Chrystusowi okazji do
przedstawienia misterium Eucharystii. Bóg stworzył człowieka i
troszczy się o niego. Dostarcza pokarmu wszelkiemu stworzeniu, w tym i nam
ludziom. Tę pełną miłości troskę widać i u
Chrystusa np. wtedy, gdy rozmnaża chleb by nakarmić głodnych.
6-ty rozdział Ewangelii wg św. Jana każe jednoznacznie
odczytywać znaki rozmnożenia chleba właśnie w
kontekście sakramentu Eucharystii. Może przede wszystkim jako jej
zapowiedź i pewne do niej przygotowanie.

Czy
zastanawialiśmy się wystarczająco nad tym, że Zbawiciel
wybrał chleb i wino by ustanowić sakrament Eucharystii? Chleb i wino
były podstawowym pożywieniem ludzi w Palestynie w czasach Chrystusa.
Jeśli ich brakło, to znaczyło, że grozi śmierć
głodowa. Ludziom biednym często brakowało nawet i tego
pożywienia. Nie dziwmy się więc postawie tłumów z
dzisiejszej ewangelii. Chcą one uczynić Jezusa swoim królem. A
król to przecież ten, który ma zapewnić
pomyślność swoim poddanym.

W ten sposób mamy bardzo ciekawe odniesienie do
Chrystusa. To On daje życie, zabezpiecza je. To On zapewnia
pomyślność. To On broni od śmierci. Dokonuje się to
nie tylko „od święta”. Ma to miejsce na co dzień,
cały czas. To Chrystus jest źródłem siły, pokarmem
na drogę.

Nie może więc
dziwić troska o Eucharystię. Nie może więc dziwić
troska o uczestnictwo w niedzielnej i świątecznej Mszy św.
Można tutaj mówić o obowiązku. Choćby w znaczeniu
obowiązku względem samego siebie. Nikt normalnie nie będzie
działał w sposób świadomy na swoją
niekorzyść. Wręcz przeciwnie. Z całą uczciwością
i szczerością  należy
odnieść te słowa np. i do naszego uczestnictwa w niedzielnej czy
świątecznej Mszy św. A z drugiej strony jak w ogóle
mówić o modlitwie w kategoriach obowiązku. Czy nie jest ona
przede wszystkim darem pochodzącym od Boga, Jego łaską
wyróżnieniem, honorem nam uczynionym?

18-a Niedziela Zwykła, B:

dzielić się Chlebem życia Bożego

Dzisiaj w liturgii rozważamy
kolejny fragment z tego cudownego rozdziału 6-ego Ewangelii wg św.
Jana. Misterium Eucharystii ukazuje się nam tutaj w swoim
najściślejszym związku z misterium samego Boga. Jeśli
chodzi o to ostatnie, to dzisiejsza ewangelia odwołuje się do
dwóch Osób Trójcy św. I tak mamy wprost choćby
określenia: „Bóg Ojciec”, „Bóg” oraz
„Ojciec”.

„Troszczcie się nie o
ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a
który da wam Syn Człowieczy. Jego to bowiem swą pieczęcią
naznaczył Bóg Ojciec” (J 6,27). Chrystus jednoznacznie
mówi o misterium Eucharystii. Widać to doskonale choćby ze
Jego własnych słów, jakie znajdziemy trochę dalej:
„Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem
Bożym jest ten, który z nieba zstępuje i życie daje
światu” (J 6,32n). Jeszcze wyraźniej Zbawiciel powie to na
końcu czytanej ewangelii: „Ja jestem chlebem życia. Kto do mnie
przychodzi, nie będzie łaknął. Kto we mnie wierzy, nigdy
pragnąć nie będzie” (J 6,35).

Zwróćmy uwagę na
związek misterium Eucharystii, Mszy św. z misterium samego Boga, z
misterium Trójcy św. Nasz tekst wymienia Ojca i Syna. Nie mamy w
nim wzmianki o Duchu Świętym. Ale czytany dzisiaj tekst to tylko
fragment. Siłą rzeczy nie mówi więc on wszystkim. A
misterium Eucharystii, Mszy św. jest jak najściślej
powiązane i z osobą Ducha Świętego. Wystarczy dla
przykładu wsłuchać się dobrze w słowa, które w
każdej Mszy św. poprzedzają przeistoczenie.

Eucharystia jest sakramentem
życia. Dobitnie przypomina to dzisiejsza ewangelia. Eucharystia
została ustanowiona pod postaciami, pod znakami chleba  i wina. W Palestynie w czasach Chrystusa
chleb i wino były podstawowym pożywieniem. Stąd znaki chleba i
wina przypominają o miejscu Eucharystii w misterium naszego zbawienia. Jak
słyszeliśmy, Chrystus jest chlebem życia i to życia
wiecznego. Chleb ten został nam dany przez Boga Ojca. Nie ma zbawienia bez
Boga. To jedynie Bóg jest zbawicielem. I to On jedynie może
wskazać drogę zbawienia. Musi więc dawać do myślenia,
jaką wagę Chrystus przywiązuje do misterium Eucharystii. Jest to
nic innego jak wyraz Jego miłości ku nam. Jest to nic innego jak znak
troski o nasze zbawienie.

Nie może więc nikogo
dziwić troska o niedzielną i świąteczną
Eucharystię. Nie może nikogo zaskakiwać troska o uczestnictwo w
niedzielnej i świątecznej Mszy św. Czy komukolwiek może być
obojętnym dobro brata lub siostry? Tak samo nie może być
obojętnym zbawienie drugiego człowieka. Drogę zbawienia wskazuje
Chrystus Zbawiciel. Czyni On to również i poprzez czytaną dzisiaj
ewangelię.

19-a Niedziela Zwykła, B:

pokarm powstania z martwych i życia Bożego

Również i dzisiaj
czytamy kolejny fragment z 6-ego rozdziału Ewangelii wg św. Jana. I
znowu Chrystus objawia nam misterium samego Boga, mówi o życiu
wiecznym, wyjaśnia znaczenie sakramentu Eucharystii.

Tyko Bóg może nam
siebie objawić. To On nas pierwszy umiłował. Stworzył nas.
Nie pozostawia nas samych. Otwiera przed nami przystęp do zbawienia
wiecznego. Również i w ten sposób Bóg daje nam
poznać siebie samego. Poznanie Boga jest darem Jego dobroci. Stąd i
słowa Chrystusa: „Nikt nie może przyjść do Mnie,
jeżeli go nie pociągnie Ojciec” (J 6,44). To samo przypomni i
następujące zdanie z dzisiejszej ewangelii: „Każdy, kto od
Ojca usłyszał i nauczył się, przyjdzie do Mnie” (J
6,45).

Życie wieczne to przebywanie
z Bogiem, to poznanie Boga. Ale również sama droga do zbawienia, do
życia wiecznego, do Boga prowadzi właśnie poprzez poznanie Boga.
Dokonuje się to w Chrystusie. To właśnie On w dniu ostatecznym
wskrzesi umarłych. To jedynie On jest chlebem życia. Kto spożywa
ten Chleb, nie umrze. Kto Go spożywa, będzie żył na wieki.
Eucharystia jest chlebem zmartwychwstania. Chrystus jest chlebem dla
człowieka zmartwychwstałego. By miało miejsce zmartwychwstanie
na zbawienie wieczne w dniu ostatecznym, potrzeba by człowiek w swoim
doczesnym, ziemskim życiu zmartwychwstał ze swoich grzechów. Z
jednej strony chodzi o Boże przebaczenie. Z drugiej strony nieodzowną
jest ciągła przemiana naszego życia na lepsze. Otrzymaliśmy
Boże przebaczenie w sakramencie chrztu. Jeśli chodzi o grzechy
śmiertelne, to następnie dostępujemy go w sakramencie pokuty i
pojednania. Teraz stoi przed nami zadanie przemiany na lepsze naszego
życia. Boża pomoc jest tutaj nieodzowną.

Czy nie warto, czy nie trzeba
właśnie w tym kontekście coraz lepiej uświadamiać
sobie, co Bóg daje nam w sakramencie Eucharystii? Skąd czerpać
miłość? Skąd czerpać siłę do ustawicznej
przemiany na lepsze? Do nawrócenia? Czy prawdziwe życie ucznia
Chrystusa nie jest uczestnictwem i czerpaniem z miłości i
przykładu Mistrza? „Chlebem, który ja dam, jest Moje
ciało za życie świata” (J 6,51). Słowa te
jednoznacznie odsyłają do Chrystusowego misterium paschalnego.
Przypominają one związek między męką,
śmiercią, zmartwychwstaniem oraz wywyższeniem Chrystusa a
sprawowaną przez Jego uczniów Eucharystią, Mszą św.
W tym kontekście warto również pomyśleć, czemu
Zbawiciel ustanowił tak niesłychanie ważny sakrament
właśnie pod postaciami chleba i wina, pod postaciami pokarmu. Pokarm
zabezpiecza życie. Pozwala wzrastać, rozwijać się. Daje
siłę. To, co przyjmujemy jako pożywienie, buduje nas.

20-a Niedziela Zwykła, B:

Chrystusowa droga życia i zbawienia

Na
końcu pierwszego czytania słyszymy dzisiaj słowa:
„żyjcie, postępujcie drogą rozwagi” (Prz 9,6). Jak
łatwo zauważyć, w niedzielnych czytaniach mszalnych istnieje
wyraźny związek
między pierwszym czytaniem oraz ewangelią. Taką
zasadą kierowano się po Soborze Watykańskim II dobierając
fragmenty Pisma św. w liturgii słowa. Jeśli chodzi o czytaną
dzisiaj ewangelię, to jak w niedziele poprzednie została ona
zaczerpnięta z 6-ego rodz. Ewangelii wg św. Jana. Łatwo się
domyśleć, że w centrum uwagi jeszcze raz znajdzie się
misterium Eucharystii. Do tego też sakramentu Eucharystii winniśmy
więc odnieść i słowa pierwszego czytania:
„żyjcie, postępujcie drogą rozwagi” (Prz 9,6).

Czytana
dzisiaj ewangelia jednoznacznie przypomina, że sakrament Eucharystii jest
darem, który nas przerasta. Chrystus określa siebie samego jako
chleb dający życie wieczne. W tym kontekście wypowiada On
następujące słowa: „Chlebem, który Ja dam, jest
moje ciało za życie świata” (J 6,51). Eucharystia jest
sakramentem obecności Chrystusa pod postaciami chleba i wina.
Człowiekowi może być trudno przyjąć tę
prawdę. Nasze poznanie musi tu znaleźć wsparcie w wierze, w
zapewnieniu samego Zbawiciela. Tak było za czasów Chrystusa. Tak
jest i dzisiaj. Stad słowa, które wypowiadamy w czasie Mszy
św. zaraz po przeistoczeniu: „Oto wieka tajemnica wiary” czy
jeszcze „Uwielbiajmy tajemnicę wiary”.

„Ciało
moje jest prawdziwym pokarmem, a krew moja jest prawdziwym napojem. Kto
spożywa moje ciało i pije moją krew, trwa we mnie, a Ja w nim.
Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez
Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze
Mnie” (J 6,55n). W czasie Eucharystii, czyli w czasie Mszy św.,
jeśli tylko jesteśmy w stanie łaski uświęcającej,
możemy przyjąć Ciało Chrystusa. Mówimy wtedy,
że przystępujemy do komunii św. Słowo „komunia”
oznacza „zjednoczenie”, „bycie razem”,
„wspólnotę”. Łatwiej więc zrozumieć
słowa Chrystusa: „Kto spożywa moje ciało i pije moją
krew, trwa we mnie, a Ja w nim”. Trwania nie należy tutaj
rozumieć np. jako jakiegoś marazmu. Trwanie Chrystusa w nas  i nas w Nim to życie, to kroczenie
ku pełni życia. Z jednej strony chodzi więc o zbawienie wieczne,
o bycie z Bogiem w wieczności: „Kto spożywa Moje Ciało i
pije Moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszą u dniu
ostatecznym” (J 6,54). Jak to doskonale widać chodzi tu
również i o nasze życie doczesne: „Jeżeli nie
będziecie spożywać ciała Syna Człowieczego i nie
będziecie pili Jego krwi, nie będziecie mieli życia w
sobie” (J 6,53).

Jak
wynika z słów samego Chrystusa, Eucharystia posiada ogromne
znaczenie. Zarówno dla naszego życia  wieczności jak i dla naszego
życia doczesnego. Wsłuchajmy się jeszcze raz w słowa z
pierwszego czytania dzisiejszej Mszy św.: „żyjcie,
postępujcie drogą rozwagi” (Prz 9,6). Chrystus drogę
tę wskazuje i otwiera przed każdym z nas.

21-a Niedziela Zwykła, B:

być z Chrystusem w doczesności i na całą
wieczność

Również i
dzisiejszą niedzielę czytamy kolejny fragment z 6-ego rozdz.
Ewangelii wg św. Jana. Jak pamiętamy, w centrum tego tekstu, w samym
sercu Chrystusowej refleksji
znajduje się misterium Eucharystii.

Czytany dzisiaj fragment
przypomina nam, jak różnymi mogą być reakcje na
słowa Chrystusa. Ewangelista wprost odnotowuje dwa skrajne rodzaje tych
reakcji. Jedni porzucają Chrystusa. Inni przy nim z
miłością i wiernością pozostają. A wszystko to
dzieje się na krótko po znaku rozmnożenia chleba.

Zatrzymajmy się najpierw z
pierwszą grupą. Najprawdopodobniej i ci ludzie byli świadkami
znaku, jaki uczynił Zbawiciel. W najgorszym wypadku mieli oni do
dyspozycji naocznych świadków. Ludzie ci zatrzymali się na
znaku rozmnożenia chleba. Nie potrafili iść dalej za Chrystusem,
za jego wymaganiami. Czego im zabrakło? Może zaufania wobec
Chrystusa. Nie rozumieli Jego słów. Nie potrafili zawierzyć.
Nie udało im się zagiąć własnych wyobrażeń,
myśli, przeczuć, pragnień, logiki, rozsądku do Bożej
wszechmocy i dobroci. Zatrzymali się „w połowie drogi” i
nie osiągnęli celu, który wytyczał im Zbawiciel. Jak
notuje to ewangelista, przydarzyło się to wielu spośród
uczniów Chrystusa.

Jeśli chcemy iść
za Chrystusem, to trzeba nam przejść do drugiej grupy. W imieniu tej
grupy zabiera głos Apostoł Szymon Piotr. Odpowiada on na pytanie
zadane przez Zbawiciela: „czy i wy chcecie odejść?” (J
6,67). To co mówi, św. Piotr powie to i w naszym imieniu:
„Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia
wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś
Świętym Boga” (J 6,68n). Zwróćmy najpierw
uwagę na dwa słowa: „uwierzyliśmy”,
„poznaliśmy”.

Wiara i poznanie są ze sobą ściśle
powiązane. Wiara jest sposobem poznania Boga i Jego misterium. Poznanie
Boga i Jego misterium jest darem. Dar ten rozpoczyna się wraz z darem
wiary i odpowiedzią wiary. Bo wiara jest Bożym darem dla
człowieka. Wiara jest jednocześnie odpowiedzią człowieka.
Daru tego udziela Bóg Stwórca i Zbawiciel, Bóg
który jest miłością. W pełni odpowiedzi
udzielić może tylko człowiek, który jest wolny i
który kocha. W ten sposób jesteśmy w samym sercu dialogu,
spotkania Bóg - człowiek. To właśnie tutaj Bóg
przekazuje nam słowa życia wiecznego. Perspektywa wieczności
jest bardzo ważna. Bez niej nie sposób zrozumieć Chrystusa i
Jego przesłania. To samo dotyczy i Eucharystii. Jest ona przecież
pokarmem na zmartwychwstanie i na życie wieczne. „Kto spożywa
moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a Ja go
wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6,54). Jeszcze raz mamy
przypomnienie, jak doczesność jest ważną dla
wieczności. Obietnice i wymagania Chrystusa są bardzo konkretne.
Taką samą ma być i odpowiedź naszego życia.

22-a Niedziela Zwykła, B:

Chrystusowe zaufanie i wymagania

W
poprzednią niedzielę słyszeliśmy następujące
słowa św. Piotra skierowane do Chrystusa: „Ty masz słowa
życia wiecznego” (J 6,68). My wierzymy i myślimy tak samo.
Stąd i uwaga, z jaką przyjmujemy każde słowo Zbawiciela.

„Słusznie
prorok Izajasz powiedział o was (...): ten lud czci mnie tylko wargami,
lecz sercem swoim jest daleko ode mnie. Ale czci mnie na próżno,
ucząc zasad podanych przez ludzi. Uchyliliście przykazanie Boże,
a trzymacie się ludzkiej tradycji” (Mk 7,6n). Trudno nie
zastanowić się głęboko nad tymi słowami Chrystusa.
Są one jednocześnie pełnymi troski i miłości oraz
przestrogą, wskazówką, wezwaniem do nawrócenia. Co
więcej pozostają one aktualnymi i dzisiaj. I czy odnoszą się
one jedynie do kogoś drugiego, nieznajomego, przestępcy, grzesznika?
A może znajdziemy w nich ostrzeżenie i diagnozę dla
trawiącej nas samych choroby? Posłuchajmy innych słów z
dzisiejszej ewangelii: „Słuchajcie ... i zrozumiejcie. Nic nie
wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go
nieczystym. Lecz co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka
nieczystym. Z wnętrza bowiem, z ludzkiego serca pochodzą złe
myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa,
cudzołóstwa, chciwość, przewrotność,
podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota.
Wszystko to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka
nieczystym” (Mk 7,14n). Chrystus, miłosierny Zbawiciel, stawia przed
każdym swoim uczniem bardzo konkretne wymagania. Chrystus jednoznacznie
nazywa zło złem. Jednoznacznie ostrzega również przed
niewiernością Bożej nauce. Jaką wartość miałaby
np. nasza modlitwa, gdyby nie była modlitwą w prawdzie, gdyby nasze
życie rozmijało się z przykazaniami? Jaką cześć
oddawałby człowiek Bogu, gdyby uchylał Boże prawo, gdyby
zastępował je ludzkimi postanowieniami? Upływ czasu nie
uwolnił nas od takiego niebezpieczeństwa. Również i my
sami jesteśmy na nie narażeni.
Bardzo ważnym frontem walki ze złem jest nasz front
wewnętrzny. Właściwie to przeciwstawianie się złu jest
niemożliwym, jeśli najpierw nie ma ono miejsca w sercu
człowieka. To ono musi zostać oczyszczonym, uzdrowionym. W teologii
mówimy tutaj o nawróceniu, o przemianie. Można też
byłoby powiedzieć o swoistym zmartwychwstaniu. Jak pokazuje to bardzo
wyraźnie dzisiejsza ewangelia, chodzi o przemianę niezwykle
konkretną. I tylko taka przemiana jest potrzebną. Można
okłamać nawet samego siebie. Można zatracić poczucie
rzeczywistości. Niech nas Pan Bóg od tego zachowa, uwolni od
takiego niebezpieczeństwa! Jeśli Chrystus kieruje do nas słowa
bardzo konkretne i trudne, to czyni to z miłości ku nam. By nam
pomóc. By dać nam godność swoich
współpracowników. By również obdarzyć nas
satysfakcją z współudziału w Jego dziele.

23-a Niedziela Zwykła, B:

Pismo św. Starego Testamentu zapowiada Jezusa Chrystusa

Liturgia dzisiejszej niedzieli
stawia nas między innymi przed problemem wiarygodności Chrystusa. Dla
Jego rodaków problem ten przedstawiał się trochę  inaczej niż dla nas. Dwa
tysiące lat temu stawiano sobie np. następujące pytanie. Czy
Jezus z Nazaretu jest zapowiadanym przez Pismo św. zbawicielem, mesjaszem?
Inaczej mówiąc czy rzeczywiście w Jezusie z Nazaretu
spełniają się proroctwa?

Między innymi w tej
właśnie perspektywie należy odczytywać znaki, cuda,
uzdrowienia itp. dokonywane przez Chrystusa. Rzeczy nadzwyczajnych
niełatwo dokonać. Są wydarzenia, które przekraczają
tak dobrze nam znane prawa natury. I tak w dzisiejszej ewangelii jest mowa o
uzdrowieniu głuchoniemego. Wydarzeniu temu odpowiada bardzo wyraźnie
reakcja ze strony obecnych. Oto relacja ewangelisty: „i pełni
zdumienia mówili: dobrze uczynił wszystko, nawet głuchym
słuch przywraca i niemym mowę” (Mk 7,37). Jakby komentarzem czy
uzupełnieniem są słowa, które słyszymy przed
ewangelią. Zostały one zaczerpnięte z Ewangelii wg św.
Mateusza. Oto one: „Jezus głosił Ewangelię o
królestwie i leczył wszelkie choroby wśród ludu”
(Mt 4,23). W ten sposób my sami jesteśmy wezwani na
świadków. Jesteśmy świadkami wypełnienia proroctw
Starego Testamentu co do osoby Zbawiciela. Jedno  z nich znajdziemy w dzisiejszym
pierwszym czytaniu. Oto najbardziej interesujący nas fragment:
„Powiedzcie małodusznym: Odwagi! Nie bójcie się! Oto
wasz Bóg (...). On sam przychodzi, by was zbawić. Wtedy
przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą.
Wtedy chromy jak jeleń wyskoczy i język niemych wesoło
krzyknie” (Iz 35,4n). Dzisiejsza ewangelia ukazuje, jak to proroctwo
się wypełnia. Warto podkreślić, jak Pismo św. pokazuje
w ten sposób również i bóstwo Zbawiciela. Dzisiejsza
liturgia przytacza jeszcze inne proroctwo Starego Testamentu. Znajdziemy je w
psalmie, który w naszej liturgii znajduje się między 1-m i
2-m. czytaniem. Jest to fragment Psalmu 146(145). Oto najbardziej
interesujący nas teraz fragment: „On (...) chlebem karmi
głodnych (...). Pan przywraca wzrok ociemniałym” (Ps 146,6n).
Może jeszcze jedna uwaga „tak na marginesie”. Pan to nikt inny
jak sam Bóg. Jak pokazują badania naukowe, W Nowym Testamencie
słowo „Pan” w odniesieniu do Chrystusa znaczy
właściwie tyle samo co „Bóg”. Stąd np. w
określeniu „Pan Jezus” mamy wyznanie wiary w bóstwo
Chrystusa.

Stare Przymierze przygotowuje na
przyjście Chrystusa. Dla nas uczniów Chrystusa właśnie
tutaj znajduje się zasadniczy klucz dla zrozumienia ksiąg Starego
Testamentu. Trzeba o tym koniecznie pamiętać, gdy je czytamy. A
naprawdę warto sięgać do Starego Testamentu. Tak samo jak i Nowy
Testament również i księgi Starego Testamentu są Bożym
słowem skierowanym i do nas.

24-a Niedziela Zwykła, B:

o naśladowaniu Chrystusa

Na
zakończenie czytanej dzisiaj ewangelii usłyszymy
następujące słowa Chrystusa: „Jeśli kto chce
pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech
weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce
zachować swoje życie, straci je; a kto straci swoje życie z
powodu Mnie i Ewangelii, tej je zachowa” (Mk 8,34n).

W
ten sposób bardzo wyraźnie rysuje się przed nami temat
naśladowania Chrystusa. Jest on niesłychanie ważny. Sam
Zbawiciel jednoznacznie wiąże go z darem wiecznego zbawienia. Teraz
chyba najważniejsze pytanie, jakie dzisiaj staje przed nami. Co to
właściwie znaczy: „naśladować Chrystusa”?
Można byłoby na nie odpowiedzieć np. na podstawie
przepięknej, króciutkiej książeczki „O
naśladowaniu Chrystusa”. Większości z nas jest ona chyba
bardzo dobrze znaną. Nie pójdziemy jednak tym śladem. Pomocy
poszukamy raczej w czytaniach dzisiejszej Mszy św. Bardzo ważnym
będzie fragment Listu św. Jakuba. „... wiara, jeśli nie byłaby
połączona z uczynkami, jest martwa sama w sobie. Ale ktoś
może powiedzieć: ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki.
Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci
pokażę wiarę ze swoich uczynków. Wierzysz, że jest
jeden Bóg. Słusznie czynisz. Lecz także i złe duchy
wierzą i drżą” (Jk 2,17n). Tymi słowami można
streścić naukę Pisma św., Boże przesłanie
skierowane do każdego z nas. Wierze musi odpowiadać życie. Musi
ona znajdować ustawiczne potwierdzenie w naszych myślach,
słowach i czynach. Same dobre chęci nie wystarczają.
Ograniczyć się jedynie do pragnień, obietnic, dobrych chęci
byłoby wielkim błędem. Co więcej człowiek sama wydaje
świadectwo przeciw sobie. Sam się potępia. Pan Jezus kiedyś
powiedział, że drzewo poznaje się  po jego owocach (por. Mt 7,16n). Nasza
wiara musi przynosić coraz bardziej
konkretne owoce. Ma ona nas ożywiać. Musi ona w nas
wzrastać. Trzeba ją umacniać, rozwijać. Niekiedy
również musimy naszą wiarę oczyszczać. Z niewiedzy,
z błędów, z przyzwyczajeń ... Na tym polega rozwój
człowieka. Jeśli nasze życie zmienia się na lepsze, to
znaczy, że jesteśmy na dobrej drodze, że idziemy za Chrystusem,
że Go naśladujemy. Nie zawsze będzie to łatwe. Bo i w ten
sposób przyjmujemy na siebie krzyż i niesiemy go. Można na tej
drodze stracić wiele, nawet swoje życie. Tylko że będą
to straty poniesione dla Chrystusa, z miłości do Niego. A
przecież sam Zbawiciel powiedział: „kto chce zachować
swoje życie, straci je; a kto straci swoje życie z powodu Mnie i
Ewangelii, tej je zachowa” (Mk 8,35).

Nikomu
z nas nie brakuje okazji by pójść za Chrystusem, zaprzeć
się samego siebie,
wziąć swój krzyż i naśladować Go. Nauka,
studia, praca zawodowa, życie rodzinne ... cała nasza
codzienność jest przepełniona takimi okazjami. Często
wystarczy tu jedynie postępować tak, jak pragniemy, by ludzie
zachowywali się wobec nas samych.

25-a Niedziela Zwykła, B:

coraz lepiej znać i rozumieć Chrystusa

Na
początku dzisiejszej ewangelii usłyszymy następujące
zdanie: „Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się
Go pytać” (Mk 9,32). Chrystus powiedział to o Apostołach.
Przed chwilą  mówił
im coś bardzo ważnego. Prorocko zapowiadał wydarzenia
stanowiące samo serce misterium zbawienia. Mówił swym uczniom
o swojej śmierci i zmartwychwstaniu. Możemy chyba dość
łatwo domyśleć się, czemu uczniowie nie rozumieli swojego
Nauczyciela i Mistrza. Pozostawmy jednak ten temat i odnieśmy cytowane
słowa do nas samych. Zdarza się, że nie rozumiemy Chrystusa,
Jego słów, Jego nauki, wymagań ... Może się
też zdarzyć, że nie pytamy np. o ich znaczenie. Powodem
może być np. strach, obawa ...

Możemy
Chrystusa nie rozumieć. Nie wszyscy mamy jednakowe możliwości
zgłębiania Jego nauki. Ale i w ten sposób pozostaje coś
dla naszej wiary. Z drugiej strony przecież całe nasze życie
doczesne ma być życiem z Chrystusem. Czyli każdy z nas ma Go
coraz lepiej poznawać. Jest to naszym obowiązkiem. Pan Jezus jest
przecież dla nas Mistrzem i Nauczycielem, Wychowawcą. My
jesteśmy Jego uczniami. Oczywiście wypełnianie obowiązku
coraz lepszego poznania Chrystusa pozostaje ściśle związane ze
stanem, w jakim żyjemy. Inaczej to wygląda np.  w wypadku np. księdza, siostry
zakonnej, katechetki świeckiej, matki, męża, studenta szkoły
wyższej czy jeszcze ucznia szkoły podstawowej lud średniej ...

Nie
powinniśmy się też wstydzić, że nie wszystko jeszcze
rozumiemy. Raczej z zapałem, miłością, radością
powinniśmy szukać coraz lepszego poznania Chrystusa i zrozumienia
Jego nauki. Nie bójmy się pytać siebie samych czy zadawać
pytania innym. Są audycje w radio i w telewizji. Istnieją czasopisma
czy książki pisane przez ludzi kompetentnych, którzy całe
lata spędzają na szukaniu zrozumienia Chrystusa. Jest rzeczą
bardzo ważną by zwracać się do ludzi przygotowanych, specjalistów,
osób kompetentnych i uczciwych. Chodzi o nic innego jak np. własne
dobro. Niekoniecznie przy tym trzeba wydawać pieniądze. Np. w wielu
parafiach mamy do naszej dyspozycji biblioteki parafialne. W konkretnych
sprawach można prosić kompetentną osobę o wskazanie
czegoś do przeczytania.
Niekiedy można prosić o rozmowę np. swojego księdza
proboszcza lub poprosić o pomoc w czasie spowiedzi. Jeśli pozwoli na
to czas i inne okoliczności, to przynajmniej niekiedy można
uczestniczyć w konferencjach, kursach wykładach.

Pomyślmy
jeszcze o katechizacji. Często polecajmy ją Panu Bogu w naszych
modlitwach. Dbajmy o nią. Otaczajmy ją naszą
życzliwością i zainteresowaniem.

26-a Niedziela Zwykła, B:

świadectwo bycia uczniem Chrystusa

„Nauczycielu,
widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię
wyrzucał złe duchy i zabroniliśmy mu, bo nie chodzi z
nami” (Mk 9,38). Tak mówi Jan, jeden z najbliższych
uczniów Chrystusa. Tymi słowami sam o sobie daje świadectwo:
ma jeszcze długą drogę przed sobą zanim zostanie ewangelistą
i świętym.

Kto
jest prawdziwym uczniem Chrystusa? Kto ma prawo posługiwać się
imieniem Zbawiciela, legitymować się występowaniem w Jego
imię? Na pewno nikt nie może działać znaków i
cudów w imię Chrystusa bez wiedzy i zgody samego Chrystusa.

Chrystus
uczy pokory, roztropności, otwartości. Nie wolno nam zamykać
się na innych, odizolowywać od innych ludzi. Również i
uczniowi Chrystusa zagraża niebezpieczeństwo pychy i
zaślepienia. Można nie zauważyć, że Pan Bóg
działa, i to bardzo skutecznie, również przez innych ludzi.
Bóg jest zupełnie wolny. Dotyczy to i dobierania sobie przez Niego
współpracowników. Przy tym dobiera On sobie
współpracowników, chociaż mógłby doskonale
poradzić sobie i bez nich. Bóg powołuje jak chce i kiedy chce.
Powołuje do wypełnienia wybranego przez siebie zadania. Bóg
powołuje na tak długo, jak Jemu się podoba.

Będą
też i znaki mówiące o wierności (lub o niewierności)
skierowanemu przez Boga wezwaniu. Chrystus przyszedł zbawiać. To
znaczy: Chrystus przyszedł wyzwalać ludzi z niewoli złych duchów.
To właśnie udział w tym dziele stanowi jeden z zasadniczych
punktów posługi każdego ucznia powołanego przez
Chrystusa.

Mamy
różne znaki świadczące o wierności lub o
niewierności ucznia wobec Chrystusa. Każdy z tych znaków jest
bardzo ważny. Dzisiejsza ewangelia wymienia jeszcze przynajmniej jeden z
nich. Oto on: „kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że
należycie do Chrystusa, zaprawdę mówię wam, nie utraci
swojej nagrody” (Mk 9,41). Najprostsze, najbardziej codzienne gesty,
czyny, słowa potwierdzają lub zaprzeczają naszej wierności
i miłości do Chrystusa.

W
dzisiejszej ewangelii Chrystus mówi również o ogromnym
niebezpieczeństwie, jakim jest zgorszenie. Tak miłosierny Chrystus
jest bardzo surowy w ocenie zgorszenia. Zbawiciel bierze w ten sposób w
obronę człowieka: każdego z nas, choćby najsłabszego
czy najmniej znaczącego w oczach ludzi. Chrystus daje nam przy tym bardzo
ważną radę. Zła nie można tolerować. Ze złem
trzeba walczyć od razu, natychmiast gdy tylko się ono pojawi. Potem
byłoby jeszcze trudniej. Walcząc ze złem świadczymy,
że jesteśmy uczniami Chrystusa, uczestniczymy w Jego dziele.
Można powiedzieć, że w ten sposób człowiek ratuje
siebie samego i bliźniego. To również w ten sposób
przejawia się dobroć człowieka, otwartość na
bliźniego, troska o niego i miłość.

27-a Niedziela Zwykła, B:

Chrystus i Kościół a nierozerwalność
małżeństwa

Czytana
dzisiaj ewangelia dotyczy bardzo ważnego tematu. Często jest on
jednocześnie niesłychanie drażliwym i trudnym. Nie znaczy to
jednak, że powinniśmy przed nim uciekać. Także
dzisiejszą ewangelię warto samemu przeczytać i
przemyśleć. Jesteśmy w rozdziale 10-tym Ewangelii wg św.
Marka, wersety od 2 do 16. Chrystus mówi o nierozerwalności
małżeństwa.

Trudno
posądzać Chrystusa o niechęć do ludzi, o
niewyrozumiałość, o obłudę ... Byłoby to
oczywistą niedorzecznością. Chrystus pragnie tylko jednego:
naszego prawdziwego dobra. A będąc Bogiem, wie On nieskończenie
lepiej od nas, co naprawdę stanowi dobro dla człowieka. Chrystus
stara się okazać wszystkim dobroć, szacunek Stąd też
dla Zbawiciela jest ważnym, by człowiek stanął przed samym
sobą w całej prawdzie. To tędy prowadzi droga zbawienia.
Jeśli jest się np. celnikiem, grzesznikiem ..., to trzeba z tego
zdać sobie sprawę. To właśnie wtedy człowiek otwiera
się na Boga i na Jego miłosierdzie, na przebaczenie, na
nawrócenie, na pokutę.

Mówiąc
o nierozerwalności małżeństwa Chrystus odwołuje
się do Bożych planów względem człowieka. W tym
znaczeniu Zbawiciel wyjaśnia stworzenie człowieka jako kobiety i
mężczyzny

Jak
łatwo to wywnioskować z słów samego Chrystusa,
zagadnienie nierozerwalności związku małżeńskiego nie
było bynajmniej łatwym również i w
starożytności. Podobnie i dla najbliższych uczniów
Chrystusa, nie było to coś łatwego. Świadczą o tym np.
następujące słowa z dzisiejszej ewangelii: „w domu
uczniowie raz jeszcze pytali Go o to” (Mk 10,10).

Różnie
bywa oceniany stosunek Kościoła do nierozerwalności związku
małżeńskiego. Czy mamy jednak prawo zmieniać naukę
Chrystusa? Możemy jej nie rozumieć, ale to coś innego. Może
się zdarzyć, że człowiek z różnych
powodów nie stanie na wysokości zadania i nie wypełni woli
Chrystusa ... Bóg stworzył człowieka z miłości i dla
miłości. Pragnie dla niego szczęścia i to tak bardzo,
że chce zbawić każdego człowieka i dzielić z
każdym z nas szczęście życia wiecznego. To samo trzeba
powiedzieć o Chrystusie i o Jego nauce. I jeśli Chrystus jest wobec
nas wymagający, to pozostaje takim tylko i jedynie dla naszego dobra.

Warto
o tym pamiętać, warto nad tym się zastanawiać, gdy
myślimy o Bożym zamyśle wobec każdego człowieka.
Małżeństwo i rodzina stanowią bardzo ważną
część tego planu. Chrystus lepiej od nas jest świadomy
trudności i problemów. Jest wobec nas uczciwy. Nie chodzi mu o
tanią popularność, o łatwe, pozorne rozwiązania. Ale
również i w ten sposób przejawia się Boży szacunek
wobec każdego człowieka, Boże zaufanie i miłość.

28-a Niedziela Zwykła, B:

co mam robić, żeby zostać zbawionym?

„Nauczycielu dobry, co mam
robić, żeby osiągnąć życie wieczne?” (Mk
10,17) Jest to chyba jedno z najważniejszych pytań, jakie
człowiek wierzący może zadać. Chrystus odpowiada bardzo zwięźle:
„Znasz przykazania: nie zabijaj, nie cudzołóż, nie
kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swojego ojca i
matkę” (Mk 10,19). I my znamy przykazania.

Czasem pojawia się pokusa,
żeby sprowadzić chrześcijaństwo do jakichś
ogólników. A Chrystus jest przecież bardzo rzeczowy:
również jeśli chodzi o życie doczesne swoich
uczniów. Nie tak dawno np. zastanawialiśmy się nad tym, co On
mówi o nierozerwalności małżeństwa, o zgorszeniach,
o błędnej wyrozumiałości wobec zła ...

Chrystus chce, żeby
całe życie Jego wyznawcy odpowiadało coraz lepiej nauce Mistrza.
Życie, postępowanie mówią o wierze człowieka, o jego
miłości do Boga. Można mówić „kocham”, a
tak naprawdę wcale nie kochać. Można twierdzić
„wierzę” i łudzić samego siebie oraz innych, ale nie
Boga. Chrystus bardzo często ostrzega przed skutkami rozdźwięku
między słowami i myślami z jednej strony a prawdą z
drugiej.

Ogromną pomocą dla
każdego z nas są Boże przykazania. Streszczają one
podstawowe wymogi, jakie Bóg stawia przed nami. Przykazania można
porównać do znaków drogowych. Drogowskazy, znaki drogowe muszą
być jasne i jednoznaczne, zrozumiałe. Nikt rozsądny nie
będzie w nich widział ograniczenia własnej czy cudzej
wolności i pomyślności. Wręcz przeciwnie.
Zabezpieczają one wolność i pomyślność.
Zniesienie drogowych znaków nakazu, zakazu itp. nie ułatwiłoby
też życia: stało by się coś odwrotnego. To samo trzeba
powiedzieć o przykazaniach.

Znać przykazania to jeszcze
nie wszystko. Trzeba z nich korzystać. Przykazania są darem Boga,
pomocą dla nas. I jako takie są one czymś ponadczasowym. Nie
można ich oceniać np. wg przemijających upodobań czy  mody, jakim poddaje się
człowiek. Ten ostatni jest ograniczony w sobie samym, omylny w swoich ocenach.
Potrzebuje więc pomocy, znaków, jasnych punktów odniesienia.
Przykazania Boże znaczą każdemu z nas drogę rozwoju
wewnętrznego i nie tylko wewnętrznego, drogę spełnienia
samego siebie, drogę prawdy, miłości, dobra, drogę
życia. W ostatecznym rozrachunku przykazania Boże wskazują nam
drogę zbawienia, drogę ku życiu wiecznemu. Stąd np.
mądry, wypróbowany zwyczaj powtarzania ich przy modlitwach rano i
wieczorem oraz sięgania po nie przy rachunku sumienia.

29-a Niedziela Zwykła, B:

bogactwo stołu Bożego słowa

Również
i dzisiaj liturgia słowa Mszy św. jest przebogata w treści. Oto
przynajmniej niektóre punkty, na które jak najbrdziej warto
zwrócić uwagę.

Chrystus
mówi o misterium Boga, o misterium Trójcy św., Ojca, Syna i
Ducha Świętego.  Zbawiciel
nawiązuje również do misterium wcielenia, do tego, że sam
jest Bogiem i człowiekiem. „Nie do mnie ... należy dać wam
miejsce po mojej stronie prawej lub lewej” (Mk 10,40).

Oto
inne słowa Chrystusa z dzisiejszej ewangelii. Pan Jezus mówi do
Apostołów: „Nie wiecie, o co prosicie” (Mk 10,38).
Nawet najbliżsi uczniowie mogli nie rozumieć Zbawiciela. Co
więcej, mogli pomylić się w swojej prośbie. I im
przytrafiało się źle się modlić. Intencja modlitwy może
być np. błędna czy niezgodna z wolą Boga. A przecież
Chrystus nie odtrąca Apostołów nawet wtedy, kiedy ich modlitwa
lub prośba są jeszcze obciążone brakami. Zbawiciel
zapowiada, że zgodnie z Bożym planem będą oni coraz lepiej
uczestniczyli w dziele zbawienia. Będą mieli udział w kielichu i
we chrzcie Zbawiciela. Otrzymają miejsce w królestwie Chrystusa.
Ale nie przyjdzie to od razu. Również i najbliżsi uczniowie
Zbawiciela mają dorastać, rozwijać się. Innymi słowy
Chrystus wytycza drogę: nie tylko swoim najbliższym uczniom, ale
każdemu z nas.

Inny
ważny temat z dzisiejszej ewangelii, temat naśladowania Chrystusa,
świadectwa oraz wspólnoty - komunii ze Zbawicielem.  W takim właśnie znaczeniu
można rozumieć słowa Pana Jezusa: „Kielich, który
Ja mam pić, pić będziecie. I chrzest, który Ja mam
przyjąć, wy również
przyjmiecie” (Mk 10,39). Słowa te mówią o
świadectwie śmierci męczeńskiej apostołów. Ale
nie tylko. Wspólnota - komunia ze Zbawicielem zakłada
świadectwo całego życia. Śmierć może być
dopiero jego ukoronowaniem i wejściem we wspólnotę -
komunię z Chrystusem w wieczności nieba. A droga to tego prowadzi
przez całe życie. Całe życie doczesne powinno być świadectwem
o Chrystusie, naśladowaniem Go, komunią - zjednoczeniem, i to coraz
ściślejszym, ze Zbawicielem. Ze strony człowieka zakłada to
codzienne nawrócenie i ustawiczną przemianę życia na
lepsze, wzrastanie w łasce Bożej.

Dzisiejsza
ewangelia przypomina również, jak życie człowieka
znajduje swoje wypełnienie w Bogu. Inaczej mówiąc
doczesność jest tylko etapem, choć niezwykle ważnym, by
wejść do Bożego królestwa.

Wreszcie
Chrystus mówi o relacjach między swoimi uczniami. Bezpośrednio
zwraca się On do Apostołów, ale to co mówi, dotyczy
wszystkich Jego uczniów. Uczeń ma iść śladami
Mistrza. Na tym polega wielkość chrześcijanina. Miarą tej
wielkość jest przykład samego Zbawiciela. „Wiecie, że ci, którzy uchodzą za
władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im
odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami.
Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech
będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym
między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn
Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby
służyć i dać swoje życie na okup za wielu”
(Mk 10,42n).

Oto
kilka tematów jakie znajdziemy w dzisiejszej ewangelii. Ich lista nie
jest bynajmniej kompletna. To samo dotyczy „omówienia”
wymienionych zagadnień. Nie tylko dzisiaj, ale zawsze Pan Bóg ma
nam nieskończenie dużo do powiedzenia.

30-a Niedziela Zwykła, B:

czy krótka modlitwa jest cokolwiek warta?

„Jezu,
Synu Dawida, zmiłuj się nade mną” (Mk 10,47). Dzisiejsza
ewangelia przypomina jedną z najkrótszych, najstarszych i zarazem
najpiękniejszych modlitw ucznia Chrystusa. Jej słowa czasem się
trochę zmieniają, ona sama jednak pozostaje. I tak np. wszyscy bardzo
dobrze znamy wezwanie - prośbę: Kyrie eleison!, Panie zmiłuj
się nad nami! Modlitwa ta jest jednocześnie wyrazem czci i
uwielbienia.

„Jezu
zmiłuj się nad nami”, „Panie zmiłuj się nade
mną”, „Panie Jezu zmiłuj się nade mną”.
Mamy do naszej dyspozycji bardzo dużo króciuteńkich i
jednocześnie przepięknych, bardzo głębokich modlitw. Oto
jeszcze przynajmniej kilka przykładów: „Wierzę w Ciebie,
Boże żywy, w Trójcy jedyny, prawdziwy!”,
„Wierzę w coś objawił Boże, Twe słowo mylić
nie może!”, „Jezu ufam Tobie!”, „Boże
bądź miłościw mnie grzesznemu!”, „Chwała
Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu!”, „Święta
Maryjo módl się za nami!”, „Wieczny odpoczynek racz im
dać Panie!”

Nie
wolno żałować czasu na modlitwę. Jest to jedna z
najważniejszych zasad. Z drugiej jednak strony np. osoba świecka nie
zawsze będzie mogła poświęcić modlitwie tyle czasu,
ile by chciała. Trzeba sprostać różnym, bardzo
ważnym obowiązkom np. wobec domu, rodziny, społeczeństwa,
Ojczyzny. Są studia, jest nauka, mamy też nie tylko prawo do
odpoczynku, ale i obowiązek odpoczynku. Gdy z  naprawdę usprawiedliwionych
powodów brakuje czasu, wtedy ogromną pomocą mogą być
np. te krótkie, przepiękne modlitwy. Co do ich skuteczności
wystarczy dobrze posłuchać dzisiejszej ewangelii. Odzyskać wzrok
to ogromna łaska. Czytana dzisiaj ewangelia mówi, że Jezus
udzielił tej łaski modlącemu się człowiekowi. Warto
dobrze zapamiętać właśnie, jak ten człowiek się
modlił.

Warto
wrócić uwagę przynajmniej na jeszcze jedno. Człowiek,
który rozumie modlitwę, pragnie modlić się jak
najczęściej i jak najwięcej. O potrzebie, o konieczności
modlitwy nie trzeba tutaj mówić. Nawet w ciągu
przepełnionego obowiązkami dnia łatwo na modlitwę
znaleźć choćby parę sekund. Można się wtedy
modlić np. w swoim sercu, myślami, bez wypowiadania słów.
Bardzo się przydają w takich wypadkach właśnie mądre,
krótkie modlitwy. Św. Benedykt mówił:
„módl się i pracuj!” Coś podobnego znajdziemy u
św. Pawła Apostoła, który łączył
swoją posługę apostolską  z pracą (por. np. 2 Tes 3,6).
Również i nam takich okoliczności i możliwości nigdy
nie brakuje. Czasem dla przykładu coś porządkujemy w domu.
Można wtedy wyłączyć radio, telewizor i modlić
się pracując. Droga po zakupy, kolejka, spacer też mogą
użyczyć przynajmniej paru chwil na modlitwę. Często mijamy
kapliczki, przydrożne krzyże - oto kolejna okazja na spotkanie z
Bogiem. Mijamy kościoły, jeśli są otwarte, warto
przynajmniej na chwilę wejść. Zawsze mamy za co dziękować.
Zawsze mamy o co prosić. Bezinteresowna modlitwa uwielbienia też ma
swoją ogromną wartość.

31-a Niedziela Zwykła, B:

już obecne i przyszłe Królestwo Boże

„Jezus
widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: Niedaleko
jesteś od królestwa Bożego” (Mk 12,34). Takie
właśnie zdanie słyszymy na końcu czytanej dzisiaj
ewangelii.

Warto zwrócić
uwagę, w jaki sposób Chrystus mówi o zbawieniu wiecznym.
Zbawienie wieczne to bycie razem z Bogiem w wieczności. I to
właśnie stanowi zasadniczy cel naszego życia. Wszystko ma nas
prowadzić ku Bogu. Każdy cel cząstkowy musi być
podporządkowany temu najważniejszemu celowi, jakim jest przebywanie w
wieczności z Bogiem, czyli sam Bóg. Gdy to osiągniemy, dopiero
wtedy będziemy mogli powiedzieć, że naprawdę
zrealizowaliśmy i inne nasze cele (te pomniejsze, cząstkowe).

W ewangeliach często
słyszymy określenia „królestwo niebieskie”,
„królestwo Boże”. O nadejście tego
królestwa modlimy się np. zawsze, gdy odmawiamy modlitwę
„Ojcze nasz”. Słowa „królestwo niebieskie”,
„królestwo Boże” oznaczają właściwie to
samo. Mówią one o nowej ziemi i o nowym niebie, o świecie
odrodzonym, zbawionym. Jest to świat wolności. Nie ma już w nim
przemocy grzechu. Nie będzie tam więcej niewoli śmierci.
Bóg stworzył świat jako dobry (por. np. Rdz 1,1n). Nie ma
potrzeby rozwodzić się, jakim on jest teraz. Słowa „królestwo
niebieskie”, „królestwo Boże”
odsłaniają przynajmniej po części misterium świata
przyszłego, zbawionego. W najwyższym tego słowa znaczeniu
będzie to świat Boga, Jego panowania. To znaczy będzie to
królestwo Boga, Jego dobroci, miłości, pokoju.

„Królestwo
niebieskie”, „królestwo Boże” to przede wszystkim
przyszłość zbawienia. Ale do tej upragnionej
przyszłości nie da się dojść inaczej niż poprzez
nasze życie doczesne. To właśnie teraz poprzez nasze myśli,
słowa, postępowanie mamy do tego królestwa
przybliżać się. Trzeba nam iść w jego kierunku
kochając ze wszystkich sił, z całego serca, z całej duszy.
To właśnie przypomina nam dzisiejsza ewangelia przytaczając rozmowę
Chrystusa z uczonym w Piśmie. Do królestwa Bożego
zbliżamy się może jednak przede wszystkim dlatego, że sam
Bóg wychodzi nam na spotkanie. Szuka nas. Podaj nam rękę.  To On nas pierwszy umiłował,
powołał do życia, kładzie w zasięgu naszej ręki
dar zbawienia wiecznego.

Królestwo niebieskie to
przede wszystkim przyszłość ale nie tylko. Jest ono obecnym
już teraz w nas i wokół nas. Często pozostaje jeszcze ono
niewidzialnym lub trudno dostrzegalnym. Dąży ono do swojej
pełni, którą osiągnie wraz z przyjściem Chrystusa w
chwale. Byśmy mięli udział w tej pełni musimy już
teraz mieć udział w nim udział. Jak to zrobić wystarczy
posłuchać Chrystusa.

32-a Niedziela Zwykła, B:

w szkole i pod opieką ubogiej wdowy

„Ta
uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy
kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało,
ona zaś ze swojego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała,
całe swoje utrzymanie” (Mk 12,43n).

Zeszła
niedziela przypomniała nam najważniejsze z przykazań,
przykazanie miłości całkowitej, absolutnej, niczym
nieograniczonej. Dzisiaj Chrystus pokazuje nam przykład takiej
miłości „z całego serca, z całej duszy, ze wszystkich
swoich sił”.

Gdybyśmy czytali dalej
Ewangelię wg św. Marka, to natrafilibyśmy na strony
dotyczące ostatniej wieczerzy, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.
W tych właśnie wydarzeniach objawia się ogrom Bożej
miłości do każdego z nas. Bóg daje nam wszystko, co ma.
Daje nam siebie samego, swoje życie za nasze życie. Bóg Ojciec
„kładzie na szalę zbawienia” nawet swojego Syna, dał
swojego Syna dla naszego zbawienia. Syn Boże oddaje, wydaje za nas samego
siebie. Takim jest Bóg i Jego miłość. Nie ma tutaj
wyrachowania. Nie znajdziemy tutaj ukrytych intencji, samolubnego zostawiania
czegoś lub kogoś tylko dla siebie, zbywania
połowicznością.

Taką ma też być
nasza miłości: do Boga i do bliźniego. W tym kontekście
zastanówmy się może nad tym, co dla Boga robimy: np. nad
modlitwą. W Piśmie św. znajdziemy wiele przepięknych stron
na temat modlitwy. Są nimi przepełnione także pisma
świętych. Modlitwa może być różna. Z
całą pewnością nie może jednak być bylejaka.
Jeśli człowiek na modlitwie rzucałby Panu Bogu ochłapy ze swojego
czasu, ze swoich sił, to  ile
będzie warta taka modlitwa? Chyba niewiele. Dzisiejsza ewangelia
przypomina jedno z zasadniczych praw Bożej ekonomi. Możemy je
nazwać „prawem miłości”,
„szczerości” lub „uczciwości”. Temu co
widać na zewnątrz musi odpowiadać temu, co nosimy w sercu. To,
co nosimy w sercu objawia się w naszych myślach, słowach czynach.
Stąd i dzisiejsze Chrystusowe ostrzeżenie: strzeżcie się
obłudy, strzeżcie się dwulicowości, strzeżcie się
robienia czegokolwiek na pokaz przed tak przed ludźmi jak przed sobą
samym. Innymi słowy Chrystus ostrzega przed bylejakością. I
ostrzeżenie to kieruje do wszystkich swoich uczniów,
również do każdego z nas.

Starajmy się dobrze
zapamiętać przykład ubogiej wdowy z dzisiejszej ewangelii.
Pewnie gdzieś z nieba patrzy ona teraz na nas i modli się za nami.
Uczy nas ona, że kochać można zawsze i wszędzie. Pokazała,
że nigdy nie brakuje nam środków i możliwości by
okazać Bogu swoją miłość. Dzięki Bogu osób
takich jak ona nie brakuje wokół nas. Często nawet ich
może nie zauważamy. Wtedy tym bardziej potrzeba nam czystości
Chrystusowego spojrzenia by pójść ich śladami według
naszych własnych możliwości. A te zawsze są większe,
niż nam się wydaje.

33-a Niedziela Zwykła, B:

wzrastać duchowo by przyjąć dar zbawienia

Zbliża
się koniec roku liturgicznego. Przyszła niedziela jest
poświęcona Chrystusowi Królowi wszechświata, absolutnemu
Panu wszystkiego co stworzone. Chrystus jest królem już teraz.
Jednak Jego królestwo, Jego panowanie osiągnie swoją
pełnię dopiero przy powrocie Chrystusa w chwale na sąd
ostateczny (czyli przy tzw. paruzji).

Dzisiejsza
ewangelia mówi o przynajmniej niektórych znakach, jakie
poprzedzą powrót Chrystusa w chwale. Znaki te nie mogą nie
zastanawiać. Trudno nie myśleć również i o
słowach modlitwy: „W dzień gniewu ... zbaw mnie ... racz
pamiętać ... żeś wziął dla mnie żywot srogi,
nie gub mnie w dzień straszy trwogi” (hymn „Dies irae”).

Jest rzeczą jasną,
że znaki zapowiadające powrót Chrystusa są czymś
drugorzędnym wobec samego przyjścia Zbawiciela i przede wszystkim
wobec Jego osoby. Stąd i wezwania, które słyszymy dzisiaj
przed ewangelią: „Czuwajcie i módlcie się w każdym
czasie, abyście mogli stanąć przed Synem Człowieczym”
(Łk 21,36). Bardzo ważne jest to „czuwajcie”. Odnosi
się ono bezpośrednio do każdego, kto tylko je usłyszy.
Inaczej mówiąc zawsze trzeba być gotowym na przyjście
Zbawiciela. Oto co na ten temat mówi dzisiejsze 1-sze czytania.
Wyjaśnia ono, co stanowi stawkę oczekiwania na powrót
Chrystusa w chwale: „Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi,
zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku
wiecznej odrazie. Mądrzy będą świecić jak blask
sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak
gwiazdy przez wieki i na zawsze” (Dn 12,2n). To proroctwo jest jak
najbardziej aktualne i dzisiaj.

Warto
w tym kontekście zastanowić się, jak Zbawiciel rozumie nasze
życie doczesne. W ten sposób będziemy wiedzieli, czego On od
nas wymaga. Zatrzymajmy się choćby nad jednym ze zdań z
dzisiejszej ewangelii: „Od drzewa figowego uczcie się przez
podobieństwo. Kiedy jego gałąź nabiera soków i
wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy
ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest we drzwiach” (Mk13,28n).
Idąc za tym obrazem trzeba widzieć w naszym życiu doczesnym czas
wzrostu. Człowiek ma się rozwijać, ubogacać,
dążyć i rzeczywiście przybliżać się do
swojej pełni, do doskonałości, do świętości.
Chodzi o ciągłe przezwyciężanie, może przede
wszystkim, samego siebie. Z wszechmocną pomocą Bożej łaski
mamy odnosić zwycięstwa nad tym wszystkim, co krępuje nasz
rozwój. Jest to więc walka z grzechem, ze słabościami. O
uwieńczeniu tej drogi mówi cytowany już fragment 1-ego
czytania: „Mądrzy będą świecić jak blask
sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak
gwiazdy przez wieki i na zawsze” (Dn 12,3). Oto co Bóg ofiarowuje
zbawionym. Oto również
na czym polega prawdziwa mądrość życiowa.

Jezusa Chrystusa, Króla wszechświata, B:

królestwo Boże wokół nas i w nas samych

W ostatnią niedzielę
roku liturgicznego obchodzimy święto Chrystusa Króla
Wszechświata. Z jednej strony Chrystus jest królem już teraz.
Już w doczesności jest On absolutnym, całkowitym Panem
wszystkiego co stworzone. Już teraz w doczesności wszystko co
stworzone jest podporządkowane Chrystusowi i od Niego całkowicie
zależy. Z drugiej strony królestwo Chrystusowe otrzyma swoją
pełnię dopiero przy końcu czasów i w wieczności. W
ten sposób święto Chrystusa Króla wszechświata
każe nam myśleć także o przemijalności tego co
doczesne, o celu właściwym każdemu stworzeniu. Każe nam
myśleć o zbliżającym się przyjściu Chrystusa w
chwale na sąd ostateczny (podobne myśli będzie podsuwać
również liturgia pierwszej części Adwentu, to znaczy do
17-ego grudnia).

„Moje
królestwo nie jest z tego świata” (J 18,36). Królestwo
Chrystusa nie utożsamia się z doczesnością. Nie jest jednak
również jej obce. Z całą pewnością
królowanie Chrystusa jest jak najbardziej obecne również i w
naszej doczesności. Np. w formie zaczynu, który niepowstrzymanie
przemienia. „Królestwo niebieskie
podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i
włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko
zakwasiło” (Mt 13,33). To królestwo ma więc w
doczesności umacniać się. Ma ono stale rozwijać się.
Dążyć do swojej pełni w wieczności. Ma ono
przemieniać doczesność na lepsze. To królestwo jest
wokół nas. Jest ono też obecnym w nas, w naszych sercach.
Dlatego królestwo Chrystusa posiada obecnie dwa zasadnicze
„kierunki” rozwoju, „ekspansji”. Jeden z nich
umiejscawia się w człowieku, w jego wnętrzu. Drugi,
równie ważny, dotyczy tego, co istnieje na zewnątrz
człowieka, wokół niego. Bez pierwszego drugie jest
niemożliwe. Bez drugiego pierwsze właściwie nie miałoby
sensu i nie mogłoby osiągnąć całej swojej pełni.
Te dwa zasadnicze kierunki „ekspansji”, rozwoju Chrystusowego
królestwa w doczesności pozwalają lepiej zrozumieć
trudności, jakie musi ono stale przezwyciężać. Wystarczy,
żeby każdy z nas w ciszy własnego sumienia zatrzymał
się nad dziejami królowania Zbawiciela w swoim własnym sercu,
w swoim życiu. Trudno wtedy nie pomyśleć np. o ogromnej,
pełnej miłości i szacunku cierpliwości, z jaką
Chrystus dba o rozwój swojego królestwa w nas. W ostatecznym
rozrachunku znaczy to, że Zbawiciel dba o mnie samego. Nie będąc
z tego świata Chrystusowe królestwo przemienia, prowadzi ku
zbawieniu i nas samych i cały świat.  Może warto pokusić się o
rachunek sumienia. Dzisiaj akurat ostatnia niedziela roku liturgicznego. Za
tydzień rozpoczyna się Adwent i nowy rok liturgiczny. Zbliża
się też Boże Narodzenie, pamiątka pierwszego przyjścia
Zbawiciela. A po to właśnie Chrystus narodził się w
Betlejem, by każdy z nas mógł narodzić się na nowo,
to znaczy odrodzić się dla Boga. Warto więc może pokusić
się o rachunek sumienia, o próbę bilansu z naszych
wyników, z naszej współpracy w budowaniu Chrystusowego
królestwa w sobie samym i wokół nas. Trzeba jeszcze
czegoś więcej. Na tej podstawie
warto potem sformułować plany, mieć konkretne
zamierzenia. I oczywiście z Bożą pomocą, a tej nam nigdy
nie braknie, te plany i zamierzenia wprowadzić w życie.

Wybrane uroczystości i święta

8-my grudnia:

Niepokalanie Poczęcie Najświętszej Maryi Panny

W naszym adwentowym
pielgrzymowaniu spotykamy Najświętszą Maryję Pannę.
Jak wiemy jej osoba znajduje się w samym centrum Bożego planu
zbawienia. Ona też zajmuje pierwsze miejsce wśród ludzi
idąc za Zbawicielem. Została wybrana na Jego Matkę.

Nie wolno nam zapomnieć
przesłania pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju.
Może jeszcze nie wszystko rozumiemy. Wiemy jednak, że w historię
człowieka i świata wszedł grzech a przez niego śmierć.
W ten sposób przyszło to wszystko, co rujnuje człowieka i jego
życie. Bunt człowieka przeciw Bogu daje grzech. Przechodzi on na
wszystkich ludzi. Oto jesteśmy wobec tajemnicy grzechu pierworodnego i
jego nieszczęsnych skutków.

Trójca św. jednak nie
opuszcza człowieka, nie pozostawia go samego sobie. W ten sposób
np. przy zwiastowaniu usłyszymy słowa
błogosławieństwa: „Błogosławiona jesteś
między niewiastami” (Łk 1,28). Tak Bóg odpowiada, w
stosownym czasie, na tragedię wspomnianą w Księdze Rodzaju.

Co znaczą tak często
powtarzane przez nas słowa: „Błogosławiona jesteś
między niewiastami”? Najświętsza Maryja Panna jest
pełna łaski. Taką uczynił ją Bóg. Pozdrowienie
anioła „pełna łaski” nawiązują do
niesłychanego daru, do jedynej w swoim rodzaju łaski, jaka stała
się udziałem właśnie Najświętszej Maryi Panny.
Łaska ta została Jej dana ze względu na to, iż Maryja
miała być Matką Zbawiciela.
Maryja jest niepokalanie poczęta. To znaczy, że ze
względu na swe przyszłe Boże macierzyństwo otrzymała
łaskę świętości. Grzech pierworodny Jej nie
splamił. Nic nigdy Jej od Boga nie oddzieliło, żadna
niedoskonałość, żadna słabość, żaden
grzech. Stało się to na mocy Bożego postanowienia. Dokonało
się to ze względu na Boże macierzyństwo Maryi. To
przecież z Niej za sprawa Ducha Świętego równy Ojcu co do
bóstwa Syn stał się także prawdziwym człowiekiem by
nas zbawić. Swego rodzaju dopełnieniem misterium niepokalanego
poczęcia jest wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny.

Świętość
Najświętszej Maryi Panny jest dla nas wszystkich wzorem, ideałem
do naśladowania. Jej komunia - zjednoczenie z Bogiem napawa nas
nadzieją. Zabiegamy o Jej orędownictwo. Jest Ona Matką Boga.
Maryja jest święta i niepokalana. Jej modlitwa za nami będzie
zawsze posiadała szczególną moc i znaczenie.
Świętość Matki Bożej jest również znakiem
nadziei. I my sami ufamy, że dostąpimy łaski zbawienia, że
otrzymamy dar świętości, komunii, jak najściślejszego
zjednoczenia z Bogiem.

2-gi lutego:

Ofiarowanie Pańskie

Dzisiejsze święto jest
nazywane świętem Matki Bożej Gromnicznej. Z
Najświętszej Maryi Panny narodził się Syn Boży. Jest
On jest światłością wiekuistą (por. np. Łk 2,32;
J 1,4n), która rozprasza nawet mroki śmierci i grzechu (por. Mt
4,16). Przez Najświętszą Maryję Pannę
Światłość ta przyszła dla nas, wkroczyła w nasze
życie. Dzisiejsze święto przypomina również
rolę Najświętszej Mary Panny jako naszej Matki, tej która
nieustannie wstawia się za nami, której pomocy przyzywamy np.
słowami: „... módl się za nami teraz i w godzinie
naszej śmierci!” W jednej z najważniejszych chwil w życiu
człowieka, w godzinie śmierci, zapalano gromnicę
poświęconą właśnie 2-ego lutego. Do każdego
ucznia Chrystusa odnoszą się słowa: „Wy jesteście światłem świata” (Mt
5,14). Jak bardzo muszą się one odnosić do Matki Bożej, do
Jej pomocy w dojściu do Boga, który jest
światłością wiekuistą (por. 1 J 1,5).

Dzisiejsza ewangelia mówi
bardzo dużo o Bogu Ojcu. Słowo Boże nas
„oświeca”. W swojej modlitwie Symenon, natchniony przez Duch
Świętego (por.  Łk
2,25), mówi że Bóg Ojciec jest Panem, Władcą
(Łk 2,29). Od Niego wszystko zależy: jesteśmy więc pod
bardzo dobrą opieką. Symenon służy Bogu (Łk 2,29).
Jego służebnicą jest też Najświętsza Maryja Panna
(Łk 1,38). Służyć Bogu to ogromny zaszczyt. Każdy z
nas może, jeśli tylko chce, dostąpić tego zaszczytu.
Bóg Ojciec przygotowuje zbawienie, co więcej to zbawienie już
nadeszło (Łk 2,26n). Symeon już jest świadkiem i
uczestnikiem tego zabawienia (Łk 2,30.32). To samo dotyczy Matki Chrystusa
czy jeszcze np. św. Józefa. To zbawienie, to dzieło Boga bez
różnicy dotyczy wszystkich ludzi (Łk 2,31), każdego z
nas. Jest ono spełnieniem obietnic Ojca składanych swoim wybranym w
Starym Przymierzu (Łk 2,32). Zbawienie to jest także ofiarowanym w
darze, z dobrego serca, każdemu człowiekowi: każdy może
się nawrócić i pojednać z Bogiem, tzn. odzyskać
swoje zaszczytne miejsce dziecka Bożego (Łk
2,32). Symeon błogosławi Ojca za to dzieło zbawienia (por.
Łk 2,28). Każdy z nas może sięgnąć po
modlitwę dziękczynną: jest to jedna z najpiękniejszych i
najbardziej wartościowych modlitw.

Bardzo
często przyzywamy pomocy Najświętszej Maryi Panny słowami: „... módl
się za nami (...) teraz i w godzinie naszej śmierci!” W ten
sposób prośmy Ją również i o pomoc w jak
najlepszym poznania naszego Ojca, który jest w niebie. Również
dzisiejsza ewangelia zaprasza nas byśmy coraz lepiej Go znali. A
poznać Ojca to tyle samo co być zbawiony. Sam Chrystus o tym
mówi: „A to jest życie wieczne: aby
znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga [tzn. Ojca], oraz Tego, którego
posłałeś, Jezusa Chrystusa” (J 17,3).

19-ty marca:

Św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny,
Patrona Kościoła Powszechnego

Łatwo
sprawdzić, że Pismo św. nie przekazuje nam ani jednego
słowa wypowiedzianego przez św. Józefa. A przecież
Opatrzność Boża powierzyła u zadania niesłychanie
ważne. Św. Józef wypełnił je doskonale. Pismo
św. zaświadcza o tym jednoznacznie.

Św. Józef opiekuje się
Najświętszą Maryją Panną, którą przyjmuje
za małżonkę. Z wiarą stosuje się do udzielanych mu poleceń
co do przyjęcia poczętego z Ducha Świętego Jezusa. To jemu
zostaje zawierzone dzieciństwo i prawdopodobnie również
młodość Zbawiciela. To św. Józef utrzymuje
swoją pracą Najświętszą Maryję Pannę i
Jezusa. Chroni Jezusa przed Herodem. Razem z Najświętszą
Maryją Panną prowadzi dwunastoletniego Jezusa w pielgrzymce do
Świątyni Jerozolimskiej.

Pismo św., czyli słowo samego Boga, głosi
pochwałę św. Józefa. To samo w ciągu wieków
robią uczniowie jego przybranego syna, uczniowie Jezusa Chrystusa.
Przepięknym wyrazem tej czci i oddania są choćby modlitwy
dzisiejszej Mszy św. Ukazują one św. Józefa jako
przykład dla każdego z nas. Jednocześnie zachęcają one
do uciekania się pod opiekę tego wielkiego Świętego.

Przykład św. Józefa to postawa
człowieka wielkiego serca, człowieka sprawiedliwego, konkretnego,
człowieka czynu. Stara się on zrozumieć, co jest wolą Boga.
Stara się on następnie tę wolę po prostu
wypełnić. Nie ma w tej postawie zbędnych słów,
niepotrzebnych gestów. Owszem, jest zastanowienie, jest wsłuchiwanie
się, staranie by zrozumieć Boże plany i wypełnić je.
Jest zawierzenie. Takiej postawy bardzo potrzeba. Warto tu naśladować
św. Józefa i prosić go o pomoc. Wiara jest postawą bardzo
konkretną. To samo dotyczy i miłości. Chrześcijaństwo
nie polega na potopie słów bez pokrycia, frazesów ... W
św. Józefie mamy doskonały wzór jak żyć.

Początki ziemskiego życia Zbawiciela zostały
zawierzone św. Józefowi. Nic dziwnego, że
Kościół zachęca i nas do szukania Jego opieki. I
naprawdę warto to robić. Zachęca do tego dzisiejsza liturgia,
zachęca do tego doświadczenie całych pokoleń
chrześcijan. Nam samym nie zabraknie pomocy św. Józefa,
człowieka sprawiedliwego, rzeczowego, skromnego, wielkiego
świętego, którego modlitwa i miłość może
nam wyjednać wiele łask.

25 marca:

Zwiastowanie Pańskie

Dzisiejsza
uroczystość przypomina nam jedno z najważniejszych wydarzeń
dziejach. Szkoda, że tak mało zdajemy sobie z tego sprawę.
Równy co do bóstw Ojcu i Duchowi Świętemu Syn staje
się człowiekiem. By przypomnieć to fundamentalne dla dzieła
zbawienia wydarzenie dzisiaj w czasie wyznania wiary na słowa „i za
sprawą Ducha
Świętego przyjął ciało” wszyscy
klękamy.

Jeśli
Syn Boży staje się człowiekiem, to dzieje się to w
konkretnym celu. Jesteśmy w ten sposób świadkami
dopełniania dzieła zbawienia, które jest dziełem
całej Trójcy św. Doskonale przypomni to choćby czytana
dzisiaj ewangelia. Dzieło zbawienia, dzieło Trójcy św.,
polega na doprowadzeniu człowieka to zamierzonego dla niego w Bożej
miłości celu. Tym celem jest przebywanie w wieczności z Ojcem i
Synem i Duchem Świętym. Na tym właśnie polega zbawienie
wieczne. Wszystkie inne cechy zbawienia wiecznego po prostu wynikają z tej
pierwszej i podstawowej, z przebywania z Trójcą św. Jednym z
„etapów”, bardzo ważnym etapem wypełniania tego
dzieła jest właśnie wcielenie Syna Bożego. Staje się
On człowiekiem by obdarzyć człowieka pełnią
życia. Równie zwięźle jak pięknie oddaje to modlitwa
odmawiana w czasie Mszy św., gdy do kielicha z winem wlewa się nieco
wody. Brzmi ona następująco: „Przez to misterium wody i wina
daj nam, Boże, udział w bóstwie Chrystusa, który
przyjął nasze człowieczeństwo”.

W
ten sposób misterium wcielenia kieruje nasze myśli ku pełni
zbawienia. Bóg pragnie, by zbawionym został cały
człowiek. Stąd i zmartwychwstanie Chrystusa, stąd i
zmartwychwstanie zbawionych na życie wieczne. A misterium zmartwychwstania
jest ściśle związane z misterium wcielenia Syna Bożego.
Samo zaś zmartwychwstanie na życie wieczne otwiera drogę do
pełni tego, co liturgia Mszy św. określa mianem
„uczestnictwa w bóstwie Chrystusa”. Jest tu mowa o rzeczach,
o łaskach, których teraz nawet nie potrafimy sobie dobrze
wyobrazić. Chodzi przecież o komunię - zjednoczenie z Bogiem, o
udział w Jego życiu, o przebywanie z Nim ...

Dzisiaj
z radością wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa. Syn
Boży stając się człowiekiem przynosi zbawienie.
Trójca św. każdemu z nas ofiarowuje ten dar. Obyśmy
umieli go przyjąć. Syn Boży stając się
człowiekiem nie tylko dał nam przykład jak żyć. On
wszechmocny wszedł w naszą doczesność by w mocy Ducha
Świętego prowadzić nas do Ojca.

3-ci maja:

Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski

W dniu dzisiejszym obchodzimy
Uroczystość Najświętszej Maryi, Panny Królowej
Polski. Święto to wpisało się głęboko w
naszą historię, w nasze życie. Jest to dzień
szczególny. Dzień wdzięczności, dzień pełnej
ufności modlitwy za naszą Ojczyznę i za nas samych.

Powinien to być dzień
dziękczynienia. Bo rzeczywiście mamy za co dziękować Panu
Bogu - również jako naród. Powinien to być
również dzień modlitwy o pomyślność, o
Boże błogosławieństwo na przyszłość dla nas
samych, dla przyszłych pokoleń, dla naszej ojczystej ziemi. W ten
sposób dzisiejsza uroczystość będzie również
okazją do rachunku sumienia. Do prośby o przebaczenie
popełnionych błędów, grzechów. Do uchronienia nas
przed następnymi.

Uroczystość
Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski przypomina nam o
naszym szczególnym związku z Matką Chrystusa, Matką Boga
i Matką nas ludzi. Jesteśmy świadomi jej szczególnej opieki.
Nasza Ojczyzna doznawała jej w ciągu wieków. Widzimy Jej pomoc
i orędownictwo w nie tak przecież odległych wydarzeniach.
Przyzywaliśmy wtedy Jej wstawiennictwa. I rzeczywiście dokonały
się rzeczy wielkie, niespodziewane. Wielu z nas to widziało
własnymi oczyma. Wielu z nas może o tym zaświadczyć
będąc naocznymi świadkami.

Opieki Najświętszej
Maryi Panny nie brakuje nam i dzisiaj. Nie braknie jej nam i na
przyszłość. Ona nas nigdy nie opuściła, nie
zawiodła. I taką też pozostanie dla nas na zawsze. Przypomina
nam to dzisiejsza uroczystość. Przypomina nam to i doświadczenie
wyniesione przez nasz naród z już ponad tysiącletniej
historii.

Trzeba byśmy z tego
doświadczenia, z tego skarbca umieli korzystać. Umieli do niego
sięgać. Chodzi tu przecież o nasze dobro: tak osobiste jak i
wspólne. Chodzi nie tylko o teraźniejszość ale i o przyszłość
nas samych i przyszłych pokoleń.

Dzisiejsza uroczystość
jest wezwaniem do wiary, do nadziei, do zaufania. Mogą przychodzić
chwile trudne. One też przeminą. Nawet w naszych kłopotach,
trudnościach, niepowodzeniach nie jesteśmy sami. Nie zostaliśmy
pozostawieni sami sobie. Nie jesteśmy zdani jedynie na własne
siły. Towarzyszy nam zawsze modlitwa, wstawiennictwo,
błogosławieństwo naszej Matki i Królowej. A jest to
coś niezmiernie ważnego. Jest to jeden z naszych najważniejszych
atutów.

Niech ten dzień będzie
dniem radości i modlitwy. Ogarnijmy nią wszystkich, całą
naszą ziemską Ojczyznę. I oby ta modlitwa nie ustawała.
Niech rozbrzmiewa nie tylko dzisiaj. Nie tylko w miesiącu maju.
Modląc się możemy zrobić bardzo dużo.
Nieskończenie więcej niż sami byśmy przypuszczali.

29-ty czerwca:

Świętych Apostołów Piotra i Pawła

Dzisiaj przypada
uroczystość św. św. Apostołów Piotra i
Pawła. Jednym świętem oddajemy cześć dwóm tak
różnym ludziom. Podobnie Kościół gromadzi w jedno.
Podobnie Bóg w Trójcy św. jedyny stworzył nas
różnym i wzywa nas do jednego zbawienia.

Piotr był rybakiem,
człowiekiem prostym. Pochodził z mało znanej Galilei.
Został przez Chrystusa wybrany na Apostoła. Chrystus postawił Go
na czele Apostołów. Ustanowił Go opoką, fundamentem dla
nas wszystkich. Stąd i prymat papieża w Kościele. Każdy
papież, czyli biskup Rzymu, jest następcą św. Piotra.
Głos Piotra rozbrzmiewa i dzisiaj w Kościele. Wystarczy choćby
sięgnąć do Jego dwóch listów, jakie znajdziemy w
Nowym Testamencie ...

Paweł pochodził z
dzisiejszej Azji Mniejszej. Otrzymał bardzo staranne wykształcenie.
Znał doskonale Stary Testament. Biegle władał językiem
greckim. Bardzo gorliwie prześladował pierwszych uczniów
Chrystusa. Za sprawą samego Zbawiciela stał się następnie
jednym z największych misjonarzy. Pozostawił nam listy, które
znajdziemy z Nowym Testamencie, i do których bardzo często
sięgamy.

Życie św. Piotra
różni się bardzo od życia św. Pawła. Podobnie
chyba bardzo różnili się osobowościami. Inaczej
Bóg przygotowywał ich do swojej służby. Innymi darami ich
obdarzył. Bo bogactwo darów Bożych jest niewyczerpane. Jest
tylko jeden ich Dawca, który miłuje jedność i
różnorodność. Obdarowuje On tak, jak chce. To znaczy
według bogactwa swojej dobroci i wszechmocy. Obdarowuje On dla swojej
chwały i dla dobra wspólnego swoich stworzeń.
Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i
Pawła przypomina to bardzo wymownie. Wsłuchajmy się dobrze w
słowa dzisiejszej liturgii: Boże Ojcze ... „Ty nam pozwalasz z
radością oddawać cześć świętym
apostołom Piotrowi i Pawłowi. Piotr pierwszy wyznał wiarę w
Chrystusa i z nawróconych Izraelitów założył
pierwszy Kościół. Paweł otrzymał łaskę
jasnego rozumienia prawd wiary i stał się nauczycielem narodów
pogańskich. Obdarzeni różnymi darami zgromadzili w jednym
Kościele wyznawców Chrystusa i zjednoczeni w chwale niebieskiej
wspólnie odbierają cześć na ziemi ” (prefacja Mszy
św.).

Bóg w Trójcy
św. jedyny zbawia. To znaczy: jednoczy. Ciągle potrzeba
apostołów. Każdego z nas Bóg powołuje na
apostoła. I człowieka prostego i człowieka wykształconego.
Każdy z nas ma prowadzić do Chrystusa. Również poprzez
własne nawrócenie, przez zmianę własnego życia. A
jest to możliwym. Piotr zaparł się swojego Pana. Potem do
końca Mu dochował wierności. Paweł prześladując
chrześcijan prześladował samego Chrystusa. Potem samemu Go
głosił innym na wszystkie dostępne sposoby. Teraz obydwaj
wstawiają się za nami, za swoimi dziećmi w wierze, za swoimi
braćmi i siostrami w powołaniu do życia wiecznego.

6-ty sierpnia:

Przemienienie Pańskie

Dzisiejsze
święto przypomina misterium przemienienia Chrystusa. W ten
sposób Zbawiciel chciał przygotować swoich uczniów na
próbę, jaką również dla nich będzie
stanowić Jego męka i śmierć. Może jednak jeszcze bardziej
chodzi o przypomnienie, że ostatnim słowem Boga jest
właśnie dar zmartwychwstania i życia wiecznego. Dzieło
Chrystusa nie kończy się na Jego męce i zmartwychwstaniu. W
jakiś sposób dzieło Chrystusa zostanie uwieńczone dopiero
w zmartwychwstaniu zbawionych na życie wieczne i samym darze zbawienia
wiecznego. Chrystus nie chciał być sam w misterium przemienienia.
Zabiera ze sobą uczniów. Kiedyś Trójca św. jakby
nie chciała być sama i stworzyła świata. Człowiek nie
został pozostawiony samemu sobie nawet po grzechu. Chrystus zechciał
być z nami nawet w tym przejściu i doświadczeniu, jakim jest
śmierć. Trójca św. nie chce również,
żeby Chrystus niejako pozostał sam w zmartwychwstaniu. Każdy
człowiek został zaproszony do udziału tym przemienieniu, jakim
jest zmartwychwstanie na życie wieczne.

Na
górze przemienienia są obecni, zaproszeni i przyprowadzeni tam
przez Boga, Mojżesz i Eliasz oraz trzej Apostołowie. Wszyscy oni
należą do kluczowych postaci Starego i Nowego Przymierza. I Stare i
Nowe Przymierze są dziełem tego samego Boga w Trójcy św.
jedynego. I Stare i Nowe Przymierze prowadzą do Trójcy
Przenajświętszej. A prowadząc do Ojca i Syna i Ducha
Świętego prowadzą do zbawienia, do przemienienia, jakim jest
zmartwychwstanie. My sami mamy udział w Przymierzu ofiarowanym nam przez
Boga. Boże warunki streszczają się tutaj w słowach:
„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie,
Jego słuchajcie!” (Mt 17,5). W odpowiedzi na ich wypełnienie
Bóg w Trójcy św. jedyny gwarantuje udział w
przemienieniu zmartwychwstania na zbawienie wieczne. Bóg jest wierny
swojemu przymierzu i swoim obietnicom.

Dzieje
świata już zostały naznaczone zmartwychwstaniem - przemienieniem
Chrystusa. I żeby mieć udział w zmartwychwstaniu ciała na
życie wieczne, potrzeba już teraz coraz pełniej mieć
udział w misterium zmartwychwstania Zbawiciela. Jaka jest pod tym
względem nasza sytuacja, łatwo to sprawdzić rozliczając
siebie samego z miłości do Boga i od bliźniego. Dzisiejsza
ewangelia jest zaproszeniem nie tylko do poznania faktycznego stanu, w jakim
się znajdujemy, ale jeszcze bardziej do przemiany na lepsze. Przemiana ta
jest możliwą. Chrystus wskazuje do niej drogę oraz prowadzi nas
do tej przemiany. Pozwólmy Chrystusowi, żeby na uniósł
na bezkresne wyżyny przemienienia.

15-ty sierpnia:

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Uroczystość  Wniebowzięcia
Najświętszej Maryi Panny jest przebogata w treści. Z resztą
będą one wzajemnie się uzupełniały. Odnotujmy jeszcze,
że dzisiejsze
święto  posiada
taką rangę, iż w liturgii mamy tutaj dwa  formularze mszalne. Jeden jest
przeznaczony na wigilię tego święta,   na   wieczór  14-ego  sierpnia,  drugi  na
sam  dzień
uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Posłuchajmy  teraz  słów  modlitwy  odmawianej  dzisiaj  po komunii:  „Miłosierny  Boże,  przyjęliśmy
Najświętszy Sakrament, który  daje  zbawienie,  prosimy  Cię,  abyś  za wstawiennictwem
Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej doprowadził nas do
chwały zmartwychwstania. Przez Chrystusa, Pana naszego”. Z jednej
strony uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi
Panny kieruje nasze myśli
ku  osobie Matki Boga i
Zbawiciela, która z postanowienia Bożego  jest  i
naszą  Matką.
Rozważamy czym jest jej związek z Panem  Jezusem: Najświętsza Maryja
Panna już teraz, z duszą i ciałem, uczestniczy w pełni
zbawienia i życia wiecznego.

Myślimy
również o dziele Chrystusa, o Jego zmartwychwstaniu i   wniebowstąpieniu.   To  Chrystus  otworzył  ludziom,  całemu człowiekowi,   jego   duszy   i   ciału,   drogę  do
nieba,  do zmartwychwstania  ciała,  do życia wiecznego w całej
jego pełni. Jako pierwsza udziału w tym darze dostąpiła
Jego Matka. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny to    zapowiedź   zmartwychwstania,
wywyższenia  i  uwielbienia  zbawionych.  Przez Chrystusa Najświętszej
Maryi Panny odkupiony Najświętszej Maryi Panny cały  człowiek.  Jednym  z
najważniejszych
punktów naszego
wyznania  wiary  jest  właśnie wiara w
zmartwychwstanie Chrystusa  i  w
zmartwychwstanie
człowieka, ciała ludzkiego, w zaczynającą się
przez to ostatnie pełnię zbawienia wiecznego. W 1-szym  Liście  do Koryntian św. Paweł
Apostoł napisze, że gdyby Chrystus  nie
zmartwychwstał, nasz wiara byłaby daremną (15,10).
Dzieło  zbawienia ogarnia
wszystko (oczywiście pamiętamy, ze Pan Bóg  nie
przymusza nikogo do przyjęcia tego daru). „Słowo
stało się
ciałem”,
Bóg  stał  się  człowiekiem.  Powiedzielibyśmy:
uniżył  się,  zstąpił  ze swoich wysokości. Cel tego jest
jeden, choć  trudno  go
oddać  w  kilku  słowach.  Bóg  w Trójcy św. jedyny jest
duchem, a zechciał
wynieść  do  chwały  nieba  również  i stworzoną przez siebie  materię. Przyjmując
człowieczeństwo, zechciał uwolnić je z  niewoli grzechu, śmierci,
cierpienia i przemijania. I o wiele więcej:  nadać  mu nowy wymiar i godność. Z
postanowienia Bożego ma  w  tych darach mieć udział
cały człowiek: i to co w nim jest duchowego i to co w nim jest materialnego.
Drogę ku tym darom otwiera nam Chrystus. Oto jak o tym mówi
prefacja  dzisiejszej  uroczystości:  „Dzisiaj została wzięta
do nieba  Bogurodzica  Dziewica. Ona pierwsza
osiągnęła zbawienie i stała  się wizerunkiem Kościoła
w chwale, a dla pielgrzymującego ludu
źródłem
pociechy i znakiem nadziei. Nie chciałeś bowiem, aby  skażenia  w
grobie doznała Dziewica, która wydała na świat
Twojego Syna, Dawcę wszelkiego życia”.

14-ty września:

Święto Podwyższenia Krzyża św.

Dzisiaj przypada Święto
podwyższenia Krzyża św. Z punktu widzenia historii
nawiązuje ono przede wszystkim do poświęcenia jerozolimskiej
bazyliki Zmartwychwstania zbudowanej przez cesarza Konstantyna Wielkiego na
Golgocie nad pustym grobem zmartwychwstałego Chrystusa.

Dla ucznia Chrystusa krzyż jest
znakiem śmierci Zbawiciela. Jest znakiem Jego miłości. Stanowi
znak niezawodnej nadziei. Krzyż Chrystusa jest źródłem
życia i ołtarzem Nowego Przymierza. Krzyż stanowi
również znak panowaniu Chrystusa. Wg starożytnej tradycji,
znanej już Ojcom Kościoła, to właśnie krzyż jest
znakiem Zbawiciela, jaki pojawi się na końcu czasów
zwiastują powrót Odkupiciela w chwale, czas sądu i zbawienia. Dla Kościołów
Wschodnich Święto podwyższenia Krzyża św. jest
nawiązaniem do Świąt zmartwychwstania Chrystusa i stanowi
przedłużenie tych świąt. Oto przynajmniej
niektóre elementy składające się na niewyczerpane
bogactwo misterium Chrystusowego Krzyża.

Czytana
dzisiaj ewangelia doskonale streszcza to misterium. To właśnie przez
krzyż Chrystus niesie zbawienie. Krzyż jest znakiem
miłości. Stanowi jej sprawdzian, potwierdzenie, gwarancję. Przez
krzyż prowadzi również nasza droga do zmartwychwstania i do
chwały życia wiecznego.

W ten sposób, z woli Boga
w Trójcy św. jedynego, krzyż stał się dla nas
punktem odniesienia i znakiem rozpoznawczym. Znakiem krzyża zaczynamy i
kończymy kolejny dzień. Znaczymy nim ważniejsze chwile naszego
życia. Znak krzyża spotykamy wielokrotnie każdego dnia: w
kościołach, na ulicach, w miejscach pracy, w szkołach, w
szpitalach ...  Na grobach
krzyż przypomina, że ostatnie słowo należy do Tego,
który jest życiem, czyli do Boga.

Znak krzyża stanowi dla nas
przypomnienie i zadanie. Przypomina on, że Chrystus cały czas jest z
nami. Chrystus nie popuści nikogo, nie zostawi bez pomocy człowieka
znajdującego się w potrzebie. Nie pozostawia samego nikogo z nas.
Krzyż przypomina miłość Boga do człowieka i do
świata. Znak krzyża przypomina również, że
człowiek przede wszystkim ma kochać. Ma kochać Boga i
bliźniego, ma kochać wszystko, co Bóg kocha.

Inaczej
mówiąc krzyż musi być wywyższony i w naszych
ludzkich sercach. Obecność znaku, jakim jest krzyż, ma być
gwarancją. Ma dawać pewność każdemu człowiekowi:
tam, gdzie widzisz znak krzyża, tam spotkasz otwarte serce człowieka
i jego pomocną dłoń. Oto przesłanie dzisiejszego
święta. Bóg nas zaprasza do udziału w Jego
zwycięstwie i jednoznacznie wskazuje, jak ten udział otrzymać.

1-szy listopada:

Uroczystość Wszystkich Świętych

Zdarza
się, że dla kogoś Boży plan zbawienia może
wydawać się paradoksalny czy wręcz absurdalny. Boża
ekonomia zbawienia ma swoje prawa i swoje, bardzo konkretne,
„żelazne” reguły, wymagania. Posiada on swoje
nieodwołalne prawa. Królestwo Boże jest królestwem
błogosławionych. O kogo dokładniej chodzi, przypomina to
dzisiejsza ewangelia. Zawiera ona osiem błogosławieństw,
które na pewno wszyscy dobrze znamy i pamiętamy.

Zdarza się, że
człowiek nie będzie w stanie podołać misterium
rzeczywistości, że oczy jego serca czy umysłu zatrzymają
się na tym, co przemijalne i drugorzędne. Taki człowiek
będzie uważał Boże przesłanie za niepotrzebne i
nieważne. Na własne nieszczęście rozminąłby
się on wtedy z rzeczywistością. A rzeczywistość to
bynajmniej nie to, co człowiek za rzeczywiste uważa.
Rzeczywistość to to, co czyni i czego pragnie Bóg. W tej
właśnie perspektywie trzeba nam widzieć np. program, jaki
stanowi osiem błogosławieństw. Ich droga nie jest drogą
klęski, porażki, braku wiary w siebie. Ich droga nie jest drogą
jakichś nieszczęśników nie mających np. siły
przebicia, nędzarzy moralnych, duchowych bankrutów, marzycieli itp.
To właśnie ludzie, którzy są prawdziwymi realistami,
znajdują się w centrum ekonomii zbawienia i jej niezmiennych praw.
Umieli oni odczytać rzeczywistość taką, jaką ona
naprawdę jest. Potrafili przyjąć za swoje to, co
najważniejsze i wieczne.

Dzisiejsza uroczystość
Wszystkich Świętych kieruje nasze oczy na rzeszę ludzi,
których nikt nie potrafi zliczyć. Pochodzą oni ze wszystkich
narodów. Żadna rasa nie jest tu gorsza. Mówią przeróżnymi
językami posiadając jednocześnie w sposób doskonały
ten najważniejszy z języków: język wieczności
zbawienia. Jest to język samego Boga. Jest to język miłości
Boga i bliźniego. Ludzie ci umieli już na ziemi rozpoznać to, co
najważniejsze i rzeczywiste: otwarli się na Boga, pochylili się
nad swoim bliźnim, nie odmówili pomocy. Nie brak nam takich braci i
sióstr w niebie. Nie może nam ich braknąć i na ziemi.

I dzisiaj potrzeba ludzi,
którzy widzą, którzy nie rozmijają się z
rzeczywistością, którzy rzeczywistość Boga
odsłaniają innym. To przez nich Bóg w Trójcy św.
jedyny budzi ze snu materializmu, wskrzesza ze śmierci egoizmu, ratuje z
potopu pustych słów i złudnych obrazów.
Święci, którzy widzą Boga i radują się Jego
obecnością, przypominają nam coś niesłychanie
ważnego: świętość ma być udziałem
każdego z nas już teraz w naszej ziemskiej doczesności.

2-gi listopada:

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

Dzisiaj
obchodzimy tzw. „Dzień zaduszny”. W liturgii nosi on
nazwę „Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych”.

Chrystus Pan jeszcze nie
powrócił w chwale. Grzech i śmierć jeszcze nie
zostały przez Niego w sposób ostateczny pokonane. Pełnia
Chrystusowego panowania jeszcze nie nastała. My sami należymy do tych
spośród uczniów Zbawiciela, którzy jeszcze
pielgrzymują, przemierzają doczesność. Inni nasi bracia i
siostry już teraz mają udział w przebywaniu z Bogiem w
Trójcy św. jedynym w niebie. Jeszcze inni spośród
naszych zmarłych dostępują jeszcze oczyszczenia. Stąd
mówimy o czyśćcu, czyli o miejscu, gdzie z Bożego
miłosierdzia po śmierci człowiek doznaje oczyszczenia. Stąd
np. przepiękny i mądry zwyczaj modlitwy za zmarłych, zamawiania
za nich Mszy św., ofiarowywania z nich Panu Bogu umartwień,
wyrzeczeń, przeżywanych trudności czy jeszcze dla przykładu
dobrych uczynków.

Związki
między nami, pielgrzymującymi, i naszymi zmarłymi nie
zostały zerwane. Wręcz przeciwnie. Mówimy o świętych
obcowaniu. My pomagamy im naszą modlitwą. Oni wspomagają nas
swoim wstawiennictwem. Jedni i drudzy mamy udział w tych samych dobrach
duchowych.

Od
samego początku swojego istnienia Kościół z ogromnym
szacunkiem zachowuje w swoim sercu pamięć o zmarłych. Wspomaga
ich modlitwą i uczynkami miłosierdzi ofiarowanymi Bogu w ich
intencji. Modląc się za zmarłych, mamy nadzieję, że
kiedyś inni ludzie w ten sposób pomogą i nam samym. Modlitwa
za zmarłych jest również wyznaniem wiary. Każe nam ona
myśleć o misterium wielkanocnym Chrystusa, o Jego śmierci,
zmartwychwstaniu i uwielbieniu. Wierzymy, że dzięki Chrystusowi i my
otrzymamy udział w Jego zwycięstwie i chwale. Takie
możliwości roztacza Ojciec i Syn i Duch Święty przed nami,
grzesznymi i śmiertelnymi ludźmi.

Pismo
św. mówi, że modlitwa za zmarłych jest rzeczą
dobrą i zbawienną (por. 2 Mch 12,45). Wszelkie ludzkie oznaki
miłości i pamięci o zmarłych są czymś dobrym.
Zdajemy sobie jednak sprawę, że najbardziej możemy pomóc
naszym zmarłym wstawiając się za nimi przed Panem Bogiem.
Stąd znaczenie modlitwy za zmarłych. Dzisiaj w sposób
szczególny pragniemy otoczyć modlitwą bez wyjątku
wszystkich zmarłych, którzy dostępują jeszcze oczyszczenia
w czyśćcu. Pragną oni naszej pomocy - tego wyrazu
miłości i pamięci. Sami przy tym jesteśmy ich
dłużnikami, jesteśmy dłużnikami ich modlitw. Oni
nieustannie zanoszą modlitwę za nas otaczając nas w ten
sposób swoją opieką. Na drodze ku wieczności zbawienia
są oni dla nas starszymi braćmi i siostrami.

9-ty listopada:

Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki
Najświętszego Zbawiciela na Lateranie

9-tego
listopada katolicy rytu rzymskiego na całym świecie obchodzą
rocznicę poświęcenia Bazyliki Lateraneńskiej w Rzymie.
Bazylika Najświętszego Zbawiciela na Lateranie w Rzymie należy
do najstarszych kościołów na całym świecie.
Ufundował ją jeszcze cesarz Konstantyn Wielki tuż po przyznaniu
uczniom Chrystusa wolności religijnej. Bazylika Lateraneńska zwykle
jest nazywana „Bazyliką św. Jan”. Nazwa pochodzi od
stanowiącego jej część baptysterium, czyli kaplicy, gdzie
udzielano chrztu. Jest to baptysterium właśnie pod wezwaniem św.
Jana Chrzciciela. Bazylika Najświętszego Zbawiciela nosi tytuł
„matki i głowy wszystkich kościołów Rzymu i świata”.
Jest tak dlatego, że to ona właśnie jest kościołem
katedralnym Ojca św., czyli Biskupa Rzymu. Ten ostatni zaś jest
Widzialną Głową całego Kościoła.

Według
czytanej dzisiaj ewangelii Bóg pragnie, byśmy oddawali Mu
cześć „w Duchu i w prawdzie” (J 4,24). W wypełnianiu
tego zadania szczególne, pierwsze miejsce przypada biskupowi Rzymu:
św. Piotrowi i Jego następcom. Może przede wszystkim nasuwa
się tutaj na myśl ich posługa nauczani, przypominania
niezmiennych zasad wiary, ich wyjaśniania, pogłębiania ich
zrozumienia, obrony i wprowadzania w życie. Bazylika
Najświętszego Zbawiciela jest katedrą Ojca św.
Kościół biskupi, również ten znajdujący
się w Rzymie, nosi nazwę „katedry”,
„kościoła katedralnego” ze względu na
posługę biskupa, który jest ze swoim Kościołem,
prowadzi go, pomaga mu, naucza. Mówiąc jeszcze inaczej jest on
pasterzem. I to na wzór samego Zbawiciela oraz z ustanowienia samego
Zbawiciela.

Święto
poświęcenia Bazyliki Najświętszego Zbawiciela w Rzymie
przypomina nasz związek z Ojcem św., Biskupem Rzymu, Piotrem naszych
czasów. Chlubimy się tym związkiem. Pamiętamy o Ojcu
św. w naszej modlitwie (np. modlimy się za niego w czasie każdej
Mszy św.). Pragniemy, by związek ten wyrażał się
również poprzez całe nasze życie.
Przynależność do Kościoła to również
uznanie Ojca św., Biskupa Rzymu, za Widzialną Głowę
Kościoła. Jest on Widzialną Głową Kościoła z
ustanowienia samego Chrystusa. Jakim byłby więc nasz związek z
Chrystusem bez posłuszeństwa Ojcu św.? Jaka byłaby wtedy
nasza wiara, nasza przynależność do Kościoła. W ten
sposób dotykamy jednego z najważniejszych punktów naszego
wyznania wiary. Wierne wypełnienie tego punktu stanowi o naszej
katolickości, jest jej sprawdzianem i miernikiem.

Oto
przynajmniej niektóre treści, jakie przypomina dzisiejsze
święto. Zwraca ono nasze serca ku opoce, na której Chrystus
zbudował swój Kościół (por. Mt 16,16). Dla nas
samych związek z tą Opoką jest gwarancją uczestnictwa w
zwycięstwie Chrystusa.

11-ty listopada:

Rocznica Odzyskania Niepodległości przez Polskę

W
dniu dzisiejszym przypada kolejna rocznica odzyskania niepodległości
przez naszą Ojczyznę. Dla każdego z nas jest to okazja do
modlitwy. Polecamy Bożej Opatrzności teraźniejszość i
przyszłość Polski. Prosimy o Boże
błogosławieństwo dla każdego z nas. Myślimy też o
przeszłości. Jesteśmy spadkobiercami wielkiego dziedzictwa,
wielkiego narodu, ludzi dobrych, mądrych i odważnych. Sami mamy
rozwijać to dziedzictwo i przekazać je naszym następcom w
jeszcze lepszym stanie. W dniu dzisiejszym mówi do nas
przeszłość. My sami głębiej wpatrujemy się z
naszą teraźniejszość. Z ufnością i odwagą
spoglądamy w przyszłość.

Przeszłość,
która do nas mówi, to umarli, którzy żyją.
Kochali swoją ziemską Ojczyznę. W ten sposób otrzymali
udział w ojczyźnie niebieskiej i wiecznej. Ich miłość
nie polegała na wielkich słowach, na szumnych deklaracjach. Kiedy
mogli, spokojnie pracowali. Uczciwie wypracowywali codzienny chleb dla siebie i
dla innych. Pracowali nad swoim duchem. Uczyli się. Studiowali. Dawali
pracę innym rozwijając możliwości zatrudnienia. Nie
przechodzili obojętnie wobec człowieka, któremu gorzej
się powodziło. Nie odmawiali miejsca pod swoim dachem i przy swoim
stole. Dodawali innym ducha, radości, optymizmu, sił, wiedzy,
wykształcenia. To było ich życie, ich egzamin.

Przychodziły też i chwile szczególnie
ciężkie. Bywało, że rzucali wszystko na szalę:
majątek, bezpieczeństwo, zdrowie, życie, wolność ...
Umieli powiedzieć „nie” złu. Bronili. Bronili przed
złymi ludźmi. Bronili przed niszczącym wszystko
żywiołem. Przykładów do podania nie zabrakłoby.

Przeszłość, która dzisiaj do nas  mówi, to nie tylko
wielkość ukazująca się w trudnościach i klęskach.
To również czasy świetności naszej Ojczyzny. I one
składają się na naszą przeszłość, na
dziedzictwo, które zostało nam powierzone.

W
ogromnym stopniu to, co przekażemy następnym pokoleniom, zależy
od nas. Stąd nasza modlitwa za Ojczyznę to również i
modlitwa za nas samych. Wszystkim nam bardzo potrzeba Bożych opieki,
pomocy. Potrzeba na darów Ducha Świętego: mądrości i
rozumu, rady i męstwa, wiedzy i bojaźni Pańskiej oraz
pobożności (por. np. Iz 11,1n). Z wiarą i ufnością
prosimy Bożą Opatrzność, by wspierała nasze plany i
ich realizację, byśmy umieli stanąć na wysokości
powierzonego nam dziedzictwa oraz zadania.

Takim
jest dzisiejsze święto dla ucznia Chrystusa. Uczeń Chrystusa
pielgrzymuje do niebieskiej ojczyzny nie inaczej jak kochając swoją
Ojczyznę ziemską.

Poniedziałek po Uroczystości Zesłania Ducha
Świętego:

Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła

Wczoraj
z radością obchodziliśmy Uroczystość Zesłania
Ducha Świętego. Dzisiaj liturgia przypomina nam, że
Najświętsza Maryja Panna jest Matką Kościoła.

Życie
Najświętszej Maryi Panny od samego początku jest naznaczone
działaniem Ducha Świętego. Może najbardziej zastanawiamy
się nad tym misterium, kiedy myślimy o Jej Bożym
macierzyństwie. Za sprawą Ducha Świętego
Najświętsza Maryja Panna przyniosła światu Zbawiciela. To
przez Jej Syna miało dokonać się dzieło zbawienia. To On
prowadzi ludzi ku wieczności zbawienia. A Chrystus czyni to gromadząc
swoich uczniów. To znaczy: Zbawiciel zakłada
Kościół. Kościół Chrystusowy jest miejscem
działania Ducha Świętego. Na czym to polega, doskonale
przypomniała to choćby wczorajsza Uroczystość Zesłania
Ducha Świętego. I znowu u początków Kościoła
widzimy obecną Najświętszą Maryję Pannę.

Kościół
to uczniowie Chrystusa, to ludzie, którzy pragną iść za
Chrystusem, coraz pełniej Go naśladować. Najświętsza
Maryja Panna jest doskonałym wzorem dla nas. Jest Ona dużo więcej
niż wzorem. Ona jest z nami by nam pomagać na miarę swojej
miłości i świętość. Najświętsza Maryja
Panna w pewien sposób przygotowywała drogę Chrystusowi. To
znaczy, że miała także udział w daniu nam
możliwości stania się Jego uczniami. Matka Chrystusa modli
się u początków Kościoła. Jej modlitwa nie ustaje i
dzisiaj. Wyjednuje nam rozliczne łaski, Boże
błogosławieństwo. Wzięta do nieba z duszą i
ciałem nie zapomina Ona o nas. Otacza nas opieką, wspiera
wstawiennictwem.

Słusznie
mówimy, że Najświętsza Maryja Panna jest Matką
Kościoła. Dobrze, że o tym pamiętamy. Trzeba jednak by
prawda ta znalazła coraz pełniejsze odzwierciedlenie i w naszym
życiu. Dobrze, że liczymy na Jej pomoc. Potrzeba jednak także,
byśmy coraz bardziej dawali z siebie wszystko, by być coraz bardziej
godnymi naszej Najświętszej Matki, byśmy poprzez
świętość, miłość do Boga w Trójcy
św. jedynego oraz do bliźnich stawali się coraz bardziej
podobnymi do naszej Matki. A to właśnie przede wszystkim może na
tym polega uznanie Najświętszej Maryi Panny za Matkę
każdego z nas, za Matkę Kościoła.

[1] Św.
Leon Wielki, Kazanie I o Narodzeniu Pańskim.

[2] Liturgia Horarum iuxta ritum
romanum II (...), Ad Laudes matutinas, oratio.

[3] Œw. Ireneusz z Lyonu,
Adversus Haereses IV,20,7

[4] Zwykle
mówi się tu o kierownictwie, towarzyszeniu, o ojcostwie duchowym.